سیدعابدین نور‌الدینی
عکس امام‌خمینی (ره) را پاره کردند. واکنش ملت به هتک امام را آیا می‌توان پیش‌بینی یا در چارچوب خاصی محدود کرد؟ مسؤول مستقیم این اهانت بی‌سابقه کیست؟ عکس‌العمل نهاد‌های مسؤول باید چگونه باشد؟ اما مهم‌تر از همه، چگونگی شکل‌گیری و عوامل اصلی دخیل در وقوع این اهانت نابخشودنی است. براستی چرا باید گستاخی تا بدانجا برسد که عکس امام‌خمینی(ره) در دانشگاه تهران پاره شود؟ یافتن پاسخ دقیق نیازمند کنکاش دقیق در تحولات سیاسی 12 سال اخیر و جرقه آغاز اهانت‌ها به امام (ره) و آموزه‌های شیعی است که دنباله آن منجر به چنین حادثه‌ای میشود. اما آنچه منجر به شتاب جسارت به امام و انقلاب شد را باید در رخداد‌های چندماه اخیر جست.
1- بدون‌شک حوادث پس از انتخابات که با شلیک ادعای تقلب آغاز شد، مجال مناسبی بود تا مخالفان جمهوری‌اسلامی برای ابراز کینه خود به امام (ره) و ولایت‌فقیه جسارت لازم را به دست آورند. در این راستا میرحسین موسوی نیز با بیانیه‌های خود بر آتش آشوب‌ها دمید تا اعتراضات اکثریت هموطنان که ادعای موسوی را باور کرده بودند رنگ اغتشاش بگیرد. از همان ابتدای انحراف خواست اکثریت هواداران موسوی و تبدیل اعتراض به اغتشاش، بسیاری از دلسوزان به تناوب از این کاندیدای بازنده انتخابات خواستند تا اقدام مقتضی را انجام داده و نسبت خود را از مخالفان نظام و انقلاب مشخص و در نتیجه خود را از مخالفان جمهوری اسلامی تفکیک کند. اما بررسی مسیر بیانیه‌ها و رفتار موسوی در این برهه نشان از تمایل زایدالوصف وی به تداوم روحیه عدم شفاف‌سازی و صراحت دارد. موسوی هیچگاه از فحاشی برخی طرفدارانش به نظام و ارکان جمهوری اسلامی انتقاد نکرد. تردیدی نیست که میرحسین موسوی درصدد آن بود تا با سوءاستفاده از جماعت خیابانی، به امتیازگیری از حاکمیت و نظام بپردازد. موسوی بیم «ریزش» خیابانی‌ها را داشت، چرا که تقلیل هواداران به مثابه «مرگ سیاسی» وی بود. به همین خاطر از تقابل با نظام و امام خمینی(ره) زبان به انتقاد نگشود تا خیابانی‌ها با ذائقه‌ها و مرام‌های ناهمگون، رفتارهای غیرقانونی خود را تداوم بخشند.
موسوی اما فکر آن را نمی‌کرد که ادعای تقلب نهایتا برای او دردسرساز شود. اکثریت قریب به اتفاق جمعیت معترض اطراف وی خواستار پیگیری ادعای تقلب بودند اما به مرور فرار موسوی از پاسخگویی به این مطالبه حداکثری را مشاهده کردند. آیا آنها دیگر دلیلی برای همراهی با موسوی داشتند؟
ریزش وحشتناک جماعت معترض حاضر در خیابان‌های تهران اما منجر به پایان اغتشاشات نشد. دلیل این موضوع نیز کاملا روشن است، آنها اساسا به دنبال آشکار شدن واقعیت درباره انتخابات نبوده و نیستند بلکه طرح ادعای تقلب را بهانه‌ای برای ابراز مخالفت با جمهوری اسلامی یافتند و متاسفانه در ادامه نیز...
میرحسین موسوی که حتی شنوای هشدارهای برخی اصلاح‌طلبان نیز نشد، تمام سرمایه‌گذاری خود را روی همین جماعت اندک قرار داد.
در واقع می‌توان گفت اندک خیابانی‌های فعلی کسانی هستند که موسوی شرایط را برای ساختارشکنی‌ها و ابراز رفتارهای غیرقانونی آنها فراهم کرد. اینها همان‌هایی هستند که اعتقادی به نظام جمهوری اسلامی ایران و بالطبع بنیانگذار آن ندارند که سلسله رفتارهای آنان این موضوع را بخوبی نشان داده است، در راهپیمایی روز قدس در مخالفت با سیاست‌های جمهوری اسلامی و بنیان فکری امام‌خمینی (ره) شعار «نه غزه، نه لبنان» سر می‌دهند و این در حالی است که بطری‌های آب به همراه دارند.در راهپیمایی 13 آبان که نماد آمریکاستیزی است، شعار «مرگ بر روسیه» سر می‌دهند. این رفتارها در ادامه منجر به پاره کردن عکس امام (ره) میشود تا شاه‌بیت شعر مخالفت با جمهوری اسلامی سروده شود و جالب آنکه روز گذشته نیز این جماعت در یک دهن‌کجی دیگر، عکس‌های منتظری در دست می‌گیرند و در مقابل سردر دانشگاه تهران مانور می‌دهند!
