محمد مهدی تقوی
از 4 روز پیش، پس از انتشار تصاویر حرکت وقیح اهانت به ساحت مقدس بنیانگذار جمهوری اسلامی، حضرت امام خمینی قدس‌سره‌الشریف، مردم انقلابی کشورمان با برگزاری تجمعات مختلف، سوگواری خویش را از هتک‌حرمت حامیان میرحسین موسوی نسبت به آن مرد ملکوتی و الهی، نشان دادند.
موج این اعتراضات تا حدی بالا گرفت که برخی افراد و مجامع معلوم‌الحال و رسوایی که در ماه‌ها و سال‌های اخیر نسبت به این قبیل اقدامات ساختارشکنانه سکوت می‌کردند نیز برای حفظ ظاهر و همچنین در امان ماندن از خشم انقلابی مردم غیور و ولایتمدار ایران اسلامی، این اقدام را که موجب خشنودی دشمنان آن امام راحل شده بود، محکوم کردند. البته غلظت محکومیت صدا و سیما به جرم (!) روشنگری، بسیار بیشتر از محکومیت اهانت به حضرت امام بود.
اما جالب‌ترین نکته درباره حوادث پس از اهانت به ساحت مطهر حضرت امام، اقدام دیرهنگام مجمع
به اصطلاح روحانیون مبارز در تقاضای صدور مجوز برای اعتراض به حرمت‌شکنی نسبت به امام راحل بود.
1- مجمع به اصطلاح روحانیون مبارز که عملکرد آنها بویژه در سال‌های پس از دوم خرداد 76، دیگر همخوانی‌ای با «روحانی» و «مبارز» بودن را به دست نمی‌دهد، در حالی تقاضای صدور مجوز برای انجام یک «راهپیمایی پرشکوه (!)» کرد که به هیچ عنوان، اقدام ساختارشکنانه و قبیح اهانت به تمثال مبارک امام راحل را محکوم نکرده است!!
2- با عنایت به عدم محکومیت این اقدام از سوی این مجمع مدعی پیروی از خط امام، تقاضای مجوز برای «راهپیمایی پرشکوه» برای برائت از اهانت هواداران موسوی که پشت سر خود، حمایت این مجمع را دارند، بیشتر به طنز شبیه است و یقینا قصد سردمداران این مجمع، آشوبگری بیشتر و تداوم فضای التهاب سیاسی در جامعه پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری است.
3ـ درخواست برای صدور مجوز تجمع از سوی این مجمع، درست یک روز پس از فرمایشات رهبر حکیم انقلاب و خواسته ایشان مبنی بر ایجاد آرامش در جامعه، میزان پایبندی این مدعیان را به ولایت فقیه، بار دیگر نشان می‌دهد.
4ـ اصلاً حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری در روز شنبه 30 خرداد 88 ـ و به طور کاملاً اتفاقی(!) همزمان با سالروز اردوکشی منافقین و اعلام جنگ مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی ـ بلافاصله پس از صدور بیانیه مجمع به اصطلاح روحانیون برای به خیابان ریختن هواداران جنبش سبزي‌ها و اعتراض به نتایج انتخابات کلید خورد. نکته باز هم کاملاً اتفاقی بیانیه 30 خرداد نیز که تشابه بسیاری به تقاضای دیروز صدور مجوز برای راهپیمایی دارد،آن است که 30 خرداد نیز دقیقاً یک روز پس از خطبه‌های تاریخی رهبر حکیم انقلاب در نماز جمعه 29 خرداد بود که نشانه دیگری از پایبندی مجمع به ولایت فقیه است!
5ـ در تجمع غیرقانونی‌ای که در 30 خرداد 88 صورت گرفت و منجر به آشوبگری اراذل و اوباش و قداره‌‌بندانی شد که بسیاری از آنها بعدها در اعترافات‌شان تاکید کردند اصلاً در انتخابات شرکت نکرده بودند یا اصلاً به موسوی رای نداده‌اند، جنس واقعی هواداران مجمع و میرحسین موسوی مشخص شد؛ حوادثی که منجر به کشته شدن تعدادی از هموطنان بیگناه و شهادت بیش از 20 بسیجی که برای دفاع از حریم انقلاب اسلامی به میدان آمده بودند، شد؛ خون‌هایی که اعضای مجمع به اصطلاح روحانیون مبارز و شخص میرحسین موسوی، باید پاسخگوی ریختن آنها باشند.
