دومین نشست بازیگری انجمن بازیگران خانه تئاتر با اجرای بهزاد فراهانی و حضور محمد رحمانیان، علی عمرانی و حبیب رضایی شنبه 21 آذرماه در تالار بتهوون خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در این نشست رحمانیان با اشاره به تبدیل گروه‌های تئاتری که در درازمدت با هم کار می‌کنند به یک خانواده گفت: ایمان کلمه گمشده گروه‌های تئاتری است. ایمان نداشتن به کار یکدیگر نمایش و کارگروه، بزرگ‌ترین مشکلات را ایجاد می‌کند. این کارگردان تئاتر تأکید کرد: جریانی در تئاتر حاکم است که عزت بازیگر و عزت تئاتر را مورد هدف قرار داده است. این اتفاق نابخشودنی از بازیگران سوء‌استفاده و آنها را وادار می‌کند در چند کار به صحنه بروند بدون اینکه به عمق هیچکدام از نقش‌ها نزدیک شوند.
دکتر رفیعی در نشست اول بازیگری گفت: تلویزیون از هر مخدری بدتر است و من می‌گویم بخشی از موضوع تلویزیون است و بخش اصلی آن به خود ما بازمی‌گردد. این سیستم باعث شده عده معدودی برای تئاترشهر، تالار وحدت و سالن‌های تمرین تصمیم‌بگیرند. رحمانیان با اشاره به مشکلات ایجاد شده سر تمرین نمایش «روز حسین» گفت: آقای امیرنیا، مدیر‌عامل بنیاد فرهنگی رودکی به من گفت، هنرمندان با التماس و خواهش از ما سالن می‌خواهند. این چه حرفی است که یک مدیر باید بزند. ما تئاتر کار می‌کنیم تا به کسی التماس نکنیم. این چه وضعی است که در تئاتر ایران حاکم است. بخشی از این سیستم که تئاتر شهر و تالار وحدت را در دست گرفته همان‌هایی هستند که عزت بازیگر را از بین برده‌اند. این سیستم بازیگر را وادار می‌کند التماس و مدام کار کند و جایی برای خلاقیت او باقی نماند. کارگردان نمایش‌های «مصاحبه» و «خروس» تئاتر و اهالی تئاتر را هدف سیستمی دانست که تئاتر را کنترل می‌کند و این پروژه را پروژه‌ای جدی عنوان کرد که هنرمندان تئاتر نباید آن را در حد یک شوخی روی صحنه تئاتر بیان کنند زیرا این امر باعث می‌شود تلخی و جدیت این پروژه مشخص نشود.
رحمانیان درباره دلیل تداوم و پایداری گروه خود گفت: دلیل اصلی تداوم و ماندگاری گروه به اصرار من است زیرا همیشه اصرار دارم رضا بابک، علی عمرانی، احمد آقالو، حبیب رضایی و مهتاب نصیرپور و باقی اعضای گروه کنار من باشند زیرا مانند یک خانواده‌ایم. از سال 76 دیگر خود را نویسنده نمی‌دانم و سعی کردم کارگردان باشم. از این رو اول گروه بازیگری را مهیا می‌کنم و بعد به کمک بازیگران، طرح نمایشی را می‌نویسم. حبیب رضایی، یکی دیگر از بازیگران و اعضای گروه رحمانیان هم نداشتن ایمان را باعث انتقال نادرست مفاهیم مورد نظر به مخاطب دانست و گفت: کم‌فروشی در هر مقام و شغلی دزدی است. به نظر من مشکلاتی که محمد رحمانیان به آنها اشاره کرد از نبود ایمان و وجدان کاری نشأت می‌گیرد. به جای حرف زدن، درباره ایمان باید عمل کرد.
غم نان کوچک نیست بلکه بسیار بزرگ است اما وقتی انتخاب می‌کنیم که روی صحنه باشیم باید پای همه چیز آن بایستیم. وی تأکید کرد: بحث‌هایی که بین کارگردان و بازیگر در صحنه تمرین رخ می‌دهد وقتی محصولش قابل دفاع باشد، نشان دهنده آن است که باید اتفاق می‌افتادند. بازیگری همیشه نیاز به کنترل و آموزش دارد. رسیدن به خواسته‌های کارگردان بر اساس توانایی‌های کارگردان با تمرینات طی می‌شود.
