روح شهر من چه شد؟
تهران، شهر من، شهری که دوستش داریم، همه چیز دارد.
بوستان‌های فراوان و شهربازی دارد، بیمارستان‌های بزرگ و پزشکان مجرب دارد، سینما، تئاتر و سالن‌های بزرگ ورزشی دارد، برج‌های بلند و بزرگراه‌های زیبا دارد، مترو، تونل‌های شهری و اتوبوس‌های تندرو دارد، آدم‌های گل و بلبل دارد، اما روح ندارد... .
تهران ما نفس نمی‌کشد! نه فقط به خاطر سرب و آلاینده‌ها، نه به خاطر ترافیک و حجم اتومبیل‌ها، نه به خاطر برج‌ها و بیمارستان‌ها و نه به خاطر تعداد زیاد آدم‌ها... تهران روح شرقی و ایرانی خود را از دست داده است!
پایتخت هر کشور، نماد فرهنگ و تمدن آن سرزمین است و ایران با قدمتی دیرین و تمدنی غنی و باستانی، پایتختی با هویت شرقی و اسلامی خود ندارد. در واقع تهران، شهری بزرگ و پرهیاهو است که معلوم نیست در کجای این کره خاکی واقع شده است! نه رنگی از شعر و شور عرفان و ادبیات کهن ایران در آن هست و نه رنگی از عشق و شیدایی ایرانیان به فرهنگ و زیبایی. نه نشانی از معماری اسلامی در آن می‌بینی، نه خطی از چشمه جاری تفکر ایرانی و نه نقشی از آرمان‌های آخرین دین یکتاپرست، تهران هست و نیست.
هست، چون تونل و مترو و فرودگاه بزرگ دارد؛ نیست، چون روحی در این جسم پیچیده ندارد.
در کوچه‌باغ‌های اصفهان که قدم می‌زنم یا بر سنگفرش کوچه‌های شیراز و یزد، بوی فرهنگ ایران و خلسه شیرین هنر اسلامی را بر جای‌جای شهر احساس می‌کنم، حتی در شهر کوچکی چون ابیانه که بیمارستان بزرگ، شهربازی و برج و مترو ندارد، احساس می‌کنم به ژرفای فرهنگ مردمی
پا گذاشته‌ام که با خط و نگارش، همیشه آشنا بوده‌اند و در دین آنها به «قلم» سوگند یاد شده است؛
«ن و القلم و ما یسطرون...».
در بازار کرمان یا تبریز که قدم می‌زنیم «نفس باد صبا» را «مشک‌فشان» می‌بینیم، و در باغ‌های کاشان، صدای حافظ، مولانا و سعدی را می‌شنويم. در کوچه پس‌کوچه‌های همدان، هنوز صدای سم اسب ابن‌سینا می‌آید و در نیشابور، این شهر قدیم، هنوز قصه‌های عطار جاری است. اسطوره در ناخودآگاه جمعی مردم این شهرها زندگی می‌کند و وحدتی خارق‌العاده میان بازنمایی جهان اسطوره‌ای و سرمدی و بازنمایی آن در جهان مادی وجود دارد. اما در کوچه‌ها و خیابان‌های تهران، هیچ نشانی از «نفس باد صبا» نمی‌بینیم. گویی این شهر با همه قدمت دیرینه فرهنگی‌اش، از تاریخ بیرون افتاده و به جایی در ناکجاآباد زمان و مکان پرتاب شده است. شهر از روح زیبایی‌شناسی شرق خالی است و نماد این آخرین فرستاده در آن دیده نمی‌شود.
تهران، شهر من، شهری که دوستش داریم، روح خود را گم کرده است و شاید به همین دلیل، مردم آن نیز روح خود را گم کرده‌اند و بیهوده با اتومبیل‌های زوج و فردشان دنبال روح خود در خیابان‌ها می‌گردند... .
همزمان با نشست نمایندگان شهرداران آسیایی، روح شیفته تهران را به جسم پرتلاطمش بازگردانیم...
هر چه به دل فرو آید در دیده نکو نماید.
سعدی
اگر قضاوت بد نمی‌خواهی، قضاوت بد مکن.
