در روزهای پایانی آبان‌ماه نخستین قسمت مجموعه تلویزیونی «گاوصندوق» به نویسندگی مصطفی عزیزی و امیر عربی و کارگردانی مازیار میری روی آنتن رفت. این سریال که در 30 قسمت 35 دقیقه‌ای به تهیه‌کنندگی مصطفی عزیزی برای گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما تهیه شده است، با رویکردی اجتماعی- کمدی سعی در بازتاب مسائل روز اجتماع و شکل‌گیری اهداف و اقدامات انسان‌های ساکن در یک جامعه دارد؛ انسان‌هایی که در برخورد و مواجهه با عناصر موجود در راه زندگی‌شان مسیر عوض کرده و خوی و روی واقعی خود را بروز می‌دهند. وسوسه و طمع آنچه آدمی را تا ورطه سقوط و اضمحلال می‌کشاند این بار به سراغ آدم‌های داستان گاوصندوق آمده است و تا بدان اندازه موثر و کارآمد است که هر فرد از هر صنف و قشر و طبقه‌ای را تحریک می‌کند تا هرطور شده و از هر طریقی به آنچه از آن خود نیست و به دیگری تعلق دارد، دست پیدا کند.
مازیار میری، کارگردان سینما که در کارنامه کارگردانی خود آثاری چون قطعه ناتمام (79)، به‌آهستگی (84)، پاداش سکوت (85) و کتاب قانون (87) را دارد این بار در تجربه‌ای تلویزیونی به سراغ معضلات موجود در جامعه رفته و از دریچه دوربین ویدئویی‌اش که تصویربرداری با آن را مصطفی احمدیان برعهده دارد، سرنوشت آدم‌هایی را به تصویر می‌کشد که اتفاقات روزمره و پیش آمده در زندگی فرجام آنها را می‌سازد؛ حال خواه این سرنوشت آگاه باشد یا ناخودآگاه. فیلمنامه سریال ضمایر و ذات درونی هر انسانی را کنکاش می‌کند و از راز پرسونای (صورتک) انسان‌های خلق شده در قصه به نحوی پرده برمی‌دارد.
ارتباط بین انسان‌ها و تبادل زندگی و تقابل فکری آنها در متن فیلمنامه به‌خوبی جا افتاده، دیالوگ‌ها ساده و گویاست و شخصیت‌ها سر جای خودشان خلق شدهاند، هرچند برخی از افراد داستان در حد تیپ باقی مانده‌اند و با وجود سودجستن از بازیگران مجرب بازهم ناقص و نارسا هستند (مانند نقش عباسی که سیامک صفری ایفای آن را برعهده دارد) ولی شخصیت‌ها به لحاظ اجتماعی و فیزیکی قابل قبول هستند اما از نظر روانی که می‌تواند حائز اهمیت‌ترین و تاثیرگذارترین بعد شخصیتی در تعریف آدم‌های این قصه باشد، ضعیف و تهی طراحی شدهاند. انتخاب بازیگران از 2جنبه قابل بررسی و توجه است؛ اول حضور قریب به اتفاق بازیگران باتجربه تئاتری در سریال اعم از بازیگران زن و مرد از نکات مثبت و درخور توجه این اثر است و دیگری انتخاب بازیگران که توسط یک بازیگر تئاتری گزینش شدهاند و بازی‌ها در مجموع یکدست و متعادل است که در این میان بارز‌ترین بازی را سیروس گرجستانی (که از او غیر این هم انتظار نمی‌رود)، افشین هاشمی و فرهاد اصلانی ایفا می‌کنند و بازی کلیشه‌ای، شلوغ و یکنواخت بهاره رهنما که «هیاهو برای هیچ» می‌کند از نقاط ضعف و منفی این مجموعه است. متن مجموعه ضرباهنگی مناسب دارد، گذشته از آنکه پدیداری صحنه‌های طراحی شده برای سرقت (تکنیک گانگستری) آن غیرحرفه‌ای و مبتدی است اما قابل اغماض و گذشتن است. داستان گاه کشدار می‌نماید و حواشی (داستانک‌های جنبی) بسیار کمرنگ و نامحسوس‌اند که از جذابیت‌های سریال تا اندازه‌ای می‌کاهد. در بخش کارگردانی با آنکه میری از مشاوره و تدوین محمدرضا مویینی نیز بهره می‌برد ولی تا حد امکان از میزانسن‌ها و دکوپاژهای بسیار ساده و معمولی (ابتدایی) بهره جسته که کار را عاری از هرگونه جلوه تصویری و خلاقیت کارگردانی کرده است، در حالی که با توجه به موضوع داستان می‌توانست با انتخاب بهتر و تکنیکی‌تر جای قرار گرفتن دوربین و بازیگران، به قابلیت‌های بصری و تصویری ساخته خود بیفزاید و به جذابیت‌های آن بیشتر بپردازد.
