رها داوودی: فردریش نیچه، فیلسوف آلمانی در جایی گفته است: «با کمـترین چیزی می‌توان خوشبخت شد؛ آوای نی. بدون موسیقی، زندگی اشتباهی بیش نبود». کمی که فکر کنیم حقیقت جمله‌اش را به‌خوبی در می‌یابیم. جایی وجود ندارد که موسیقی در آن جاری نباشد. موسیقی در دنیای امروز به عنوان پیش‌زمینه در پس تمام کنش‌های افراد قرار دارد، حتی زندگی‌مان هم حالتی ریتمیک به خود گرفته است با این تفاوت که در این ارکستر، این خود ما هستیم که تعیین می‌کنیم چه سازی را چگونه بنوازیم. در هر حال راست گفته‌اند که موسیقی غذای روح است. تصور کنید در کنار یک پنجره و روی یک صندلی نشسته‌اید و در حالی که سعی می‌کنید با جابه‌جا کردن فنجان چای در میان دستانتان از گرمای آن بکاهید، به موسیقی دلنوازی گوش می‌دهید که کرنشی جز مهر و دلدادگی ندارد، درست همانند آلبوم «پنهان چو دل» اثر کیخسرو پورناظری که آنطور که روی جلد آن حک شده، نوایی است بر آمده از جان و دل خنیاگرانی که پیشه و اندیشه‌ای جز عشق ندارند و در این فراگرد، مخاطبان خود را به همدلی با خویش می‌خوانند. آلبوم «پنهان چو دل» با خوانندگی حمیدرضا نوربخش از 11 قطعه تشکیل شده که 5 قطعه اول آن در آواز دشتی و بقیه در مایه همایون و اصفهان اجرا شده است. اشعار این آلبوم از مولانا، ابوسعید ابوالخیر، حسین منزوی، یدالله عاطفی و پرتو کرمانشاهی انتخاب شده و نوازندگانی چون تهمورث پورناظری با تار، بم‌تار، سه‌تار و بربط، سهراب پورناظری با کمانچه، سه‌تار و بندیر، حمیدرضا تقوی با سنتور، حسین رضایی‌نیا با دف، شهاب پارنج با تنبک، دمام، کوزه و مالاکاس، کاوه گرایلی با سه‌تار، ارسلان کامکار، بردیا کیارس، عماد نکوئی با ویولن، کریم قربانی با ویلنسل، جمشید عندلیبی با نی و مجید اخشابی با سنتور، کیخسرو پورناظری را که خود نوازندگی تار و سه‌تار را برعهده دارد، در این آلبوم همراهی می‌کنند. پیش‌در‌آمد زیبایی که در ابتدای آلبوم می‌شنویم، حکایت از اثری زیبا و درخور توجه دارد. نوای تار و کمانچه، صدای موج مانند گروه زهی که همراهی کننده ساز و آواز هستند و دست آخر، صدای نوربخش که در بعضی لحظه‌ها یادآور آواز محمدرضا شجریان است، همگی دست به دست هم داده و ترکیبی دلنشین را به وجود آورده است. درباره آلبوم «پنهان چو دل» اثر کیخسرو پورناظری
بی تو به سامان نرسم...
رها داوودی: فردریش نیچه، فیلسوف آلمانی در جایی گفته است: «با کمـترین چیزی می‌توان خوشبخت شد؛ آوای نی. بدون موسیقی، زندگی اشتباهی بیش نبود». کمی که فکر کنیم حقیقت جمله‌اش را به‌خوبی در می‌یابیم. جایی وجود ندارد که موسیقی در آن جاری نباشد. موسیقی در دنیای امروز به عنوان پیش‌زمینه در پس تمام کنش‌های افراد قرار دارد، حتی زندگی‌مان هم حالتی ریتمیک به خود گرفته است با این تفاوت که در این ارکستر، این خود ما هستیم که تعیین می‌کنیم چه سازی را چگونه بنوازیم. در هر حال راست گفته‌اند که موسیقی غذای روح است. تصور کنید در کنار یک پنجره و روی یک صندلی نشسته‌اید و در حالی که سعی می‌کنید با جابه‌جا کردن فنجان چای در میان دستانتان از گرمای آن بکاهید، به موسیقی دلنوازی گوش می‌دهید که کرنشی جز مهر و دلدادگی ندارد، درست همانند آلبوم «پنهان چو دل» اثر کیخسرو پورناظری که آنطور که روی جلد آن حک شده، نوایی است بر آمده از جان و دل خنیاگرانی که پیشه و اندیشه‌ای جز عشق ندارند و در این فراگرد، مخاطبان خود را به همدلی با خویش می‌خوانند. آلبوم «پنهان چو دل» با خوانندگی حمیدرضا نوربخش از 11 قطعه تشکیل شده که 5 قطعه اول آن در آواز دشتی و بقیه در مایه همایون و اصفهان اجرا شده است. اشعار این آلبوم از مولانا، ابوسعید ابوالخیر، حسین منزوی، یدالله عاطفی و پرتو کرمانشاهی انتخاب شده و نوازندگانی چون تهمورث پورناظری با تار، بم‌تار، سه‌تار و بربط، سهراب پورناظری با کمانچه، سه‌تار و بندیر، حمیدرضا تقوی با سنتور، حسین رضایی‌نیا با دف، شهاب پارنج با تنبک، دمام، کوزه و مالاکاس، کاوه گرایلی با سه‌تار، ارسلان کامکار، بردیا کیارس، عماد نکوئی با ویولن، کریم قربانی با ویلنسل، جمشید عندلیبی با نی و مجید اخشابی با سنتور، کیخسرو پورناظری را که خود نوازندگی تار و سه‌تار را برعهده دارد، در این آلبوم همراهی می‌کنند. پیش‌در‌آمد زیبایی که در ابتدای آلبوم می‌شنویم، حکایت از اثری زیبا و درخور توجه دارد. نوای تار و کمانچه، صدای موج مانند گروه زهی که همراهی کننده ساز و آواز هستند و دست آخر، صدای نوربخش که در بعضی لحظه‌ها یادآور آواز محمدرضا شجریان است، همگی دست به دست هم داده و ترکیبی دلنشین را به وجود آورده است. ارسال نظر
پربیننده