اول: استفاده نکردن از هر حربه‌ای برای به خنده واداشتن تماشاگر و اینکه هر جزئی از فیلم در خدمت پیشبرد خط اصلی داستان آن باشد تا فیلم تبدیل نشود به مجموعه‌ای از ایده‌ها و شوخی‌های بی سر و ته که به هیچ‌وجه در یک قالب واحد نمی‌گنجد و هیچ کمکی به رسیدن به نتیجه نهایی که موجب ساخته شدن آن فیلم شده است، نمی‌کند این روزها کیمیا شده و کمتر قابل دسترسی است.
این نقیصه را در غالب آثار طناز( نمی‌گویم کمدی چرا که به ظن این قلم کمدی و طنز از 2 وادی بشدت نزدیک و با همان شدت دور سخن می‌گویند) که این روزها می‌بینیم به صورتی کاملا واضح و البته گل درشت باید تحمل کنیم. در تمام این آثار یک طرح ابتدایی و پیش پا افتاده و مبتذل (هر یک از این صفات بخشی از بی‌کیفیتی‌های این آثار را توضیح می‌دهد)که حال می‌تواند کپی‌برداری مستقیمی از یک فیلم هم مسلک هالیوودی یا بالیوودی‌اش باشد یا ریشه‌های اصلی‌اش را از چنین فیلم‌هایی گرفته باشد با ایده‌های ایرانی تزئین شده باشد، به‌عنوان دستاویزی برای آغاز ساخته شدن این آثار قرار می‌گیرد. در مرحله بعد، تهیه‌کننده که دغدغه فروش فیلم را دارد به این فکر می‌افتد که از چهره‌ها و نام‌ها استفاده کند، پس یک یا چند چهره گیشه‌پسند را به فیلم تزریق می‌کند و... .
تا اینجای کار البته نامعقول نیست چرا که سینما صنعت است و هر صنعتی نیاز به رشد و تولید سرمایه برای ادامه حیات دارد ولی اتفاقاتی که از این مرحله به بعد رخ می‌دهد موجب می‌شود مراحل عادی پیش از این به سمت قهقرا سوق پیدا کند تا تیر خلاصی را به فیلم بزند.
شلیک این تیر خلاص بر دوش یک تئوری بشدت ساده است که بر این باور استوار است که فلان چهره و بهمان ستاره را کنار هم مقابل دوربین بنشان، فیلمنامه‌ای کذایی را به دستشان بده، باقی می‌ماند صدا، دوربین و حرکت و... دست بازیگر باز است تا هرچه می‌خواهد و می‌داند را انجام دهد تا مثلا تماشاگر فیلم را بخنداند، فارغ از اینکه این خندیدن‌ها باید در یک چارچوب که همان قصه فیلم باشد، قرار بگیرد و به پیشبرد داستان و رسیدن به نتیجه نهایی کمک کند.
دوم: «نیش زنبور» تمام ویژگی‌های لازم برای تبدیل شدن به یک فیلم مبتذل را دارد.فیلمنامه‌ای دارد که داستانش چندان نو و تازه نیست و البته به نظر می‌آید با اقتباس یا الهام از آثار مشابه هالیوودی یا بالیوودی شکل گرفته است. پس تا اینجا قابلیت اول برای تبدیل شدن به نمونه‌های پر تعداد مشابه را دارد. مشخصه دیگری که این فیلم دارد حضور ستاره‌ای چون رضا عطاران، مریلا زارعی و ستاره‌ای همچون رضا کیانیان است. پس کارگردان و تهیه کننده این فیلم می‌توانند با خیال راحت پشت دوربین بنشینند و با سپردن خط اصلی داستان به ستاره‌هاشان فقط پیام صدا، دوربین و حرکت را سر بدهند و در حین بازی گرفتن از ستاره‌ها حساب و کتاب درآمد حاصل از فروش گیشه را در ذهن بپرورانند. پس خصوصیت دوم هم فراهم و همه چیز مهیاست برای تماشای یک فیلم دم‌دستی که نمونه‌های آن را این روزها زیاد در تلویزیون و البته سینما می‌بینیم، اما نتیجه کار چنین نمی‌شود.
