ندا سادات بني‌كمالي: آگهی بخش مسکن نيازمندي‌هاي روزنامه‌ها گاهی اوقات بسیار قابل توجه است. مطالعه این بخش از روزنامه بعضی مواقع اندوه عده‌ای را تازه می‌کند. بخشی از این آگهی‌ها مربوط به اجاره واحدهای مسکونی است که موجر برای راحتی کار خود در پاسخ دادن به متقاضیان اجاره، قیمت ودیعه و اجاره را نیز درج کرده تا برخی از افرادی که به دنبال خانه‌های استیجاری می‌گردند «حساب کار» دستشان بیاید! برخی از این واحدهای مسکونی پول ودیعه‌شان در حد قیمت یک خانه معمولی در منطقه متوسط شهر است. به عنوان نمونه در منطقه محموديه شهر تهران یک آپارتمان دوخوابه 135 متری با قیمت هر متر حداقل 5 میلیون معامله می‌شود ولی اجاره‌بهایی که برای چنین واحدهایی در نظر گرفته می‌شود در حقیقت گاهی در حد قیمت متراژ آن است. هیچ دلیل منطقی‌ای برای تعیین بهای ودیعه و اجاره یک باب منزل مسکونی وجود ندارد و معمولا موجرها با توجه به نیازهای مادی خود و با بهره بردن از مشاوره بنگاه‌داران مسکن محله که نبض بازار و درجه تب عرضه و تقاضا را می‌شناسند اقدام به تعیین قیمت می‌کنند و در این بین فرصت‌طلبانی که سعی دارند از خشت خشت دیوارهای خانه خود پول هنگفت به جیب بزنند از این نیاز مبرم مردم به مسکن سوءاستفاده می‌کنند تا بهایی که برای خرید خانه خود پرداخت کرده‌اند به نوعی بازگردد و آن را از جیب دیگران بیرون بکشند. جالب آنکه با یک حساب سرانگشتی و یک دودوتا چهارتای منطقی با اجاره دادن چنین بناهایی پس از گذشت چند سال آب رفته به سرچشمه خود بازمی‌گردد و جالب‌تر آنکه گاهی تقاضای زیاد مستاجران چنین بناهایی قیمت اجاره آن را نیز در حد چشمگیری جابه‌جا می‌کند تا به عوامل روانی چنین مباحثی بیشتر دامن زده شود. احمد-ش یکی از بنگاه‌داران شمال شهر در این زمینه می‌گوید: برخی از افراد با اینکه خودشان صاحب خانه یا آپارتمان هستند ولی با اجاره دادن واحد مسکونی خود به اجاره‌نشینی روی می‌آورند تا در چنین خانه‌هایی که بی‌شک هم از لحاظ منطقه‌ای و جغرافیایی و هم از نظر ساختمان و امکانات برتری دارد، ساکن شوند. به عقیده وی، این گروه از افراد به دنبال رفاه و آسایش بیشتر هستند و چنین تنوعی را برای خود لازم می‌دانند، حتی اگر قیمت اجاره‌بهای آن چند میلیون باشد که با اجاره‌بهای آن در یکی، دو سال اجاره بتوان یک واحد مسکونی دیگر تهیه کرد. انسان به دلیل بعد تعالی‌گرایی که در وجودش هست همیشه خواهان رسیدن به برترین‌هاست و حق خود می‌داند که در رفاه و آسایش زندگی کند؛ زندگی‌ای که در آن بتواند به تمام نیازها، خواسته‌ها و دلمشغولی‌هایش پاسخ دهد. گاهی این حرکت «زندگی سطح بالا» را موجب می‌شود؛ زندگی‌ای که شاید از نظر عده‌ای در شأن و مطابق با فرهنگ‌شان است و از نظر گروه‌های دیگر تجمل صرف باشد.
افراد به دلیل تفاوت دیدگاه‌شان با یکدیگر تعاریف متفاوتی از زندگی دارند که این تفاوت در نمودار عمل آنها و در زندگی فردی و اجتماعی‌شان نیز نمود پیدا می‌کند. این مساله در حالت کلی می‌تواند رابطه مستقیم با فرهنگ هر فرد داشته باشد. «نباید در این زمینه پژوهشی انجام داد». این جمله را الف- م مستاجر یک منزل ویلایی با ودیعه یکصد میلیونی و اجاره‌بهای 10 میلیون تومانی می‌گوید و در ادامه می‌افزاید: باید به حقوق فردی دیگران احترام گذاشت و از پرداختن به چنین موضوعاتی چشم‌پوشی کرد چرا که پرداختن به چنین مباحثی در حقیقت نادیده گرفتن حریم شخصی دیگران است و رد شدن از خطوط قرمزی که هرگز نباید از آن رد شد.
