نامه
چه تلخ است برای آنهایی که روزگاری صدای زنگ در، آنها را سراسیمه و شوقمند می‌برد دم در، بعد پاکت نامه‌ای دریافت می‌کرد و با کلی تشکر از پستچی دوان‌دوان وارد اتاق می‌شد، بارها نامه را می‌خواند و بوسه می‌زد بر آن و چه تلخ‌تر که زندگی مدرن – که اولین قربانی‌اش عواطف انسان‌هاست- چه بلایی بر سر این دل‌نوشته‌ها و از دل خوانده‌ها آورده که دیگر نه نشانی از نامه مانده است و نه نشانی از نامه‌رسان‌های قدیم. نامه در زبان اصلی فارسی نامک یا نامج نوشته می‌شد و این نشان می‌دهد که این واژه چه سابقه و قدمت طولانی‌ای دارد و همواره برای مردم، عزیز و به عنوان یادگار محفوظ بود تا اینکه امروزه نهایتا پدیده‌هایی چون sms و چت جای آن را با نازل‌ترین شکل گرفته‌اند. متن‌هایی عموما شوخی و بی‌محتوا و سر کاری که هم تخریب اعصاب را در پی دارند و هم موجب دیسک گردن و اتلاف وقت و مهم‌تر پرداخت هزینه‌ای سنگین شده است. دیگر اینکه هرچند امروزه نامه‌رسان‌ها به جای دوچرخه‌های قدیم با موتور و بعضا اتومبیل به این امر خطیر می‌پردازند اما عموما پیام‌آور اندوه و آزار شده‌اند. تحویل قبض‌های گوناگون مثل برق، تلفن، گاز و مالیات‌های گوناگون مگر می‌تواند در خود شادی داشته باشد. از هدف دور افتادیم، حذف برخی از پدیده‌های گذشته بی‌تردید عواقب خوبی نداشت، مثل نامه در ارتباطات مردم که اگر بود هم عواطف لطمه نمی‌خورد و هم دلتنگی‌ها و شوق دیدار مردم نسبت به هم بیش‌تر وجود داشت، چون تلاش برای مکالمه و دیدار همیشه لذت‌بخش است و امروز، تکنولوژی این تلاش را از مردم گرفته است و در نتیجه لذت مکالمه و دیدار و لذت با خبر شدن از همدیگر پر از یک دوره بی‌خبری نابود شد و اگر مردم در عصر حاضر با دیدن هم درست مثل قرار گرفتن 2 درخت یا 2 قاشق، سرد و بی‌روح برخورد می‌کنند جای تعجب نیست و بی‌خبری خود عالم بزرگی است که قدرش را نمی‌دانیم و شاعری چه زیبا سرود:
عالم بی‌خبری طرفه بهشتی بوده است
حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم
صاحب ولایت
دوباره بازمی‌گردم
با آیه‌هایی از نور
و تلاوتی زیبا
و کتابی در دست
من از خویش رسته‌ام
گمشده در سکوت و صدایی که می‌خواند مرا
بازگشته‌ام
با زمزمه‌ای بر لب
«یا ایها المزمل»
از این پس شب میهمان من خواهد بود
و خواب میزبان چشم‌ها
گاه بندگی است تا چشمک خورشید
تا خنکای صبح
من با ستاره‌ها غروب می‌کنم
و طلوع را از خورشید می‌ستانم
دانش پورشفیعی
درگذشت «آلفرد نوبل» - 1896 م
آلفرد نوبل، شیمیدان نامی سوئدی در استکهلم سوئد متولد شد. وی تا 16 سالگی نزد معلم خصوصی درس خواند و با برخورداری از هوش سرشار به پیشرفت‌های مهمی در علوم و فنون دست پیدا کرد. او یک سال پیش از مرگش در وصیتنامه مشهور خود خواستار تاسیس بنیادی شد که در آن به تلاشگران عرصه صلح جوایزی اهدا شود و به همین دلیل است که به بنیادی که او تاسیس کرده است و جوایزی که در آن به افراد داده می‌شود، نوبل می‌گویند.