6- در چند روز گذشته حوادث دیگری نیز در سپهر سیاست کشور رخ داد که یکی از جالب‌ترین آنها فرار مجید توکلی، عنصر غیردانشجوی هوادار موسوی و مجمع به اصطلاح روحانیون مثلاً مبارز(!) با مانتو و لباس زنانه و آرایش در مراسم 16 آذر – روز دانشجو- بود. پس از اقدام توکلی که البته با هوشیاری ماموران امنیتی در فرار خود ناکام ماند و با انتشار عکس‌های وی در لباس نسوان، عده‌ای از هواداران به اصطلاح مرد جنبش مرده سبز، با گرفتن عکس از خود، در حالی که رژ لب زده ،خط چشم کشیده و... قرار دادن آن در فیس‌بوک، با پوشيدن لباس زنانه، مخالفت خویش با حجاب اسلامی را نیز نشان دادند.کار مجمع به اصطلاح روحانیون که دیگر هیچ شباهتی به یک تشکل روحانی ندارد، به جایی رسیده که هواداران این مجمع، عده‌ای به ظاهر مردند که به پوشش و آرایش زنانه خویش، افتخار می‌کنند.
7- نخستین رسانه‌ای که خبر درخواست مجمع برای گرفتن مجوز «راهپیمایی باشکوه(!)» را منتشر کرد، رادیوفردا- رادیوی سازمان سیای آمریکا- بود که البته دیگر دلیل این امر نیز جای سوال ندارد! نزدیکی مواضع این مجمع به دشمنان انقلاب و نظام دیگر به قدری واضح شده که اگر غیر از این بود، باید متعجب شد.
8- شروع انحراف مجمع به اصطلاح روحانیون البته به حدود 13 سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که اعضای این مجمع به اتفاق آرا از میرحسین موسوی برای کاندیداتوری در انتخابات دوم خرداد 76 دعوت كردند؛ دعوتی که به دلایلی که این روزها مشخص می‌شود، رد شد و محمد خاتمی برای آوردن نهایتا 5 میلیون رای و نمردن جناح چپ، وارد عرصه شد. در دوم خرداد با پیروزی خاتمی، مجمع که به هیچ عنوان تصور این پیروزی را نداشت و در نتیجه برنامه‌ای هم برای اداره کشور در نینداخته بود، سکان اجرایی کشور را به همراه تکنوکرات‌های کارگزاران برعهده گرفت. با پیروزی خاتمی، بسیاری از اعضای مجمع روحانیون نیز در پست‌های کلیدی کشور قرار گرفتند؛ از جمله محمدعلی صدوقی در پست معاونت پارلمانی رئیس‌جمهور، محمدعلی ابطحی در پست مشاور و رئیس دفتر رئیس‌جمهور، عبدالواحد موسوی‌لاری در وزارت کشور و... و بسیاری از دست‌پروردگان محمد موسوی‌خوئینی‌ها، جانشین دبیرکل مجمع در آن روزگار و دبیرکل فعلی این تشکل مثلا روحانی نیز در پست‌های ارشد اجرایی و تقنینی قرار گرفتند.
در دوره 8 ساله اصلاحات که دوره ترکتازی مجمع بود، توهین‌های بسیاری به مقدسات اسلامی شد، آنجا که در روزنامه‌های زنجیره‌ای از توهین به پیامبر اعظم (ص)، حضرت امیر‌المؤمنین (ع)، حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) تا مراجع، علما، شهدا و... مشاهده شد تا اهانت‌‌های جسارت‌آمیز به خداوند متعال؛
«حتی در اعتراض به خدا نیز می‌توان تظاهرات کرد».
اکبر گنجی، تئوریسین اصلاحات نیز در هنگامه برگزاری کنفرانس رسوای برلین در مصاحبه با بهمن نیرومند، منافق مقیم آلمان، برای نخستین‌بار توهین به حضرت امام(ره) را با این جمله که «ما اندیشه‌های خمینی را به موزه‌های تاریخی می‌فرستیم»،
کلید زد؛ اما...
