این تازه آغاز ماجرایی عشقی بود که از آن پس در انگلیس و پس از آن در تمام دنیا ادامه یافت: با 12 قهرمانی در انگلیس، 9 جام حذفی و 3 قهرمانی در اروپا؛ با فراز و فرود جورج بست مستعد، با اریک کانتونای ناآرام و پر جنب و جوش و برایان رابسون همواره خستگی‌ناپذیر. خود تیم اما همانی است که در سالیان پس از سقوط هواپیمای مونیخ اوج و در قلب انگلیسی‌ها جا گرفت. آنها محبوب انگلیسی‌ها بودند، قهرمان شدند، برخی از آنها هم البته فریبکار و حقه‌باز بودند. این نظر نهایی مردی است که روحیه و شجاعتش برای بچه‌های بازبی مثال زدنی بود. این قضاوت «هری گرگ» با شهامت بود، مردی که زندگی‌اش را به خطر انداخت تا دوستانش و همچنین غریبه‌هایی را از لاشه یک هواپیما نجات بدهد، در سال 2002 در زندگینامه‌اش با نام «بازی هری» و همچنین در گفت‌وگویی با خود من چند سال پس از آن فاجعه ادعا کرد که گروه کوچکی از بازیکنان وجود داشتند که بازی‌ها را به شرط‌بندها می‌فروختند. گرگ گفت، 2بازیکن «مشکوک» منچستریونایتد که در حادثه سقوط هواپیما حاضر نبودند، به او هم گفتند تا پیش «مت بازبی» سرمربی تیم برود. به گفته «گرگ» او شروع به بد و بیراه گفتن کرد، روی میز کارش کوبیده و فریاد کشید: «لعنتی می‌دونستم!» زمانی که تمام پرونده‌ها را نگاه کردم می‌دانستم که تیم منچستر یک پرونده صرف نبود. این نسل از فوتبالیست‌ها قهرمانان پدرم بودند. این تیم در تصورم مقدس بود. باور ندارم که تنها کسی باشم که این عقیده را دارد. چنانچه شما از هواداران کنونی فوتبال انگلیس درباره آن دوران بپرسید، بسیاری از آنها غرق در خاطرات خوش خود خواهند شد. موزه ملی فوتبال در «پرستون» این دوره را «عصر طلایی» می‌نامد. جنگ به پایان رسیده و در دنیا صلح برقرار شده بود. مردان شلوارک می‌پوشیدند و مویشان را می‌خواباندند. فهرست بازیکنان لیستی از جاودانه‌های فوتبال بریتانیاست: دنتیس کامپتون، تام فینی، بابی چارلتون جوان، استن مورتنسن و بزرگ‌تر از همه استنلی ماتيوس؛ بزرگان واقعی. آنها نوری به تاریکی انگلیس پس از جنگ جهانی تابیدند و بسیاری از بازیکنان آن روزگار که اسمی از آنها برده نشد، در بازی‌ها تبانی می‌کردند. جیمز بارتولوف، نویسنده و روزنامه‌نگار انگلیسی، می‌نویسد، بریتانیا پیش از تصویب تحصیل اجباری، مستمری بازنشستگان و مراقبت‌های پزشکی، چه زیبا بود. اینکه او چطور می‌تواند دلتنگ روند رو به رشد و فراگیر کار کودکان، فقر یا محله‌های فقیرنشین باشد، کاملا غیرقابل فهم و درک است. چیزهایی که اجدادمان ناچار و ناگزیر به تحمل‌شان بودند. با این حال کتاب او
The Welfare State We’re با فصلی با عنوان «از استنلی ماتيوس تا وینی جونز» شروع می‌شود. بارتولوف می‌نویسد، فوتبال انگلیس دچار انقراض شده است. سقوط و فروپاشی از ورزش صلح‌آمیز که در دهه 50 از سوی مردانی چون استنلی ماتيوس بازی می‌شد و از بازی پاک و جالبی که او ارائه‌گرش بود به چیزی كه اکنون توسط جوانان تحصیل نکرده منطقه Rowdys بازی می‌شود. از هری گرگ درباره این اظهار نظر پرسیدم. او پاسخ داد: «نمی‌دانم او [بارتولوف] از کدام ورزش حرف می‌زند. در هر حال از آنچه که من انجام می‌دادم حرف نمی‌زند». گرگ مردی باهوش، آزاداندیش و بی‌اندازه شرافتمند است. او همچنین یکی از بهترین ورزشکاران نسل خود بود. فوتبال در دهه 50 بسیار سخت بود. این چیزی است که او می‌گوید. خطای «نات لوفتهوس» مهاجم قدرتمند بولتون روی گرگ در بازی پایانی جام حذفی انگلیس در سال 1958 به عنوان نمونه به تاریخ پیوسته است. لوفتهوس در جریان بازی روی گرگ پرید، به گونه‌ای که گرگ با توپ به زمین خورد و توپ از دستانش در رفته و به درون دروازه رفت. این گل که با آن بولتون به پیروزی رسید، رویای قهرمانی در رقابت‌ها را از بین برد. با این حال نه لوفتهوس