ژول ورن
دلا رمز حیات از غنچه دریاب
حقیقت در مجازش بی‌حجاب است
ز خاک تیره می‌روید ولیکن
نگاهش بر شعاع آفتاب است
اقبال لاهوری
رمان‌های کنراد
با ترجمه سهیل سمی می‌آید
سهیل سمی 2 رمان از جوزف کنراد و مارگارت اتوود را به فارسی بازگرداند. سهیل سمی مترجم آثار ادبی، از ترجمه رمانی دیگر از مارگارت اتوود نویسنده کانادایی برنده جوایز معتبر ادبی مانند گیلر خبر داد و گفت: عنوان این رمان «چشم گربه» است و جزو آثار متقدم اتوود است که آن را در سال 1989 چاپ کرده است. راوی رمان «چشم گربه» یک نقاش است که از او برای حضور در نمایشگاهی از آثارش دعوت می‌شود.
این نقاش هم که 20 سال است از تورنتو دور بوده در این نمایشگاه زندگی‌اش را مرور می‌کند. سمی بزودی ترجمه این کتاب 420 صفحه‌ای اتوود را برای انتشار به انتشارات نیلوفر خواهد سپرد. این مترجم همچنین از ترجمه یکی از آثار مهم جوزف کنراد نویسنده انگلیسی به مهر خبر داد و گفت: عنوان این رمان «نوسترومو» است که کنراد آن را در اوایل قرن بیستم منتشر کرده است. حوادث آن در یک جمهوری خیالی در آمریکا‌یی لاتین می‌گذرد و کنراد در آن به معرفی چند شخصیت و بررسی دلایل بروز یک انقلاب و نقش استعمار و سرمایه‌داری در کشور مورد اشاره می‌پردازد. قرار است این کتاب را نشر ققنوس به چاپ برساند. سهیل سمی که ترجمه 3 جلد از آثار تئوریک جاناتان کالر را نیز در کارنامه کاری خود دارد، بزودی چهارمین جلد از مجموعه آثار کالر را نیز به فارسی ترجمه می‌کند. این کتاب «ساختارشکنی» نام دارد و قرار است از سوی نشر مینوی خرد وارد پیشخوان کتابفروشی‌ها شود. یادداشت
روح شهر من چه شد؟
تهران، شهر من، شهری که دوستش داریم، همه چیز دارد.
بوستان‌های فراوان و شهربازی دارد، بیمارستان‌های بزرگ و پزشکان مجرب دارد، سینما، تئاتر و سالن‌های بزرگ ورزشی دارد، برج‌های بلند و بزرگراه‌های زیبا دارد، مترو، تونل‌های شهری و اتوبوس‌های تندرو دارد، آدم‌های گل و بلبل دارد، اما روح ندارد... .
تهران ما نفس نمی‌کشد! نه فقط به خاطر سرب و آلاینده‌ها، نه به خاطر ترافیک و حجم اتومبیل‌ها، نه به خاطر برج‌ها و بیمارستان‌ها و نه به خاطر تعداد زیاد آدم‌ها... تهران روح شرقی و ایرانی خود را از دست داده است!
پایتخت هر کشور، نماد فرهنگ و تمدن آن سرزمین است و ایران با قدمتی دیرین و تمدنی غنی و باستانی، پایتختی با هویت شرقی و اسلامی خود ندارد. در واقع تهران، شهری بزرگ و پرهیاهو است که معلوم نیست در کجای این کره خاکی واقع شده است! نه رنگی از شعر و شور عرفان و ادبیات کهن ایران در آن هست و نه رنگی از عشق و شیدایی ایرانیان به فرهنگ و زیبایی. نه نشانی از معماری اسلامی در آن می‌بینی، نه خطی از چشمه جاری تفکر ایرانی و نه نقشی از آرمان‌های آخرین دین یکتاپرست، تهران هست و نیست.
هست، چون تونل و مترو و فرودگاه بزرگ دارد؛ نیست، چون روحی در این جسم پیچیده ندارد.
در کوچه‌باغ‌های اصفهان که قدم می‌زنم یا بر سنگفرش کوچه‌های شیراز و یزد، بوی فرهنگ ایران و خلسه شیرین هنر اسلامی را بر جای‌جای شهر احساس می‌کنم، حتی در شهر کوچکی چون ابیانه که بیمارستان بزرگ، شهربازی و برج و مترو ندارد، احساس می‌کنم به ژرفای فرهنگ مردمی
پا گذاشته‌ام که با خط و نگارش، همیشه آشنا بوده‌اند و در دین آنها به «قلم» سوگند یاد شده است؛
«ن و القلم و ما یسطرون...».