...اما دریغ از یک بیانیه و اعتراض و حتی تذکر به چنین ساختارشکنی‌هایی از سوی مجمع مدعی روحانی بودن، مبارز بودن و عاشق امام بودن!
9- با مواردي كه عنوان شد، معلوم مي‌شود، مدت‌هاست مجمع روحانيون، مرده است و ديگر چنين تشكلي بواقع وجود خارجي ندارد.
10- بی‌تردید تقاضای مجوز برای راهپیمایی از سوی اين مجمع مرده، برای تداوم التهابات سیاسی در کشور است و در صورت صدور مجوز، مانند 30خرداد، عده‌ای از اراذل و اوباش، البته این‌بار با همراهی مردان باحجاب(!) و زنان بی‌حجاب، اقدام به اخلال، درگیری و اغتشاش می‌کردند؛ اگرنه، چنانچه مجمع به اصطلاح روحانیون می‌خواست مخالفتش با اهانت به حضرت امام را نشان دهد، اولا لااقل آن را محکوم می‌کرد و بعد تقاضای مجوز می‌کرد(!) ثانیا پیش از این، در آن 8 سال اصلاحات و در ماه‌های اخیر در برابر شعارهای ساختارشکنانه‌ای چون «جمهوری ایرانی»، «نه غزه، نه لبنان» و ... در مراسم روز قدس، 13آبان، 16 آذر و سیگار کشیدن و روزه‌خواری علنی در روز قدس از سوی هواداران خود، موضعی انقلابی
اتخاذ می‌کرد. پس نتیجه‌ای جز زنده نگه داشتن فضای آشوب‌طلبی و اغتشاشگری، از نيت این مجمع مرده برای تقاضای مجوز راهپیمایی، نمی‌توان تصور كرد.
سخن را با جملاتی نورانی از نایب امام زمان(عج) حضرت امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه به پایان می‌بریم:
«آنقدر که اسلام از این مقدسین روحانی‌نما، ضربه خورده است، از هیچ قشر دیگر نخورده است و نمونه بارز آن، مظلومیت و غربت حضرت امیر علیه‌السلام [است] که در تاریخ، روشن است...»*.
* صحیفه نور، جلد 21، صفحه 92
مجمعِ روحانيونِ مُرده
محمد مهدی تقوی
از 4 روز پیش، پس از انتشار تصاویر حرکت وقیح اهانت به ساحت مقدس بنیانگذار جمهوری اسلامی، حضرت امام خمینی قدس‌سره‌الشریف، مردم انقلابی کشورمان با برگزاری تجمعات مختلف، سوگواری خویش را از هتک‌حرمت حامیان میرحسین موسوی نسبت به آن مرد ملکوتی و الهی، نشان دادند.
موج این اعتراضات تا حدی بالا گرفت که برخی افراد و مجامع معلوم‌الحال و رسوایی که در ماه‌ها و سال‌های اخیر نسبت به این قبیل اقدامات ساختارشکنانه سکوت می‌کردند نیز برای حفظ ظاهر و همچنین در امان ماندن از خشم انقلابی مردم غیور و ولایتمدار ایران اسلامی، این اقدام را که موجب خشنودی دشمنان آن امام راحل شده بود، محکوم کردند. البته غلظت محکومیت صدا و سیما به جرم (!) روشنگری، بسیار بیشتر از محکومیت اهانت به حضرت امام بود.
اما جالب‌ترین نکته درباره حوادث پس از اهانت به ساحت مطهر حضرت امام، اقدام دیرهنگام مجمع
به اصطلاح روحانیون مبارز در تقاضای صدور مجوز برای اعتراض به حرمت‌شکنی نسبت به امام راحل بود.
1- مجمع به اصطلاح روحانیون مبارز که عملکرد آنها بویژه در سال‌های پس از دوم خرداد 76، دیگر همخوانی‌ای با «روحانی» و «مبارز» بودن را به دست نمی‌دهد، در حالی تقاضای صدور مجوز برای انجام یک «راهپیمایی پرشکوه (!)» کرد که به هیچ عنوان، اقدام ساختارشکنانه و قبیح اهانت به تمثال مبارک امام راحل را محکوم نکرده است!!