گاوصندوق قصه جوانی است با نام غلامرضا (افشین هاشمی) که از شهرستان به تهران آمده، او که سابقه‌دار در دزدی است از طرف یک تیم سارق گمارده می‌شود تا جواهرات گرانقیمتی را که به طور ودیعه در گاوصندوق خانه غلامحسین پروانه، حسابدار یک شرکت است، به سرقت ببرد. این در حالی است که افرادی دیگر نیز به دلایل گوناگون چشم طمع به این جواهرات ارزشمند دوخته‌اند و سعی دارند آن را به چنگ آورده و تصاحب کنند. حس مال‌طلبی و حرص و آز آدمیان تا بدانجا می‌رسد که کورکورانه از هیچ جرم و جنایتی رویگردان و گریزان نیستند و سعی دارند در این راه از دیگری پیشی گرفته و گوی سبقت را از یکدیگر بربایند.
ساخته میری با تمام کم و کاست‌ها و نقاط ضعف و قوتش در ساعتی مناسب روی آنتن تلویزیون می‌رود و مخاطبان خاص خود را یافته است؛ سریالی که اگر در بخش نوشتاری و کارگردانی فرصت بیشتری می‌یافت قابل ملاحظه‌تر به نظر می‌رسید و می‌توانست یکی از سریال‌های موفق روتین سیما شود و درصد قابل توجهی از مخاطب را راضی نگه دارد، اما آنچه توانسته تماشاچی مجموعه را حفظ کند، سادگی روایتی از وقایع و حوادث موجود در بطن جامعه است؛ مسائلی که می‌تواند برای هر شخصی در جامعه به‌وجود بیاید و تغییر و تحولاتی اساسی را برای آنها دامن زند که در نوع خود حائز تفکر و تعمق است. نگاهی به مجموعه «گاوصندوق»
جواهرات ماداگاسکاری
در روزهای پایانی آبان‌ماه نخستین قسمت مجموعه تلویزیونی «گاوصندوق» به نویسندگی مصطفی عزیزی و امیر عربی و کارگردانی مازیار میری روی آنتن رفت. این سریال که در 30 قسمت 35 دقیقه‌ای به تهیه‌کنندگی مصطفی عزیزی برای گروه فیلم و سریال شبکه سوم سیما تهیه شده است، با رویکردی اجتماعی- کمدی سعی در بازتاب مسائل روز اجتماع و شکل‌گیری اهداف و اقدامات انسان‌های ساکن در یک جامعه دارد؛ انسان‌هایی که در برخورد و مواجهه با عناصر موجود در راه زندگی‌شان مسیر عوض کرده و خوی و روی واقعی خود را بروز می‌دهند. وسوسه و طمع آنچه آدمی را تا ورطه سقوط و اضمحلال می‌کشاند این بار به سراغ آدم‌های داستان گاوصندوق آمده است و تا بدان اندازه موثر و کارآمد است که هر فرد از هر صنف و قشر و طبقه‌ای را تحریک می‌کند تا هرطور شده و از هر طریقی به آنچه از آن خود نیست و به دیگری تعلق دارد، دست پیدا کند.
مازیار میری، کارگردان سینما که در کارنامه کارگردانی خود آثاری چون قطعه ناتمام (79)، به‌آهستگی (84)، پاداش سکوت (85) و کتاب قانون (87) را دارد این بار در تجربه‌ای تلویزیونی به سراغ معضلات موجود در جامعه رفته و از دریچه دوربین ویدئویی‌اش که تصویربرداری با آن را مصطفی احمدیان برعهده دارد، سرنوشت آدم‌هایی را به تصویر می‌کشد که اتفاقات روزمره و پیش آمده در زندگی فرجام آنها را می‌سازد؛ حال خواه این سرنوشت آگاه باشد یا ناخودآگاه. فیلمنامه سریال ضمایر و ذات درونی هر انسانی را کنکاش می‌کند و از راز پرسونای (صورتک) انسان‌های خلق شده در قصه به نحوی پرده برمی‌دارد.