میرحسین موسوی که ادعای خط امامی دارد واکنش نشان می‌دهد، اما به صدا و سیما می‌تازد که چرا تصاویر هتک‌حرمت امام (ره) را پخش می‌کنید! همانگونه که بی‌بی‌سی فارسی تازه خط امامی شده واکنش نشان می‌دهد!
البته نمی‌توان انتظار محکومیت از سوی موسوی داشت. توهین به امام خمینی (ره) و عقب مانده دانستن بینش امام خمینی (ره) در زمان اصلاحات، آیا واکنشی از سوی موسوی به همراه داشت؟
2ـ اما انتقاد اصلی این نوشتار متوجه برخی خواص است، آنهایی که در قریب به 6 ماه اخیر چشم بر وقایع تلخ بستند و فریادها و گلایه‌های رهبر انقلاب را نشنیدند، خواص بی‌بصیرتی که فحاشی به انقلاب و ولایت فقیه توسط برخی جماعت سبز‌پوش را نادیده انگاشتند، حمایت مسعود رجوی را از موسوی نشنیدند، مدح موسوی را توسط باراک اوباما و شیمون پرز نشنیده گرفتند و اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو مبنی بر اینکه «اغتشاشات تهران به سود اسرائیل است و معترضان سرمایه‌های اسرائیل هستند!» را نخواستند بشنوند.
آیا این اظهارات که تنها بخش بسیار کوچکی از حمایت‌های دشمنان امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی است، عمق فتنه را برای این خواص آشکار نکرد؟ چرا باید سکوت برخی خواص و ناتوانی آنان در درک فتنه در نهایت منجر به افزایش جسارت فتنه‌جویان شود و مقدس‌ترین نماد جمهوری اسلامی یعنی امام‌خمینی(ره) مورد هتک قرار گیرد؟ آیا اگر این تعداد خواص در همان ابتدا واکنش مقتضی نشان می‌دادند، اکنون شاهد پاره کردن عکس امام خمینی(ره) بودیم؟
بدون شک پاره‌کردن عکس‌امام (ره) تشت رسوایی موسوی برای خواص بی‌بصیرت است. تشت موسوی برای خواص بی‌بصیرت
سیدعابدین نور‌الدینی
عکس امام‌خمینی (ره) را پاره کردند. واکنش ملت به هتک امام را آیا می‌توان پیش‌بینی یا در چارچوب خاصی محدود کرد؟ مسؤول مستقیم این اهانت بی‌سابقه کیست؟ عکس‌العمل نهاد‌های مسؤول باید چگونه باشد؟ اما مهم‌تر از همه، چگونگی شکل‌گیری و عوامل اصلی دخیل در وقوع این اهانت نابخشودنی است. براستی چرا باید گستاخی تا بدانجا برسد که عکس امام‌خمینی(ره) در دانشگاه تهران پاره شود؟ یافتن پاسخ دقیق نیازمند کنکاش دقیق در تحولات سیاسی 12 سال اخیر و جرقه آغاز اهانت‌ها به امام (ره) و آموزه‌های شیعی است که دنباله آن منجر به چنین حادثه‌ای میشود. اما آنچه منجر به شتاب جسارت به امام و انقلاب شد را باید در رخداد‌های چندماه اخیر جست.
1- بدون‌شک حوادث پس از انتخابات که با شلیک ادعای تقلب آغاز شد، مجال مناسبی بود تا مخالفان جمهوری‌اسلامی برای ابراز کینه خود به امام (ره) و ولایت‌فقیه جسارت لازم را به دست آورند. در این راستا میرحسین موسوی نیز با بیانیه‌های خود بر آتش آشوب‌ها دمید تا اعتراضات اکثریت هموطنان که ادعای موسوی را باور کرده بودند رنگ اغتشاش بگیرد. از همان ابتدای انحراف خواست اکثریت هواداران موسوی و تبدیل اعتراض به اغتشاش، بسیاری از دلسوزان به تناوب از این کاندیدای بازنده انتخابات خواستند تا اقدام مقتضی را انجام داده و نسبت خود را از مخالفان نظام و انقلاب مشخص و در نتیجه خود را از مخالفان جمهوری اسلامی تفکیک کند. اما بررسی مسیر بیانیه‌ها و رفتار موسوی در این برهه نشان از تمایل زایدالوصف وی به تداوم روحیه عدم شفاف‌سازی و صراحت دارد. موسوی هیچگاه از فحاشی برخی طرفدارانش به نظام و ارکان جمهوری اسلامی انتقاد نکرد. تردیدی نیست که میرحسین موسوی درصدد آن بود تا با سوءاستفاده از جماعت خیابانی، به امتیازگیری از حاکمیت و نظام بپردازد. موسوی بیم «ریزش» خیابانی‌ها را داشت، چرا که تقلیل هواداران به مثابه «مرگ سیاسی» وی بود. به همین خاطر از تقابل با نظام و امام خمینی(ره) زبان به انتقاد نگشود تا خیابانی‌ها با ذائقه‌ها و مرام‌های ناهمگون، رفتارهای غیرقانونی خود را تداوم بخشند.