2- با عنایت به عدم محکومیت این اقدام از سوی این مجمع مدعی پیروی از خط امام، تقاضای مجوز برای «راهپیمایی پرشکوه» برای برائت از اهانت هواداران موسوی که پشت سر خود، حمایت این مجمع را دارند، بیشتر به طنز شبیه است و یقینا قصد سردمداران این مجمع، آشوبگری بیشتر و تداوم فضای التهاب سیاسی در جامعه پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری است.
3ـ درخواست برای صدور مجوز تجمع از سوی این مجمع، درست یک روز پس از فرمایشات رهبر حکیم انقلاب و خواسته ایشان مبنی بر ایجاد آرامش در جامعه، میزان پایبندی این مدعیان را به ولایت فقیه، بار دیگر نشان می‌دهد.
4ـ اصلاً حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری در روز شنبه 30 خرداد 88 ـ و به طور کاملاً اتفاقی(!) همزمان با سالروز اردوکشی منافقین و اعلام جنگ مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی ـ بلافاصله پس از صدور بیانیه مجمع به اصطلاح روحانیون برای به خیابان ریختن هواداران جنبش سبزي‌ها و اعتراض به نتایج انتخابات کلید خورد. نکته باز هم کاملاً اتفاقی بیانیه 30 خرداد نیز که تشابه بسیاری به تقاضای دیروز صدور مجوز برای راهپیمایی دارد،آن است که 30 خرداد نیز دقیقاً یک روز پس از خطبه‌های تاریخی رهبر حکیم انقلاب در نماز جمعه 29 خرداد بود که نشانه دیگری از پایبندی مجمع به ولایت فقیه است!
5ـ در تجمع غیرقانونی‌ای که در 30 خرداد 88 صورت گرفت و منجر به آشوبگری اراذل و اوباش و قداره‌‌بندانی شد که بسیاری از آنها بعدها در اعترافات‌شان تاکید کردند اصلاً در انتخابات شرکت نکرده بودند یا اصلاً به موسوی رای نداده‌اند، جنس واقعی هواداران مجمع و میرحسین موسوی مشخص شد؛ حوادثی که منجر به کشته شدن تعدادی از هموطنان بیگناه و شهادت بیش از 20 بسیجی که برای دفاع از حریم انقلاب اسلامی به میدان آمده بودند، شد؛ خون‌هایی که اعضای مجمع به اصطلاح روحانیون مبارز و شخص میرحسین موسوی، باید پاسخگوی ریختن آنها باشند.
6- در چند روز گذشته حوادث دیگری نیز در سپهر سیاست کشور رخ داد که یکی از جالب‌ترین آنها فرار مجید توکلی، عنصر غیردانشجوی هوادار موسوی و مجمع به اصطلاح روحانیون مثلاً مبارز(!) با مانتو و لباس زنانه و آرایش در مراسم 16 آذر – روز دانشجو- بود. پس از اقدام توکلی که البته با هوشیاری ماموران امنیتی در فرار خود ناکام ماند و با انتشار عکس‌های وی در لباس نسوان، عده‌ای از هواداران به اصطلاح مرد جنبش مرده سبز، با گرفتن عکس از خود، در حالی که رژ لب زده ،خط چشم کشیده و... قرار دادن آن در فیس‌بوک، با پوشيدن لباس زنانه، مخالفت خویش با حجاب اسلامی را نیز نشان دادند.کار مجمع به اصطلاح روحانیون که دیگر هیچ شباهتی به یک تشکل روحانی ندارد، به جایی رسیده که هواداران این مجمع، عده‌ای به ظاهر مردند که به پوشش و آرایش زنانه خویش، افتخار می‌کنند.
7- نخستین رسانه‌ای که خبر درخواست مجمع برای گرفتن مجوز «راهپیمایی باشکوه(!)» را منتشر کرد، رادیوفردا- رادیوی سازمان سیای آمریکا- بود که البته دیگر دلیل این امر نیز جای سوال ندارد! نزدیکی مواضع این مجمع به دشمنان انقلاب و نظام دیگر به قدری واضح شده که اگر غیر از این بود، باید متعجب شد.