در بازار کرمان یا تبریز که قدم می‌زنیم «نفس باد صبا» را «مشک‌فشان» می‌بینیم، و در باغ‌های کاشان، صدای حافظ، مولانا و سعدی را می‌شنويم. در کوچه پس‌کوچه‌های همدان، هنوز صدای سم اسب ابن‌سینا می‌آید و در نیشابور، این شهر قدیم، هنوز قصه‌های عطار جاری است. اسطوره در ناخودآگاه جمعی مردم این شهرها زندگی می‌کند و وحدتی خارق‌العاده میان بازنمایی جهان اسطوره‌ای و سرمدی و بازنمایی آن در جهان مادی وجود دارد. اما در کوچه‌ها و خیابان‌های تهران، هیچ نشانی از «نفس باد صبا» نمی‌بینیم. گویی این شهر با همه قدمت دیرینه فرهنگی‌اش، از تاریخ بیرون افتاده و به جایی در ناکجاآباد زمان و مکان پرتاب شده است. شهر از روح زیبایی‌شناسی شرق خالی است و نماد این آخرین فرستاده در آن دیده نمی‌شود.
تهران، شهر من، شهری که دوستش داریم، روح خود را گم کرده است و شاید به همین دلیل، مردم آن نیز روح خود را گم کرده‌اند و بیهوده با اتومبیل‌های زوج و فردشان دنبال روح خود در خیابان‌ها می‌گردند... .
همزمان با نشست نمایندگان شهرداران آسیایی، روح شیفته تهران را به جسم پرتلاطمش بازگردانیم...
هر چه به دل فرو آید در دیده نکو نماید.
سعدی
اگر قضاوت بد نمی‌خواهی، قضاوت بد مکن.
ژول ورن
دلا رمز حیات از غنچه دریاب
حقیقت در مجازش بی‌حجاب است
ز خاک تیره می‌روید ولیکن
نگاهش بر شعاع آفتاب است
اقبال لاهوری
رمان‌های کنراد
با ترجمه سهیل سمی می‌آید
سهیل سمی 2 رمان از جوزف کنراد و مارگارت اتوود را به فارسی بازگرداند. سهیل سمی مترجم آثار ادبی، از ترجمه رمانی دیگر از مارگارت اتوود نویسنده کانادایی برنده جوایز معتبر ادبی مانند گیلر خبر داد و گفت: عنوان این رمان «چشم گربه» است و جزو آثار متقدم اتوود است که آن را در سال 1989 چاپ کرده است. راوی رمان «چشم گربه» یک نقاش است که از او برای حضور در نمایشگاهی از آثارش دعوت می‌شود.
این نقاش هم که 20 سال است از تورنتو دور بوده در این نمایشگاه زندگی‌اش را مرور می‌کند. سمی بزودی ترجمه این کتاب 420 صفحه‌ای اتوود را برای انتشار به انتشارات نیلوفر خواهد سپرد. این مترجم همچنین از ترجمه یکی از آثار مهم جوزف کنراد نویسنده انگلیسی به مهر خبر داد و گفت: عنوان این رمان «نوسترومو» است که کنراد آن را در اوایل قرن بیستم منتشر کرده است. حوادث آن در یک جمهوری خیالی در آمریکا‌یی لاتین می‌گذرد و کنراد در آن به معرفی چند شخصیت و بررسی دلایل بروز یک انقلاب و نقش استعمار و سرمایه‌داری در کشور مورد اشاره می‌پردازد. قرار است این کتاب را نشر ققنوس به چاپ برساند. سهیل سمی که ترجمه 3 جلد از آثار تئوریک جاناتان کالر را نیز در کارنامه کاری خود دارد، بزودی چهارمین جلد از مجموعه آثار کالر را نیز به فارسی ترجمه می‌کند. این کتاب «ساختارشکنی» نام دارد و قرار است از سوی نشر مینوی خرد وارد پیشخوان کتابفروشی‌ها شود. ارسال نظر
پربیننده