مرتضي حسيني
گویند فرزندی چشم به مال پدر داشت، پدر او را از ارث هم بی‌نصیب کرده بود. به در و دیوار می‌زد تا مال پدر را صاحب شود، خودش را پیش پدر خوب جلوه می‌داد تا شاید دل پدر را به دست آورد، اما پدر که نیک او را می‌شناخت، دستش را خوانده بود و او را همچنان ناخلف می‌دانست. فرزند به ترفند جدیدی متوسل شد؛ راه ورود «دزد» به اموال «پدر» را هموار کردن و رسیدن به مال و منال. دزدی با خیال راحت و «تردستی» فرزند انجام شد و فرزند برای اینکه پیش پدر خودی نشان داده باشد، بیش از همه دزدی را محکوم کرد و داد از اینکه باید دزد را شناسایی و به اشد مجازات رساند، زد و اینکه از کجا معلوم دزد دستش با اهل خانه در یک کاسه نبوده باشد و... .
حکایت این روز‌های موسوی نیز چنین است، دشمنان حضرت روح‌الله و انقلاب پس از آزمودن همه راه‌های رفته، حمایت از موسوی را بهترین راه ورود و «دستبرد» به انقلاب اسلامی یافتند. موسوی نیز که برای قدرت خیز برداشته بود، دست آنها را فشرد و «فتنه سبز» شکل گرفت. از هفته‌های قبل از انتخابات «بوی فتنه» شنیده می‌شد تا اینکه انتخابات با شکست موسوی رقم خورد. موسوی که به «قدرت» راه پیدا نکرده بود به ترفند جدیدی متوسل شد؛ «ادعای تقلب» و «فرمان آشوب». دشمنان حضرت روح‌الله هم فرصت را غنیمت شمرده و از فرصت استفاده کرده، عقده‌های چندین و چندساله‌شان را به «خمینی و خامنه‌ای» خالی کردند و موسوی هم هر از چند هفته با بیانیه‌های آتشین خود، به «آتش فتنه» می‌دمید. 17آذر اما شاید اوج فتنه‌‌انگیزی فتنه سبز با کارگردانی موسوی بود. فتنه‌انگیزان در بستری که موسوی آماده کرده بود نیت نهایی و شوم خودشان را به نمایش گذاشتند و موسوی فقط «سکوت» کرد. طرفداران موسوی که با بیانیه وی روز‌های 16، 17 و 18 آذر دوباره جان تازه‌ای گرفته بودند، با «چراغ سبز» سردمدار «فتنه سبز» این‌بار در حرکتی که حتی در اوج اتفاقات دوران اصلاحات چون 18 تیر هم شاهدش نبودیم، عکس حضرت روح‌الله را در مقابل دانشجویان به آتش کشیدند تا بخوبی به «پیام» روز 16 آذر موسوی «عمل» کرده باشند. چرا باید کسانی که نشانه‌های حمایت از موسوی در سر و صورت دارند و شعارهای حمایت از موسوی سر می‌دهند، مرتکب چنین عملی شوند؟ چرا در سال‌های گذشته چنین اتفاقاتی رخ نمی‌داد؟ این دانشجویان ضدانقلاب چه در بیانیه‌ها و حرکات موسوی دیده بودند که احساس می‌کردند می‌توانند در چنین شرایط و زمانه‌ای دست به چنین کاری بزنند؟ دانشجویان ضدانقلاب با خود می‌گفتند زمانی که می‌توان شعار ضداسرائیل را خط زد و شعار مرگ بر روسیه را جایگزین کرد، چرا نتوان عکس «خمینی» را آتش زد؟! اگر موسوی در مقابل اقدامات اینگونه برخی دانشجویان می‌ایستاد، اقدامات طرفداران او به اینجا می‌رسید که عکس امام را آتش بزنند؟ موسوی در مصاحبه‌ای نه بیانیه رسمی مدعی شده است، کسانی که عکس امام را آتش زده‌اند، (اگر مصاحبه اصلش صحت داشته باشد) ضدانقلابند، خب آقای موسوی جواب خودش را داده است، پس معلوم می‌شود کسانی که از موسوی حمایت می‌کنند، «ضدانقلابند»، باید پرسید آقای موسوی شما چه کرده‌اید که «ضدانقلاب» را با خود همراه کرده‌اید؟
راستی چرا موسوی در این چند روز ترجیح داد «سکوت» کند و نهایتا تحت فشار حاضر شد، در مصاحبه‌ای کوتاه اعلام کند کسانی که عکس امام را پاره کرده‌اند ضدانقلابند؟ چرا موسوی حاضر نشد همین حرف‌ها را در قالب یک بیانیه اعلام کند، براستی چرا؟! اما یک اتفاق جالب دیگر دیروز افتاد که معلوم نیست موسوی با آن چه می‌کند؟! پس از اینکه ادعا شد کسانی که عکس امام را آتش زده‌اند، ضدانقلابند جمعی از دانشجویان در تایید سخنان موسوی با تجمع مقابل سردر دانشگاه تهران «عکس‌های منتظری» را به دست گرفتند تا صحبت‌‌های موسوی ابعاد «جدیدتری» پیدا کند. با پیام موسوی به مناسبت 16 آذر «عکس حضرت امام(ره)» را آتش می‌زنند و پس از ادعاهای موسوی مبنی بر اینکه کسانی که آن عمل را انجام داده‌اند «ضد انقلابند» برخی از دانشجویان پس از این سخنان جمع می‌شوند و با ادعای دفاع از موسوی و فتنه سبز «عکس منتظری» را بالای دست می‌گیرند. آقای موسوی! منتظری را که می‌شناسی؟ همان که «خون به دل امام کرد» و ... بماند. آقای موسوی! چه رابطه‌ای بین «آتش زدن عکس امام» از سوی طرفداران شما و چند روز بعد «در دست گرفتن عکس منتظری» از سوی همان دانشجویان وجود دارد؟
آیا اگر موسوی اقدامات اخیر را محکوم کند، که تا این زمان رسماً محکوم نکرده، کار تمام است و خود را تبرئه کرده است؟ اگر قرار به محکوم کردن است، موسوی باید «فتنه سبز» را که در این چند ماه بسترساز آتش‌زدن عکس حضرت روح‌الله بود را محکوم کند، آیا موسوی حاضر است چنین کند؟! چرا موسوی «مقصر» است؟
مرتضي حسيني
گویند فرزندی چشم به مال پدر داشت، پدر او را از ارث هم بی‌نصیب کرده بود. به در و دیوار می‌زد تا مال پدر را صاحب شود، خودش را پیش پدر خوب جلوه می‌داد تا شاید دل پدر را به دست آورد، اما پدر که نیک او را می‌شناخت، دستش را خوانده بود و او را همچنان ناخلف می‌دانست. فرزند به ترفند جدیدی متوسل شد؛ راه ورود «دزد» به اموال «پدر» را هموار کردن و رسیدن به مال و منال. دزدی با خیال راحت و «تردستی» فرزند انجام شد و فرزند برای اینکه پیش پدر خودی نشان داده باشد، بیش از همه دزدی را محکوم کرد و داد از اینکه باید دزد را شناسایی و به اشد مجازات رساند، زد و اینکه از کجا معلوم دزد دستش با اهل خانه در یک کاسه نبوده باشد و... .
