دکتر کاظم جلالی*
با مرور فعالیت جنبش دانشجویی دوران پیش از انقلاب به چند مشخصه بارز پی‌می بریم. قبل از انقلاب بزرگ‌ترین ممیزه جنبش دانشجویی این بود که دانشجویان درک کرده بودند که اصلی‌ترین پشتوانه استبداد داخلی، استعمار خارجی است. آنها به این نتیجه رسیده بودند که اگر می‌خواهند مبارزه جدی با استبداد داخلی داشته باشند باید دست بیگانگان و استعمار خارجی را از کشور قطع کنند. دانشجویان با داشتن چنین طرز تفکری در روز 16 آذر 32،اعتراض به ورود معاون رئیس جمهور آمریکا را در دستور کار جریان دانشجویی قرار دادند.
پس از انقلاب اسلامی، عمده توجه جنبش دانشجویی روی دستاوردهای انقلاب اسلامی از جمله اسلامیت نظام، استقلال، آزادی و صیانت از چارچوب‌های اصیل جمهوری اسلامی و قانون متمرکز شد. ضمن اینکه جنبش دانشجویی وجهه استکبارستیزی خود را هم همواره حفظ کرده بود.
در دوران دانشجویی ما در دانشگاه امام صادق(ع)، عمده توجه جریان و جنبش دانشجویی روی صیانت از دستاوردهای انقلاب بود که بخشی از آن حضور دانشجویان در جبهه‌های جنگ و دفاع از کشور در مقابل حمله نظامی- به ظاهر- صدام و -در باطن- قدرت‌های بزرگ از جمله آمریکا که خواهان براندازی انقلاب اسلامی بودند باز می‌گشت. بعد از جنگ هم جنبش دانشجویی فعالیت خود را روی دستاوردهای انقلاب اسلامی متمرکز کرد. در آن زمان موضوع استقراض از خارج کشور سوژه‌ای برای بحث‌های جریانات دانشجویی بود. در مقطعی جنبش دانشجویی احساس می‌کرد یکی از انحرافاتی که می‌تواند در میان مسؤولان جمهوری اسلامی ایران به عنوان آفت و خطر بروز کند، رفاه‌زدگی است. به همین دلیل دانشجویان بر سر این موضوع از خود واکنش نشان دادند. همچنین جنبش دانشجویی بر موضوع عدالت‌خواهی و تقویت عدالت در نظام جمهوری اسلامی هم تاکید ویژه‌ای داشت. بحث ساده‌زیستی مسؤولان و برجسته کردن کسانی که در لباس خدمتگزاری نظام به دنبال کسب درآمد از راه نامشروع و حرکت به سمت تجملات و رفاه بودند هم در برنامه کار جنبش دانشجویی قرار داشت. در این میان امام بزرگوار یک جریان جدید را برای جنبش دانشجویی تعریف کردند و آن هم بسیج دانشجویی و طلبه بود. ایشان در پیام 2 آذر ماه سال 67 ، دوازده وظیفه عمده را برای جریان بسیج دانشجو و طلبه مطرح کردند. در اصل امام خمینی(ره) خط‌مشی جدیدی را به جنبش دانشجویی دادند از جمله اینکه آنها به دنبال تبیین چارچوب‌های اسلام ناب محمدی (ص) حرکت کنند و از اصالت آرمان‌های انقلاب و نظام دفاع کنند. در حال حاضر هم ماهیت جنبش دانشجویی باید همین باشد.