8- شروع انحراف مجمع به اصطلاح روحانیون البته به حدود 13 سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که اعضای این مجمع به اتفاق آرا از میرحسین موسوی برای کاندیداتوری در انتخابات دوم خرداد 76 دعوت كردند؛ دعوتی که به دلایلی که این روزها مشخص می‌شود، رد شد و محمد خاتمی برای آوردن نهایتا 5 میلیون رای و نمردن جناح چپ، وارد عرصه شد. در دوم خرداد با پیروزی خاتمی، مجمع که به هیچ عنوان تصور این پیروزی را نداشت و در نتیجه برنامه‌ای هم برای اداره کشور در نینداخته بود، سکان اجرایی کشور را به همراه تکنوکرات‌های کارگزاران برعهده گرفت. با پیروزی خاتمی، بسیاری از اعضای مجمع روحانیون نیز در پست‌های کلیدی کشور قرار گرفتند؛ از جمله محمدعلی صدوقی در پست معاونت پارلمانی رئیس‌جمهور، محمدعلی ابطحی در پست مشاور و رئیس دفتر رئیس‌جمهور، عبدالواحد موسوی‌لاری در وزارت کشور و... و بسیاری از دست‌پروردگان محمد موسوی‌خوئینی‌ها، جانشین دبیرکل مجمع در آن روزگار و دبیرکل فعلی این تشکل مثلا روحانی نیز در پست‌های ارشد اجرایی و تقنینی قرار گرفتند.
در دوره 8 ساله اصلاحات که دوره ترکتازی مجمع بود، توهین‌های بسیاری به مقدسات اسلامی شد، آنجا که در روزنامه‌های زنجیره‌ای از توهین به پیامبر اعظم (ص)، حضرت امیر‌المؤمنین (ع)، حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) تا مراجع، علما، شهدا و... مشاهده شد تا اهانت‌‌های جسارت‌آمیز به خداوند متعال؛
«حتی در اعتراض به خدا نیز می‌توان تظاهرات کرد».
اکبر گنجی، تئوریسین اصلاحات نیز در هنگامه برگزاری کنفرانس رسوای برلین در مصاحبه با بهمن نیرومند، منافق مقیم آلمان، برای نخستین‌بار توهین به حضرت امام(ره) را با این جمله که «ما اندیشه‌های خمینی را به موزه‌های تاریخی می‌فرستیم»،
کلید زد؛ اما...
...اما دریغ از یک بیانیه و اعتراض و حتی تذکر به چنین ساختارشکنی‌هایی از سوی مجمع مدعی روحانی بودن، مبارز بودن و عاشق امام بودن!
9- با مواردي كه عنوان شد، معلوم مي‌شود، مدت‌هاست مجمع روحانيون، مرده است و ديگر چنين تشكلي بواقع وجود خارجي ندارد.
10- بی‌تردید تقاضای مجوز برای راهپیمایی از سوی اين مجمع مرده، برای تداوم التهابات سیاسی در کشور است و در صورت صدور مجوز، مانند 30خرداد، عده‌ای از اراذل و اوباش، البته این‌بار با همراهی مردان باحجاب(!) و زنان بی‌حجاب، اقدام به اخلال، درگیری و اغتشاش می‌کردند؛ اگرنه، چنانچه مجمع به اصطلاح روحانیون می‌خواست مخالفتش با اهانت به حضرت امام را نشان دهد، اولا لااقل آن را محکوم می‌کرد و بعد تقاضای مجوز می‌کرد(!) ثانیا پیش از این، در آن 8 سال اصلاحات و در ماه‌های اخیر در برابر شعارهای ساختارشکنانه‌ای چون «جمهوری ایرانی»، «نه غزه، نه لبنان» و ... در مراسم روز قدس، 13آبان، 16 آذر و سیگار کشیدن و روزه‌خواری علنی در روز قدس از سوی هواداران خود، موضعی انقلابی
اتخاذ می‌کرد. پس نتیجه‌ای جز زنده نگه داشتن فضای آشوب‌طلبی و اغتشاشگری، از نيت این مجمع مرده برای تقاضای مجوز راهپیمایی، نمی‌توان تصور كرد.
سخن را با جملاتی نورانی از نایب امام زمان(عج) حضرت امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه به پایان می‌بریم:
«آنقدر که اسلام از این مقدسین روحانی‌نما، ضربه خورده است، از هیچ قشر دیگر نخورده است و نمونه بارز آن، مظلومیت و غربت حضرت امیر علیه‌السلام [است] که در تاریخ، روشن است...»*.
* صحیفه نور، جلد 21، صفحه 92
ارسال نظر
پربیننده