با کلمه
نامه
چه تلخ است برای آنهایی که روزگاری صدای زنگ در، آنها را سراسیمه و شوقمند می‌برد دم در، بعد پاکت نامه‌ای دریافت می‌کرد و با کلی تشکر از پستچی دوان‌دوان وارد اتاق می‌شد، بارها نامه را می‌خواند و بوسه می‌زد بر آن و چه تلخ‌تر که زندگی مدرن – که اولین قربانی‌اش عواطف انسان‌هاست- چه بلایی بر سر این دل‌نوشته‌ها و از دل خوانده‌ها آورده که دیگر نه نشانی از نامه مانده است و نه نشانی از نامه‌رسان‌های قدیم. نامه در زبان اصلی فارسی نامک یا نامج نوشته می‌شد و این نشان می‌دهد که این واژه چه سابقه و قدمت طولانی‌ای دارد و همواره برای مردم، عزیز و به عنوان یادگار محفوظ بود تا اینکه امروزه نهایتا پدیده‌هایی چون sms و چت جای آن را با نازل‌ترین شکل گرفته‌اند. متن‌هایی عموما شوخی و بی‌محتوا و سر کاری که هم تخریب اعصاب را در پی دارند و هم موجب دیسک گردن و اتلاف وقت و مهم‌تر پرداخت هزینه‌ای سنگین شده است. دیگر اینکه هرچند امروزه نامه‌رسان‌ها به جای دوچرخه‌های قدیم با موتور و بعضا اتومبیل به این امر خطیر می‌پردازند اما عموما پیام‌آور اندوه و آزار شده‌اند. تحویل قبض‌های گوناگون مثل برق، تلفن، گاز و مالیات‌های گوناگون مگر می‌تواند در خود شادی داشته باشد. از هدف دور افتادیم، حذف برخی از پدیده‌های گذشته بی‌تردید عواقب خوبی نداشت، مثل نامه در ارتباطات مردم که اگر بود هم عواطف لطمه نمی‌خورد و هم دلتنگی‌ها و شوق دیدار مردم نسبت به هم بیش‌تر وجود داشت، چون تلاش برای مکالمه و دیدار همیشه لذت‌بخش است و امروز، تکنولوژی این تلاش را از مردم گرفته است و در نتیجه لذت مکالمه و دیدار و لذت با خبر شدن از همدیگر پر از یک دوره بی‌خبری نابود شد و اگر مردم در عصر حاضر با دیدن هم درست مثل قرار گرفتن 2 درخت یا 2 قاشق، سرد و بی‌روح برخورد می‌کنند جای تعجب نیست و بی‌خبری خود عالم بزرگی است که قدرش را نمی‌دانیم و شاعری چه زیبا سرود:
عالم بی‌خبری طرفه بهشتی بوده است
حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم
صاحب ولایت
دوباره بازمی‌گردم
با آیه‌هایی از نور
و تلاوتی زیبا
و کتابی در دست
من از خویش رسته‌ام
گمشده در سکوت و صدایی که می‌خواند مرا
بازگشته‌ام
با زمزمه‌ای بر لب
«یا ایها المزمل»
از این پس شب میهمان من خواهد بود
و خواب میزبان چشم‌ها
گاه بندگی است تا چشمک خورشید
تا خنکای صبح
من با ستاره‌ها غروب می‌کنم
و طلوع را از خورشید می‌ستانم
دانش پورشفیعی
درگذشت «آلفرد نوبل» - 1896 م
آلفرد نوبل، شیمیدان نامی سوئدی در استکهلم سوئد متولد شد. وی تا 16 سالگی نزد معلم خصوصی درس خواند و با برخورداری از هوش سرشار به پیشرفت‌های مهمی در علوم و فنون دست پیدا کرد. او یک سال پیش از مرگش در وصیتنامه مشهور خود خواستار تاسیس بنیادی شد که در آن به تلاشگران عرصه صلح جوایزی اهدا شود و به همین دلیل است که به بنیادی که او تاسیس کرده است و جوایزی که در آن به افراد داده می‌شود، نوبل می‌گویند.
ارسال نظر
پربیننده