در اصل باید به دنبال دستاوردهای عظیم انقلاب اسلامی از جمله بحث استقلال، آزادی و سایر دستاوردهای بزرگ باشد، ضمن اینکه همواره روحیه استکبارستیزی را در خود حفظ و تقویت کند. متاسفانه برخی جریانات در جنبش دانشجویی تلاش دارند وجوه مهم و تاثیرگذار و اصلی جنبش دانشجویی را کمرنگ جلوه دهند و آن را به سمت و سوی دیگری هدایت کنند که دیگر در خدمت نظام و کشور نباشد. جنبش دانشجویی با آن زلالیت و شفافیتی که دارد می‌تواند به تقویت پایداری روی آرمان‌های اسلامی کمک کند. دانشجو باید جریان‌ساز باشد. اساسا اگر دانشجو متاثر از جریانات خارج دانشگاه باشد پدیده مثبتی نیست. از طرفی دانشجو نباید اجازه دهد جریانات سیاسی خارج دانشگاه او را مدیریت کنند. یکی از مسائل مهم در مقطع کنونی این است که برخی جریانات دانشجویی که در داخل دانشگاه حضور دارند تاریخ گذشته ایران را به دقت مورد مطالعه قرار نداده‌اند، چراکه با مطالعه تاریخ و با درس گرفتن از گذشته این مرز و بوم بر استقلال کشور و عدم دخالت بیگانگان و استکبارستیزی تاکید ویژه‌ای می‌کردند. دانشجویان باید هوشیار باشند، چراکه از دیرباز دشمنان قسم خورده این مرز و بوم به استقلال کشور چشم طمع دوخته‌اند، بنابراین جریان و جنبش دانشجویی این مساله را باید مورد مداقه جدی قرار دهد. دانشجو باید سیاسی باشد و در صحنه حضور داشته باشد و ضمن حضور و تاثیر‌گذاری باید توجه داشته باشد که ابزار و وسیله دست جریانات سیاسی قرار نگیرد. بهتر است دانشجویان و جریانات مختلف دانشجویی آسیب‌شناسی نسبت به خود هم داشته باشند. همان طور که جنبش دانشجویی منتقد است بهتر است انتقاد از عملکرد خود را هم در برنامه کاری‌اش بگنجاند و اینگونه می‌تواند افق آینده خود را روشن‌تر ترسیم کنند.
*سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس جنبش دانشجويي و انقلاب اسلامي
دکتر کاظم جلالی*
با مرور فعالیت جنبش دانشجویی دوران پیش از انقلاب به چند مشخصه بارز پی‌می بریم. قبل از انقلاب بزرگ‌ترین ممیزه جنبش دانشجویی این بود که دانشجویان درک کرده بودند که اصلی‌ترین پشتوانه استبداد داخلی، استعمار خارجی است. آنها به این نتیجه رسیده بودند که اگر می‌خواهند مبارزه جدی با استبداد داخلی داشته باشند باید دست بیگانگان و استعمار خارجی را از کشور قطع کنند. دانشجویان با داشتن چنین طرز تفکری در روز 16 آذر 32،اعتراض به ورود معاون رئیس جمهور آمریکا را در دستور کار جریان دانشجویی قرار دادند.
پس از انقلاب اسلامی، عمده توجه جنبش دانشجویی روی دستاوردهای انقلاب اسلامی از جمله اسلامیت نظام، استقلال، آزادی و صیانت از چارچوب‌های اصیل جمهوری اسلامی و قانون متمرکز شد. ضمن اینکه جنبش دانشجویی وجهه استکبارستیزی خود را هم همواره حفظ کرده بود.