ارتباط بین انسان‌ها و تبادل زندگی و تقابل فکری آنها در متن فیلمنامه به‌خوبی جا افتاده، دیالوگ‌ها ساده و گویاست و شخصیت‌ها سر جای خودشان خلق شدهاند، هرچند برخی از افراد داستان در حد تیپ باقی مانده‌اند و با وجود سودجستن از بازیگران مجرب بازهم ناقص و نارسا هستند (مانند نقش عباسی که سیامک صفری ایفای آن را برعهده دارد) ولی شخصیت‌ها به لحاظ اجتماعی و فیزیکی قابل قبول هستند اما از نظر روانی که می‌تواند حائز اهمیت‌ترین و تاثیرگذارترین بعد شخصیتی در تعریف آدم‌های این قصه باشد، ضعیف و تهی طراحی شدهاند. انتخاب بازیگران از 2جنبه قابل بررسی و توجه است؛ اول حضور قریب به اتفاق بازیگران باتجربه تئاتری در سریال اعم از بازیگران زن و مرد از نکات مثبت و درخور توجه این اثر است و دیگری انتخاب بازیگران که توسط یک بازیگر تئاتری گزینش شدهاند و بازی‌ها در مجموع یکدست و متعادل است که در این میان بارز‌ترین بازی را سیروس گرجستانی (که از او غیر این هم انتظار نمی‌رود)، افشین هاشمی و فرهاد اصلانی ایفا می‌کنند و بازی کلیشه‌ای، شلوغ و یکنواخت بهاره رهنما که «هیاهو برای هیچ» می‌کند از نقاط ضعف و منفی این مجموعه است. متن مجموعه ضرباهنگی مناسب دارد، گذشته از آنکه پدیداری صحنه‌های طراحی شده برای سرقت (تکنیک گانگستری) آن غیرحرفه‌ای و مبتدی است اما قابل اغماض و گذشتن است. داستان گاه کشدار می‌نماید و حواشی (داستانک‌های جنبی) بسیار کمرنگ و نامحسوس‌اند که از جذابیت‌های سریال تا اندازه‌ای می‌کاهد. در بخش کارگردانی با آنکه میری از مشاوره و تدوین محمدرضا مویینی نیز بهره می‌برد ولی تا حد امکان از میزانسن‌ها و دکوپاژهای بسیار ساده و معمولی (ابتدایی) بهره جسته که کار را عاری از هرگونه جلوه تصویری و خلاقیت کارگردانی کرده است، در حالی که با توجه به موضوع داستان می‌توانست با انتخاب بهتر و تکنیکی‌تر جای قرار گرفتن دوربین و بازیگران، به قابلیت‌های بصری و تصویری ساخته خود بیفزاید و به جذابیت‌های آن بیشتر بپردازد.
گاوصندوق قصه جوانی است با نام غلامرضا (افشین هاشمی) که از شهرستان به تهران آمده، او که سابقه‌دار در دزدی است از طرف یک تیم سارق گمارده می‌شود تا جواهرات گرانقیمتی را که به طور ودیعه در گاوصندوق خانه غلامحسین پروانه، حسابدار یک شرکت است، به سرقت ببرد. این در حالی است که افرادی دیگر نیز به دلایل گوناگون چشم طمع به این جواهرات ارزشمند دوخته‌اند و سعی دارند آن را به چنگ آورده و تصاحب کنند. حس مال‌طلبی و حرص و آز آدمیان تا بدانجا می‌رسد که کورکورانه از هیچ جرم و جنایتی رویگردان و گریزان نیستند و سعی دارند در این راه از دیگری پیشی گرفته و گوی سبقت را از یکدیگر بربایند.
ساخته میری با تمام کم و کاست‌ها و نقاط ضعف و قوتش در ساعتی مناسب روی آنتن تلویزیون می‌رود و مخاطبان خاص خود را یافته است؛ سریالی که اگر در بخش نوشتاری و کارگردانی فرصت بیشتری می‌یافت قابل ملاحظه‌تر به نظر می‌رسید و می‌توانست یکی از سریال‌های موفق روتین سیما شود و درصد قابل توجهی از مخاطب را راضی نگه دارد، اما آنچه توانسته تماشاچی مجموعه را حفظ کند، سادگی روایتی از وقایع و حوادث موجود در بطن جامعه است؛ مسائلی که می‌تواند برای هر شخصی در جامعه به‌وجود بیاید و تغییر و تحولاتی اساسی را برای آنها دامن زند که در نوع خود حائز تفکر و تعمق است. ارسال نظر
پربیننده