سوم:«نیش زنبور» فیلمی بازیگرمحور است و به‌طور قطع اگر کیانیان، عطاران و زارعی را از این فیلم جدا می‌کردند قطعا چیزی را که حالا می‌بینیم تماشا نمی‌کردیم. اما این بازیگرمحوری بر خلاف بیشتر تجربیات مشابهش نه‌تنها به‌عنوان نقیصه‌ای در فیلم محسوب نمی‌شود بلکه به نقطه‌ای قابل اتکا برای تکرار تجربیاتی از این دست مبدل شده است. شخصا تصور کنار هم قرار گرفتن کیانیان و عطاران (2 بازیگر از 2 دنیای متفاوت) در فیلمی با مضمون طنز را به سختی می‌توانستم داشته باشم اما پس از تماشای این کار، دلهره‌ای که از ایفای نقش کیانیان در چنین فضایی داشتم به آسودگی تبدیل شد.
آخر:«نیش زنبور» فیلم متفاوتی است اما نه بدان معنا که فیلمی است با داشته‌هایی نو و با این مشخصه که اتفاقی تازه در سینمای ایران است.
«نیش زنبور» فیلم تازه‌ای است در میان فیلم‌هایی که خنداندن تماشاگر و فروش در گیشه را نشانه گرفته‌اند و از این بعد تازه است که کارش را بدرستی انجام داده و مثلا به مدد لطیفه گفتن‌های فلان شخصیت تلویزیونی یا ادا اطوار‌های دم دستی بهمان کاراکتر 90 شبی در فضایی بشدت سردرگم کارش را پیش نبرده است.
«نیش زنبور» ادعای عجیب و غریبی ندارد و تکلیفش با خودش مشخص است، یک قصه شاید تکراری را کیانیان پیشنهاد کرده، سروش صحت نوشته و صلاحمند و دوستان در کنار هم ساخته‌اند و البته توانسته‌اند تماشاگر را با فیلم همراه کنند.«نیش زنبور» فیلمی است درباره پیرزن، دوستی، شلوارک و کتاب‌خوانی که تا به حال فروش خوبی داشته و احتمالا می‌تواند بهتر از این هم باشد.
نوشته‌ای درباره «نیش زنبور» صلاحمند
در ستایش پیرزن،کتاب و شلوارک
اول: استفاده نکردن از هر حربه‌ای برای به خنده واداشتن تماشاگر و اینکه هر جزئی از فیلم در خدمت پیشبرد خط اصلی داستان آن باشد تا فیلم تبدیل نشود به مجموعه‌ای از ایده‌ها و شوخی‌های بی سر و ته که به هیچ‌وجه در یک قالب واحد نمی‌گنجد و هیچ کمکی به رسیدن به نتیجه نهایی که موجب ساخته شدن آن فیلم شده است، نمی‌کند این روزها کیمیا شده و کمتر قابل دسترسی است.
این نقیصه را در غالب آثار طناز( نمی‌گویم کمدی چرا که به ظن این قلم کمدی و طنز از 2 وادی بشدت نزدیک و با همان شدت دور سخن می‌گویند) که این روزها می‌بینیم به صورتی کاملا واضح و البته گل درشت باید تحمل کنیم. در تمام این آثار یک طرح ابتدایی و پیش پا افتاده و مبتذل (هر یک از این صفات بخشی از بی‌کیفیتی‌های این آثار را توضیح می‌دهد)که حال می‌تواند کپی‌برداری مستقیمی از یک فیلم هم مسلک هالیوودی یا بالیوودی‌اش باشد یا ریشه‌های اصلی‌اش را از چنین فیلم‌هایی گرفته باشد با ایده‌های ایرانی تزئین شده باشد، به‌عنوان دستاویزی برای آغاز ساخته شدن این آثار قرار می‌گیرد. در مرحله بعد، تهیه‌کننده که دغدغه فروش فیلم را دارد به این فکر می‌افتد که از چهره‌ها و نام‌ها استفاده کند، پس یک یا چند چهره گیشه‌پسند را به فیلم تزریق می‌کند و... .
تا اینجای کار البته نامعقول نیست چرا که سینما صنعت است و هر صنعتی نیاز به رشد و تولید سرمایه برای ادامه حیات دارد ولی اتفاقاتی که از این مرحله به بعد رخ می‌دهد موجب می‌شود مراحل عادی پیش از این به سمت قهقرا سوق پیدا کند تا تیر خلاصی را به فیلم بزند.