به خاطر حمله به دروازه‌بان از زمین اخراج شد و نه هری گرگ آسیب‌دیده زمین مسابقه را ترک کرد. او همچنان مردانه در زمین مسابقه ایستاد و بازی کرد. آن خطا هم خیلی ساده جزئی از بازی مردانه‌ای که آن روزها از آن یاد می‌شد، به شمار می‌آمد. در آرشیو‌ها گفته‌های فراوانی از بازیکنان شناخته شده از جمله برایان کلاف، ترور فورد، کن چیشولم و هری گرگ یافت می‌شود که فوتبال بریتانیا در دهه 50 و 60 سخت درگیر فساد و رشوه‌خواری بوده است. فورد، کلاف و گرگ هریک نماینده بخشی از اجزای بریتانیا بودند: ولز، انگلیس و ایرلند شمالی. همه آنها در لیگ‌های دسته اول و دوم انگلیس بازی می‌کردند و همه آنها درباره تبانی‌هایی که در آن روزگار وجود داشت مطالبی را نوشتند. ترور فورد مردی جالب و جذاب بود. او مهاجم تیم ملی ولز و بعدها یکی از حامیان تشکیل اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای بود. فورد هم بی‌اندازه شرافتمند و درستکار بود. او در سال 1957 زندگینامه‌اش به نام I Lead the Attack را چاپ کرد. در بخش نخست کتاب با عنوان «زیر دست» آمده است: از همان آغاز زمانی که فوتبال را به عنوان شغل انجام دادم، تقریبا با همه شکل‌های تبانی آشنا شدم. خودم در چند مورد دست داشتم و خجالت هم نمی‌کشم. همانند صدها نفر دیگر من هم در آن نقش داشتم چرا که پرداخت مناسبی برای خدمات بازیکنان وجود نداشت.فورد همچنان مدعی بود که هر تیم حرفه‌ای «افعی تبانی» را می‌شناسد و با آن آشناست. فورد از هر نظر مردی فوق‌العاده بود. پس از چاپ کتابش او از لیگ کنار گذاشته شد و راهی فوتبال هلند شد. از آنجا که او موفق بود، توانست لیگ انگلیس را وادار کند محرومیتش از بین برود. فورد به لیگ انگلیس بازگشت و تا پایان دوران فوتبالش در آنجا توپ زد. او حتی یک کلمه از نوشته‌های کتابش را پس نگرفت.
ترجمه: محمد علیجانی بائی پیروزی‌های مطمئن (40)
این تازه آغاز ماجرایی عشقی بود که از آن پس در انگلیس و پس از آن در تمام دنیا ادامه یافت: با 12 قهرمانی در انگلیس، 9 جام حذفی و 3 قهرمانی در اروپا؛ با فراز و فرود جورج بست مستعد، با اریک کانتونای ناآرام و پر جنب و جوش و برایان رابسون همواره خستگی‌ناپذیر. خود تیم اما همانی است که در سالیان پس از سقوط هواپیمای مونیخ اوج و در قلب انگلیسی‌ها جا گرفت. آنها محبوب انگلیسی‌ها بودند، قهرمان شدند، برخی از آنها هم البته فریبکار و حقه‌باز بودند. این نظر نهایی مردی است که روحیه و شجاعتش برای بچه‌های بازبی مثال زدنی بود. این قضاوت «هری گرگ» با شهامت بود، مردی که زندگی‌اش را به خطر انداخت تا دوستانش و همچنین غریبه‌هایی را از لاشه یک هواپیما نجات بدهد، در سال 2002 در زندگینامه‌اش با نام «بازی هری» و همچنین در گفت‌وگویی با خود من چند سال پس از آن فاجعه ادعا کرد که گروه کوچکی از بازیکنان وجود داشتند که بازی‌ها را به شرط‌بندها می‌فروختند. گرگ گفت، 2بازیکن «مشکوک» منچستریونایتد که در حادثه سقوط هواپیما حاضر نبودند، به او هم گفتند تا پیش «مت بازبی» سرمربی تیم برود. به گفته «گرگ» او شروع به بد و بیراه گفتن کرد، روی میز کارش کوبیده و فریاد کشید: «لعنتی می‌دونستم!» زمانی که تمام پرونده‌ها را نگاه کردم می‌دانستم که تیم منچستر یک پرونده صرف نبود. این نسل از فوتبالیست‌ها قهرمانان پدرم بودند. این تیم در تصورم مقدس بود. باور ندارم که تنها کسی باشم که این عقیده را دارد. چنانچه شما از هواداران کنونی فوتبال انگلیس درباره آن دوران بپرسید، بسیاری از آنها غرق در خاطرات خوش خود خواهند شد. موزه ملی فوتبال در «پرستون» این دوره را «عصر طلایی» می‌نامد. جنگ به پایان رسیده و در دنیا صلح برقرار شده بود. مردان شلوارک می‌پوشیدند و مویشان را می‌خواباندند. فهرست بازیکنان لیستی از جاودانه‌های فوتبال