حکایت این روز‌های موسوی نیز چنین است، دشمنان حضرت روح‌الله و انقلاب پس از آزمودن همه راه‌های رفته، حمایت از موسوی را بهترین راه ورود و «دستبرد» به انقلاب اسلامی یافتند. موسوی نیز که برای قدرت خیز برداشته بود، دست آنها را فشرد و «فتنه سبز» شکل گرفت. از هفته‌های قبل از انتخابات «بوی فتنه» شنیده می‌شد تا اینکه انتخابات با شکست موسوی رقم خورد. موسوی که به «قدرت» راه پیدا نکرده بود به ترفند جدیدی متوسل شد؛ «ادعای تقلب» و «فرمان آشوب». دشمنان حضرت روح‌الله هم فرصت را غنیمت شمرده و از فرصت استفاده کرده، عقده‌های چندین و چندساله‌شان را به «خمینی و خامنه‌ای» خالی کردند و موسوی هم هر از چند هفته با بیانیه‌های آتشین خود، به «آتش فتنه» می‌دمید. 17آذر اما شاید اوج فتنه‌‌انگیزی فتنه سبز با کارگردانی موسوی بود. فتنه‌انگیزان در بستری که موسوی آماده کرده بود نیت نهایی و شوم خودشان را به نمایش گذاشتند و موسوی فقط «سکوت» کرد. طرفداران موسوی که با بیانیه وی روز‌های 16، 17 و 18 آذر دوباره جان تازه‌ای گرفته بودند، با «چراغ سبز» سردمدار «فتنه سبز» این‌بار در حرکتی که حتی در اوج اتفاقات دوران اصلاحات چون 18 تیر هم شاهدش نبودیم، عکس حضرت روح‌الله را در مقابل دانشجویان به آتش کشیدند تا بخوبی به «پیام» روز 16 آذر موسوی «عمل» کرده باشند. چرا باید کسانی که نشانه‌های حمایت از موسوی در سر و صورت دارند و شعارهای حمایت از موسوی سر می‌دهند، مرتکب چنین عملی شوند؟ چرا در سال‌های گذشته چنین اتفاقاتی رخ نمی‌داد؟ این دانشجویان ضدانقلاب چه در بیانیه‌ها و حرکات موسوی دیده بودند که احساس می‌کردند می‌توانند در چنین شرایط و زمانه‌ای دست به چنین کاری بزنند؟ دانشجویان ضدانقلاب با خود می‌گفتند زمانی که می‌توان شعار ضداسرائیل را خط زد و شعار مرگ بر روسیه را جایگزین کرد، چرا نتوان عکس «خمینی» را آتش زد؟! اگر موسوی در مقابل اقدامات اینگونه برخی دانشجویان می‌ایستاد، اقدامات طرفداران او به اینجا می‌رسید که عکس امام را آتش بزنند؟ موسوی در مصاحبه‌ای نه بیانیه رسمی مدعی شده است، کسانی که عکس امام را آتش زده‌اند، (اگر مصاحبه اصلش صحت داشته باشد) ضدانقلابند، خب آقای موسوی جواب خودش را داده است، پس معلوم می‌شود کسانی که از موسوی حمایت می‌کنند، «ضدانقلابند»، باید پرسید آقای موسوی شما چه کرده‌اید که «ضدانقلاب» را با خود همراه کرده‌اید؟
راستی چرا موسوی در این چند روز ترجیح داد «سکوت» کند و نهایتا تحت فشار حاضر شد، در مصاحبه‌ای کوتاه اعلام کند کسانی که عکس امام را پاره کرده‌اند ضدانقلابند؟ چرا موسوی حاضر نشد همین حرف‌ها را در قالب یک بیانیه اعلام کند، براستی چرا؟! اما یک اتفاق جالب دیگر دیروز افتاد که معلوم نیست موسوی با آن چه می‌کند؟! پس از اینکه ادعا شد کسانی که عکس امام را آتش زده‌اند، ضدانقلابند جمعی از دانشجویان در تایید سخنان موسوی با تجمع مقابل سردر دانشگاه تهران «عکس‌های منتظری» را به دست گرفتند تا صحبت‌‌های موسوی ابعاد «جدیدتری» پیدا کند. با پیام موسوی به مناسبت 16 آذر «عکس حضرت امام(ره)» را آتش می‌زنند و پس از ادعاهای موسوی مبنی بر اینکه کسانی که آن عمل را انجام داده‌اند «ضد انقلابند» برخی از دانشجویان پس از این سخنان جمع می‌شوند و با ادعای دفاع از موسوی و فتنه سبز «عکس منتظری» را بالای دست می‌گیرند. آقای موسوی! منتظری را که می‌شناسی؟ همان که «خون به دل امام کرد» و ... بماند. آقای موسوی! چه رابطه‌ای بین «آتش زدن عکس امام» از سوی طرفداران شما و چند روز بعد «در دست گرفتن عکس منتظری» از سوی همان دانشجویان وجود دارد؟
آیا اگر موسوی اقدامات اخیر را محکوم کند، که تا این زمان رسماً محکوم نکرده، کار تمام است و خود را تبرئه کرده است؟ اگر قرار به محکوم کردن است، موسوی باید «فتنه سبز» را که در این چند ماه بسترساز آتش‌زدن عکس حضرت روح‌الله بود را محکوم کند، آیا موسوی حاضر است چنین کند؟! ارسال نظر
پربیننده