در دوران دانشجویی ما در دانشگاه امام صادق(ع)، عمده توجه جریان و جنبش دانشجویی روی صیانت از دستاوردهای انقلاب بود که بخشی از آن حضور دانشجویان در جبهه‌های جنگ و دفاع از کشور در مقابل حمله نظامی- به ظاهر- صدام و -در باطن- قدرت‌های بزرگ از جمله آمریکا که خواهان براندازی انقلاب اسلامی بودند باز می‌گشت. بعد از جنگ هم جنبش دانشجویی فعالیت خود را روی دستاوردهای انقلاب اسلامی متمرکز کرد. در آن زمان موضوع استقراض از خارج کشور سوژه‌ای برای بحث‌های جریانات دانشجویی بود. در مقطعی جنبش دانشجویی احساس می‌کرد یکی از انحرافاتی که می‌تواند در میان مسؤولان جمهوری اسلامی ایران به عنوان آفت و خطر بروز کند، رفاه‌زدگی است. به همین دلیل دانشجویان بر سر این موضوع از خود واکنش نشان دادند. همچنین جنبش دانشجویی بر موضوع عدالت‌خواهی و تقویت عدالت در نظام جمهوری اسلامی هم تاکید ویژه‌ای داشت. بحث ساده‌زیستی مسؤولان و برجسته کردن کسانی که در لباس خدمتگزاری نظام به دنبال کسب درآمد از راه نامشروع و حرکت به سمت تجملات و رفاه بودند هم در برنامه کار جنبش دانشجویی قرار داشت. در این میان امام بزرگوار یک جریان جدید را برای جنبش دانشجویی تعریف کردند و آن هم بسیج دانشجویی و طلبه بود. ایشان در پیام 2 آذر ماه سال 67 ، دوازده وظیفه عمده را برای جریان بسیج دانشجو و طلبه مطرح کردند. در اصل امام خمینی(ره) خط‌مشی جدیدی را به جنبش دانشجویی دادند از جمله اینکه آنها به دنبال تبیین چارچوب‌های اسلام ناب محمدی (ص) حرکت کنند و از اصالت آرمان‌های انقلاب و نظام دفاع کنند. در حال حاضر هم ماهیت جنبش دانشجویی باید همین باشد.
در اصل باید به دنبال دستاوردهای عظیم انقلاب اسلامی از جمله بحث استقلال، آزادی و سایر دستاوردهای بزرگ باشد، ضمن اینکه همواره روحیه استکبارستیزی را در خود حفظ و تقویت کند. متاسفانه برخی جریانات در جنبش دانشجویی تلاش دارند وجوه مهم و تاثیرگذار و اصلی جنبش دانشجویی را کمرنگ جلوه دهند و آن را به سمت و سوی دیگری هدایت کنند که دیگر در خدمت نظام و کشور نباشد. جنبش دانشجویی با آن زلالیت و شفافیتی که دارد می‌تواند به تقویت پایداری روی آرمان‌های اسلامی کمک کند. دانشجو باید جریان‌ساز باشد. اساسا اگر دانشجو متاثر از جریانات خارج دانشگاه باشد پدیده مثبتی نیست. از طرفی دانشجو نباید اجازه دهد جریانات سیاسی خارج دانشگاه او را مدیریت کنند. یکی از مسائل مهم در مقطع کنونی این است که برخی جریانات دانشجویی که در داخل دانشگاه حضور دارند تاریخ گذشته ایران را به دقت مورد مطالعه قرار نداده‌اند، چراکه با مطالعه تاریخ و با درس گرفتن از گذشته این مرز و بوم بر استقلال کشور و عدم دخالت بیگانگان و استکبارستیزی تاکید ویژه‌ای می‌کردند. دانشجویان باید هوشیار باشند، چراکه از دیرباز دشمنان قسم خورده این مرز و بوم به استقلال کشور چشم طمع دوخته‌اند، بنابراین جریان و جنبش دانشجویی این مساله را باید مورد مداقه جدی قرار دهد. دانشجو باید سیاسی باشد و در صحنه حضور داشته باشد و ضمن حضور و تاثیر‌گذاری باید توجه داشته باشد که ابزار و وسیله دست جریانات سیاسی قرار نگیرد. بهتر است دانشجویان و جریانات مختلف دانشجویی آسیب‌شناسی نسبت به خود هم داشته باشند. همان طور که جنبش دانشجویی منتقد است بهتر است انتقاد از عملکرد خود را هم در برنامه کاری‌اش بگنجاند و اینگونه می‌تواند افق آینده خود را روشن‌تر ترسیم کنند.
*سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ارسال نظر
پربیننده