دومين نشست بازیگری انجمن بازیگران برگزار شد
جایی برای خلاقیت بازیگر باقی نمانده است
دومین نشست بازیگری انجمن بازیگران خانه تئاتر با اجرای بهزاد فراهانی و حضور محمد رحمانیان، علی عمرانی و حبیب رضایی شنبه 21 آذرماه در تالار بتهوون خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در این نشست رحمانیان با اشاره به تبدیل گروه‌های تئاتری که در درازمدت با هم کار می‌کنند به یک خانواده گفت: ایمان کلمه گمشده گروه‌های تئاتری است. ایمان نداشتن به کار یکدیگر نمایش و کارگروه، بزرگ‌ترین مشکلات را ایجاد می‌کند. این کارگردان تئاتر تأکید کرد: جریانی در تئاتر حاکم است که عزت بازیگر و عزت تئاتر را مورد هدف قرار داده است. این اتفاق نابخشودنی از بازیگران سوء‌استفاده و آنها را وادار می‌کند در چند کار به صحنه بروند بدون اینکه به عمق هیچکدام از نقش‌ها نزدیک شوند.
دکتر رفیعی در نشست اول بازیگری گفت: تلویزیون از هر مخدری بدتر است و من می‌گویم بخشی از موضوع تلویزیون است و بخش اصلی آن به خود ما بازمی‌گردد. این سیستم باعث شده عده معدودی برای تئاترشهر، تالار وحدت و سالن‌های تمرین تصمیم‌بگیرند. رحمانیان با اشاره به مشکلات ایجاد شده سر تمرین نمایش «روز حسین» گفت: آقای امیرنیا، مدیر‌عامل بنیاد فرهنگی رودکی به من گفت، هنرمندان با التماس و خواهش از ما سالن می‌خواهند. این چه حرفی است که یک مدیر باید بزند. ما تئاتر کار می‌کنیم تا به کسی التماس نکنیم. این چه وضعی است که در تئاتر ایران حاکم است. بخشی از این سیستم که تئاتر شهر و تالار وحدت را در دست گرفته همان‌هایی هستند که عزت بازیگر را از بین برده‌اند. این سیستم بازیگر را وادار می‌کند التماس و مدام کار کند و جایی برای خلاقیت او باقی نماند. کارگردان نمایش‌های «مصاحبه» و «خروس» تئاتر و اهالی تئاتر را هدف سیستمی دانست که تئاتر را کنترل می‌کند و این پروژه را پروژه‌ای جدی عنوان کرد که هنرمندان تئاتر نباید آن را در حد یک شوخی روی صحنه تئاتر بیان کنند زیرا این امر باعث می‌شود تلخی و جدیت این پروژه مشخص نشود.
رحمانیان درباره دلیل تداوم و پایداری گروه خود گفت: دلیل اصلی تداوم و ماندگاری گروه به اصرار من است زیرا همیشه اصرار دارم رضا بابک، علی عمرانی، احمد آقالو، حبیب رضایی و مهتاب نصیرپور و باقی اعضای گروه کنار من باشند زیرا مانند یک خانواده‌ایم. از سال 76 دیگر خود را نویسنده نمی‌دانم و سعی کردم کارگردان باشم. از این رو اول گروه بازیگری را مهیا می‌کنم و بعد به کمک بازیگران، طرح نمایشی را می‌نویسم. حبیب رضایی، یکی دیگر از بازیگران و اعضای گروه رحمانیان هم نداشتن ایمان را باعث انتقال نادرست مفاهیم مورد نظر به مخاطب دانست و گفت: کم‌فروشی در هر مقام و شغلی دزدی است. به نظر من مشکلاتی که محمد رحمانیان به آنها اشاره کرد از نبود ایمان و وجدان کاری نشأت می‌گیرد. به جای حرف زدن، درباره ایمان باید عمل کرد.
غم نان کوچک نیست بلکه بسیار بزرگ است اما وقتی انتخاب می‌کنیم که روی صحنه باشیم باید پای همه چیز آن بایستیم. وی تأکید کرد: بحث‌هایی که بین کارگردان و بازیگر در صحنه تمرین رخ می‌دهد وقتی محصولش قابل دفاع باشد، نشان دهنده آن است که باید اتفاق می‌افتادند. بازیگری همیشه نیاز به کنترل و آموزش دارد. رسیدن به خواسته‌های کارگردان بر اساس توانایی‌های کارگردان با تمرینات طی می‌شود.
ارسال نظر
پربیننده