موسوی اما فکر آن را نمی‌کرد که ادعای تقلب نهایتا برای او دردسرساز شود. اکثریت قریب به اتفاق جمعیت معترض اطراف وی خواستار پیگیری ادعای تقلب بودند اما به مرور فرار موسوی از پاسخگویی به این مطالبه حداکثری را مشاهده کردند. آیا آنها دیگر دلیلی برای همراهی با موسوی داشتند؟
ریزش وحشتناک جماعت معترض حاضر در خیابان‌های تهران اما منجر به پایان اغتشاشات نشد. دلیل این موضوع نیز کاملا روشن است، آنها اساسا به دنبال آشکار شدن واقعیت درباره انتخابات نبوده و نیستند بلکه طرح ادعای تقلب را بهانه‌ای برای ابراز مخالفت با جمهوری اسلامی یافتند و متاسفانه در ادامه نیز...
میرحسین موسوی که حتی شنوای هشدارهای برخی اصلاح‌طلبان نیز نشد، تمام سرمایه‌گذاری خود را روی همین جماعت اندک قرار داد.
در واقع می‌توان گفت اندک خیابانی‌های فعلی کسانی هستند که موسوی شرایط را برای ساختارشکنی‌ها و ابراز رفتارهای غیرقانونی آنها فراهم کرد. اینها همان‌هایی هستند که اعتقادی به نظام جمهوری اسلامی ایران و بالطبع بنیانگذار آن ندارند که سلسله رفتارهای آنان این موضوع را بخوبی نشان داده است، در راهپیمایی روز قدس در مخالفت با سیاست‌های جمهوری اسلامی و بنیان فکری امام‌خمینی (ره) شعار «نه غزه، نه لبنان» سر می‌دهند و این در حالی است که بطری‌های آب به همراه دارند.در راهپیمایی 13 آبان که نماد آمریکاستیزی است، شعار «مرگ بر روسیه» سر می‌دهند. این رفتارها در ادامه منجر به پاره کردن عکس امام (ره) میشود تا شاه‌بیت شعر مخالفت با جمهوری اسلامی سروده شود و جالب آنکه روز گذشته نیز این جماعت در یک دهن‌کجی دیگر، عکس‌های منتظری در دست می‌گیرند و در مقابل سردر دانشگاه تهران مانور می‌دهند!
میرحسین موسوی که ادعای خط امامی دارد واکنش نشان می‌دهد، اما به صدا و سیما می‌تازد که چرا تصاویر هتک‌حرمت امام (ره) را پخش می‌کنید! همانگونه که بی‌بی‌سی فارسی تازه خط امامی شده واکنش نشان می‌دهد!
البته نمی‌توان انتظار محکومیت از سوی موسوی داشت. توهین به امام خمینی (ره) و عقب مانده دانستن بینش امام خمینی (ره) در زمان اصلاحات، آیا واکنشی از سوی موسوی به همراه داشت؟
2ـ اما انتقاد اصلی این نوشتار متوجه برخی خواص است، آنهایی که در قریب به 6 ماه اخیر چشم بر وقایع تلخ بستند و فریادها و گلایه‌های رهبر انقلاب را نشنیدند، خواص بی‌بصیرتی که فحاشی به انقلاب و ولایت فقیه توسط برخی جماعت سبز‌پوش را نادیده انگاشتند، حمایت مسعود رجوی را از موسوی نشنیدند، مدح موسوی را توسط باراک اوباما و شیمون پرز نشنیده گرفتند و اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو مبنی بر اینکه «اغتشاشات تهران به سود اسرائیل است و معترضان سرمایه‌های اسرائیل هستند!» را نخواستند بشنوند.
آیا این اظهارات که تنها بخش بسیار کوچکی از حمایت‌های دشمنان امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی است، عمق فتنه را برای این خواص آشکار نکرد؟ چرا باید سکوت برخی خواص و ناتوانی آنان در درک فتنه در نهایت منجر به افزایش جسارت فتنه‌جویان شود و مقدس‌ترین نماد جمهوری اسلامی یعنی امام‌خمینی(ره) مورد هتک قرار گیرد؟ آیا اگر این تعداد خواص در همان ابتدا واکنش مقتضی نشان می‌دادند، اکنون شاهد پاره کردن عکس امام خمینی(ره) بودیم؟
بدون شک پاره‌کردن عکس‌امام (ره) تشت رسوایی موسوی برای خواص بی‌بصیرت است. ارسال نظر
پربیننده