شلیک این تیر خلاص بر دوش یک تئوری بشدت ساده است که بر این باور استوار است که فلان چهره و بهمان ستاره را کنار هم مقابل دوربین بنشان، فیلمنامه‌ای کذایی را به دستشان بده، باقی می‌ماند صدا، دوربین و حرکت و... دست بازیگر باز است تا هرچه می‌خواهد و می‌داند را انجام دهد تا مثلا تماشاگر فیلم را بخنداند، فارغ از اینکه این خندیدن‌ها باید در یک چارچوب که همان قصه فیلم باشد، قرار بگیرد و به پیشبرد داستان و رسیدن به نتیجه نهایی کمک کند.
دوم: «نیش زنبور» تمام ویژگی‌های لازم برای تبدیل شدن به یک فیلم مبتذل را دارد.فیلمنامه‌ای دارد که داستانش چندان نو و تازه نیست و البته به نظر می‌آید با اقتباس یا الهام از آثار مشابه هالیوودی یا بالیوودی شکل گرفته است. پس تا اینجا قابلیت اول برای تبدیل شدن به نمونه‌های پر تعداد مشابه را دارد. مشخصه دیگری که این فیلم دارد حضور ستاره‌ای چون رضا عطاران، مریلا زارعی و ستاره‌ای همچون رضا کیانیان است. پس کارگردان و تهیه کننده این فیلم می‌توانند با خیال راحت پشت دوربین بنشینند و با سپردن خط اصلی داستان به ستاره‌هاشان فقط پیام صدا، دوربین و حرکت را سر بدهند و در حین بازی گرفتن از ستاره‌ها حساب و کتاب درآمد حاصل از فروش گیشه را در ذهن بپرورانند. پس خصوصیت دوم هم فراهم و همه چیز مهیاست برای تماشای یک فیلم دم‌دستی که نمونه‌های آن را این روزها زیاد در تلویزیون و البته سینما می‌بینیم، اما نتیجه کار چنین نمی‌شود.
سوم:«نیش زنبور» فیلمی بازیگرمحور است و به‌طور قطع اگر کیانیان، عطاران و زارعی را از این فیلم جدا می‌کردند قطعا چیزی را که حالا می‌بینیم تماشا نمی‌کردیم. اما این بازیگرمحوری بر خلاف بیشتر تجربیات مشابهش نه‌تنها به‌عنوان نقیصه‌ای در فیلم محسوب نمی‌شود بلکه به نقطه‌ای قابل اتکا برای تکرار تجربیاتی از این دست مبدل شده است. شخصا تصور کنار هم قرار گرفتن کیانیان و عطاران (2 بازیگر از 2 دنیای متفاوت) در فیلمی با مضمون طنز را به سختی می‌توانستم داشته باشم اما پس از تماشای این کار، دلهره‌ای که از ایفای نقش کیانیان در چنین فضایی داشتم به آسودگی تبدیل شد.
آخر:«نیش زنبور» فیلم متفاوتی است اما نه بدان معنا که فیلمی است با داشته‌هایی نو و با این مشخصه که اتفاقی تازه در سینمای ایران است.
«نیش زنبور» فیلم تازه‌ای است در میان فیلم‌هایی که خنداندن تماشاگر و فروش در گیشه را نشانه گرفته‌اند و از این بعد تازه است که کارش را بدرستی انجام داده و مثلا به مدد لطیفه گفتن‌های فلان شخصیت تلویزیونی یا ادا اطوار‌های دم دستی بهمان کاراکتر 90 شبی در فضایی بشدت سردرگم کارش را پیش نبرده است.
«نیش زنبور» ادعای عجیب و غریبی ندارد و تکلیفش با خودش مشخص است، یک قصه شاید تکراری را کیانیان پیشنهاد کرده، سروش صحت نوشته و صلاحمند و دوستان در کنار هم ساخته‌اند و البته توانسته‌اند تماشاگر را با فیلم همراه کنند.«نیش زنبور» فیلمی است درباره پیرزن، دوستی، شلوارک و کتاب‌خوانی که تا به حال فروش خوبی داشته و احتمالا می‌تواند بهتر از این هم باشد.
ارسال نظر
پربیننده