یادداشت

برای فرامرز پایور مرگ عاشق؟ 1- فرامرز پایور دیگر اینجا نیست. «اینجا» یعنی «این» جهان. اما «این جهان» همه جهان نیست. 2- او یک عاشق بود. «موسیقی»، «مردم» و «تعالی» عشق او بود. او یک عاشق واقعی بود و نکونام. کدام عاشق واقعی را می‌شناسی که مرده باشد. «مرده آن است که نامش...». 3- همه ما زمانی که وقتش برسد بازی مردن را خوب بلد هستیم اما مرد آن است که در این بازی زنده بماند. فرامرز پایور فراتر از مرگ بود و زنده است. 4- او سال‌ها ساز زد، بی‌هیچ ادعایی. «شهرآشوب»اش آتش به پا کرد بی‌هیچ دودی. «گفت‌وگو»‌یش را سال‌ها گوش سپردیم، بی‌هیچ لب‌گشودنی. او بسیاری را گرد خویش آورد بی‌هیچ چشمداشتی. 5- وقتی خبر رفتن هنرمند بزرگی شنیده می‌شود، چرا همه لب می‌گزند؟ 6- آرزوی هر خبرنگاری بود که با او گفت‌وگو کند، حتی به اندازه چند سطر کوتاه. او بسیار بسیار کم مصاحبه کرده ‌ و بیشتر‌ کتاب نوشته ‌و موسیقی ساخته است. هر چند او حرف‌های دلش را با سنتورش نوشت اما ما دوست داشتیم گفته‌هایش را از زبان تنش هم بشنویم. نشنیدیم آنطور که باید. کاش این دیگرانی که امروز ‌در کنار ما هستند، با زبان تن‌شان بیشتر با ما بگویند. 7- این فصل پاییز با همه رنگارنگی‌اش نامهربان هم هست. پرویز مشکاتیان را همین پاییز گرفت، فرامرز پايور را هم. این درخت‌ها که امروز برگ می‌ریزند و می‌میرند، 4 صباح آن‌طرف‌تر در بهاری دیگر، دوباره زنده می‌شوند. درخت هنر ما نیز آیا فرداروزی بار می‌گیرد از بزرگانی چون پایور؟ بزرگی سراسر به گفتار نیست دو صد گفته چون نیم کردار نیست فردوسی دنیا آنقدر وسیع است که برای همه مخلوقات جایی است. به جای آنکه جای کسی را بگیرید، تلاش کنید جای واقعی خود را بیابید. چارلی چاپلین کلید گنج سعادت، زبان خاموش است. صائب تبریزی مراسم بزرگداشت فرامرز پایور مراسم یادبود و ترحیم استاد فرامرز پایور روز دوشنبه 23 آذرماه از ساعت 15 الی 30/16 در مسجد جامع شهرک قدس برگزار می‌شود. مراسم تشييع پيكر اين استاد موسيقي با حضور اهالي هنر امروز ساعت 9 صبح از مقابل تالار وحدت برگزار مي‌شود. نمایشگاه نقاشی پروانه اعتمادی نمایشگاه نقاشی و ویدئو آرت «پروانه اعتمادی» با عنوان «یکی بود یکی نبود 2» بعد ازگذشت 6 سال از مجموعه اول این هنرمند در گالری ماه برپا می‌شود. این نمایشگاه روز جمعه 27 آذر از ساعت 16 تا 21 افتتاح می‌شود و تا 16 دی‌ماه ادامه دارد. پوستین وارونه ادامه از صفحه اول 3- آیا در چند روز گذشته موسسه تنظیم و نشر احساس تکلیف نکرد که در برابر این اهانت آشکار به ساحت حضرت امام(ره) واکنش نشان دهد و حداقل در بیانیه‌ای آن را صراحتاً محکوم کند؟ مسلما این حداقل انتظار ملت ایران از نهادی است که اساسا برای نشر اندیشه امام و دفاع از حریم نورانی ایشان تشکیل شده است. متاسفانه در گذشته نیز بسیار از این موسسه مشاهده شده که به جای پرداختن به وظیفه اصلی خود، گاه‌گاه نقش یک حزب یا سازمان سیاسی را ایفا می‌کند و دفاع از یک جریان خاص را بر دفاع از امام(ره) ترجیح می‌دهد. 4- آیا موسسه تنظیم و نشر نیز دچار آفت مورد اشاره در ابتدای این نوشتار شده است؟ ما بویژه در ماه‌های گذشته مصادیق بسیاری از وارونگی مفاهیم را به چشم دیده‌ایم. ما جماعتی را دیدیم که در روز قدس اصرار داشتند بگویند دوست اسرائیل هستند و از شعار «مرگ بر اسرائیل» فرار می‌کردند. همان جماعت را در حالی مشاهده کردیم که مراسم 16 آذرشان، نمایشگاه شعارهای ضدامام شده بود. نامزدی را در انتخابات دیدیم که انگیزه شرکت خود در رقابت را بازگشت به قانون اساسی می‌دانست و رقیب خود را دروغگو می‌خواند. تنها چند روز بعد، در انتخابات که شکست خورد، هواداران خود را با دروغی بزرگ به مخالفت با ساختارهای قانونی کشور فراخواند. می‌بینید که تهی شدن مفاهیم از معانی اصلی خود چندان هم عجیب نیست و دوستداران امام و انقلاب نگرانند که مبادا موسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام (ره) نیز در این وانفسا به این آفت دچار شده باشد. جامه دفاع از امام، جامه پرافتخاری است و خدا آن روز را نیاورد که این جامه را بر تن مسؤولان این موسسه، پوستینی وارونه ببینیم.