بریتانیاست: دنتیس کامپتون، تام فینی، بابی چارلتون جوان، استن مورتنسن و بزرگ‌تر از همه استنلی ماتيوس؛ بزرگان واقعی. آنها نوری به تاریکی انگلیس پس از جنگ جهانی تابیدند و بسیاری از بازیکنان آن روزگار که اسمی از آنها برده نشد، در بازی‌ها تبانی می‌کردند. جیمز بارتولوف، نویسنده و روزنامه‌نگار انگلیسی، می‌نویسد، بریتانیا پیش از تصویب تحصیل اجباری، مستمری بازنشستگان و مراقبت‌های پزشکی، چه زیبا بود. اینکه او چطور می‌تواند دلتنگ روند رو به رشد و فراگیر کار کودکان، فقر یا محله‌های فقیرنشین باشد، کاملا غیرقابل فهم و درک است. چیزهایی که اجدادمان ناچار و ناگزیر به تحمل‌شان بودند. با این حال کتاب او
The Welfare State We’re با فصلی با عنوان «از استنلی ماتيوس تا وینی جونز» شروع می‌شود. بارتولوف می‌نویسد، فوتبال انگلیس دچار انقراض شده است. سقوط و فروپاشی از ورزش صلح‌آمیز که در دهه 50 از سوی مردانی چون استنلی ماتيوس بازی می‌شد و از بازی پاک و جالبی که او ارائه‌گرش بود به چیزی كه اکنون توسط جوانان تحصیل نکرده منطقه Rowdys بازی می‌شود. از هری گرگ درباره این اظهار نظر پرسیدم. او پاسخ داد: «نمی‌دانم او [بارتولوف] از کدام ورزش حرف می‌زند. در هر حال از آنچه که من انجام می‌دادم حرف نمی‌زند». گرگ مردی باهوش، آزاداندیش و بی‌اندازه شرافتمند است. او همچنین یکی از بهترین ورزشکاران نسل خود بود. فوتبال در دهه 50 بسیار سخت بود. این چیزی است که او می‌گوید. خطای «نات لوفتهوس» مهاجم قدرتمند بولتون روی گرگ در بازی پایانی جام حذفی انگلیس در سال 1958 به عنوان نمونه به تاریخ پیوسته است. لوفتهوس در جریان بازی روی گرگ پرید، به گونه‌ای که گرگ با توپ به زمین خورد و توپ از دستانش در رفته و به درون دروازه رفت. این گل که با آن بولتون به پیروزی رسید، رویای قهرمانی در رقابت‌ها را از بین برد. با این حال نه لوفتهوس به خاطر حمله به دروازه‌بان از زمین اخراج شد و نه هری گرگ آسیب‌دیده زمین مسابقه را ترک کرد. او همچنان مردانه در زمین مسابقه ایستاد و بازی کرد. آن خطا هم خیلی ساده جزئی از بازی مردانه‌ای که آن روزها از آن یاد می‌شد، به شمار می‌آمد. در آرشیو‌ها گفته‌های فراوانی از بازیکنان شناخته شده از جمله برایان کلاف، ترور فورد، کن چیشولم و هری گرگ یافت می‌شود که فوتبال بریتانیا در دهه 50 و 60 سخت درگیر فساد و رشوه‌خواری بوده است. فورد، کلاف و گرگ هریک نماینده بخشی از اجزای بریتانیا بودند: ولز، انگلیس و ایرلند شمالی. همه آنها در لیگ‌های دسته اول و دوم انگلیس بازی می‌کردند و همه آنها درباره تبانی‌هایی که در آن روزگار وجود داشت مطالبی را نوشتند. ترور فورد مردی جالب و جذاب بود. او مهاجم تیم ملی ولز و بعدها یکی از حامیان تشکیل اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای بود. فورد هم بی‌اندازه شرافتمند و درستکار بود. او در سال 1957 زندگینامه‌اش به نام I Lead the Attack را چاپ کرد. در بخش نخست کتاب با عنوان «زیر دست» آمده است: از همان آغاز زمانی که فوتبال را به عنوان شغل انجام دادم، تقریبا با همه شکل‌های تبانی آشنا شدم. خودم در چند مورد دست داشتم و خجالت هم نمی‌کشم. همانند صدها نفر دیگر من هم در آن نقش داشتم چرا که پرداخت مناسبی برای خدمات بازیکنان وجود نداشت.فورد همچنان مدعی بود که هر تیم حرفه‌ای «افعی تبانی» را می‌شناسد و با آن آشناست. فورد از هر نظر مردی فوق‌العاده بود. پس از چاپ کتابش او از لیگ کنار گذاشته شد و راهی فوتبال هلند شد. از آنجا که او موفق بود، توانست لیگ انگلیس را وادار کند محرومیتش از بین برود. فورد به لیگ انگلیس بازگشت و تا پایان دوران فوتبالش در آنجا توپ زد. او حتی یک کلمه از نوشته‌های کتابش را پس نگرفت.
ترجمه: محمد علیجانی بائی ارسال نظر
پربیننده