اجاره دادن براي تجارت
شهرام – ت یک واحد مسکونی را در شمال شهر به مبلغ هنگفتی اجاره داده و خود در مرکز شهر در خانه‌ای معمولی زندگی می‌کند که اجاره‌بهای آن به گفته خودش از خانه‌ای است که اجاره داد. وی می‌گوید: نیاز به مبلغی پول برای تجارت داشتم تا کار جدیدی را آغاز کنم برای همین خانه‌ام را اجاره دادم. وی درباره چند‌و‌چون این اجاره نیز می‌افزاید: اجاره دادن چنین واحدهای مسکونی کار آسانی نیست بویژه در این دوره رکود بازار مسکن که فروشش در حقیقت با میلیون‌ها تومان ضرر است. وی که شغل آزاد دارد منزل شخصی خود را 10 سال پیش یک‌دهم قیمت امروزیش خریده بود و از این بابت سود سرشاری نصیبش شده است. وی اضافه می‌کند: ودیعه امروز آن خانه از قیمتی که من برای خریدش پرداخت کردم بیشتر است. گسترش چنین رویکردی در جامعه پایه‌های اقتصادی را سست می‌کند چرا که پولی که می‌تواند در جایی به‌عنوان سرمایه‌های اقتصادی هزینه شود در جای دیگر به شکل دیگری خرج می‌شود که مشخص نیست صرفه اقتصادی چندانی داشته باشد و به اوضاع مادی جامعه رونق ببخشد و به رشد سطح اقتصادی دیگران نیز کمک کند. در کشور ما 18 میلیون خانوار وجود دارند که این 18 میلیون علاوه بر نیاز به مسکن، به تحصیل، بهداشت، امکانات رفاهی، راه و... نیز نیاز دارند که این نیازها تنها با توسعه اقتصادی میسر است و این توسعه اقتصادی تنها با سرمایه‌گذاری و صرف هزینه‌ها در جهت توسعه امکانپذیر است؛ سرمایه‌گذاری‌هایی که در توسعه منجر به ایجاد اشتغال و تولید شود اما عده‌ای با مدنظر قرار دادن مصالح شخصی فرصت‌های سرمایه‌گذاری‌های کلان را از خود و جامعه می‌گیرند، تنها به هدف بالا بردن منزلت اجتماعی که چندان قابل اعتنا و توجه هم نیست.
مصطفی قلی‌خسروی، رئیس اتحادیه مشاوران املاک کشور می‌گوید: آب، برق، گچ، سیمان، آجر و ... در تمام نقاط شهر قیمت یکسانی دارد. در حقیقت مصالحی که خانه از آن ساخته می‌شود قیمت مشخصی دارد اما آنچه قیمت‌های تمام شده واحدهای مسکونی را در یک کوچه بالا و پایین می‌کند، مسائل دیگری است. بسیاری از افراد حاضرند به اجاره یک آپارتمان در یک منطقه گران رو بیاورند ولی جایی معمولی یا حد پایین مسکن نخرند یا اینکه پولی که بابت خرید مسکن می‌خواهند هزینه کنند به ساخت و ساز تخصیص دهند. به گفته وی، بسته به عقل معاش افراد است که «خوب و بد» خود را تشخیص دهند. به گفته وی، گاهی شأن و شئونات اجتماعی و سطح طبقاتی فرد به او اجازه نمی‌دهد که ساکن یک نقطه از شهر باشد. به گفته وی
20-18 درصد از افراد جامعه شامل این گروه هستند؛ گروهی که بسته به نیازهای روانی، فرهنگی و طبقاتی‌شان مستأجر خانه‌های گرانقیمت و واحدهای مسکونی با اجاره‌بهای سنگین هستند. وی در ادامه خاطرنشان کرد: گاهی فردی هم پیدا می‌شود که با داشتن 2 میلیارد تومان پول که می‌تواند ملک بخرد و در آن زندگی کند، این سرمایه را در بخش تولید (مثلا راه‌اندازی کارخانه) سرمایه‌گذاری می‌کند و خودش مستاجر منزلی می‌شود که از عهده مخارج آن هم به‌سادگی برمی‌آید. به عقیده قلی‌خسروی این دیگر به شعور و نگرش و تمایلات فردی برمی‌گردد و نباید در این حوزه‌ها وارد شد. مسلما کسی که سطح دسترسی‌اش به امکانات بیشتر باشد گام‌های بلندتری را در جهت رفاه و آسایش فردی- اجتماعی خود برمی‌دارد. به گفته وی، نرخ اجاره تابعی از قیمت ملک است و وقتی که قیمت مسکن به شکلی پایین می‌آید بالطبع روی هر متر قیمت مسکن نیز تاثیر خودش را خواهد گذاشت. قلی‌خسروی در بخش دیگری از گفت‌وگو در پاسخ به اینکه چه افرادی متقاضی اجاره چنین بناهایی هستند، گفت: افرادی که با سرمایه‌شان جای دیگری مشغول هستند و در عین حال رفاه و امکانات رفاهی را نیز می‌خواهند که پاسخگوی فرهنگ‌شان باشد. «وطن امروز» از آخرين وضع اجاره مناطق اعيان‌نشين تهران گزارش مي‌دهد
اجاره‌هاي نجومي در شمال پايتخت
ندا سادات بني‌كمالي: آگهی بخش مسکن نيازمندي‌هاي روزنامه‌ها گاهی اوقات بسیار قابل توجه است. مطالعه این بخش از روزنامه بعضی مواقع اندوه عده‌ای را تازه می‌کند. بخشی از این آگهی‌ها مربوط به اجاره واحدهای مسکونی است که موجر برای راحتی کار خود در پاسخ دادن به متقاضیان اجاره، قیمت ودیعه و اجاره را نیز درج کرده تا برخی از افرادی که به دنبال خانه‌های استیجاری می‌گردند «حساب کار» دستشان بیاید! برخی از این واحدهای مسکونی پول ودیعه‌شان در حد قیمت یک خانه معمولی در منطقه متوسط شهر است. به عنوان نمونه در منطقه محموديه شهر تهران یک آپارتمان دوخوابه 135 متری با قیمت هر متر حداقل 5 میلیون معامله می‌شود ولی اجاره‌بهایی که برای چنین واحدهایی در نظر گرفته می‌شود در حقیقت گاهی در حد قیمت متراژ آن است. هیچ دلیل منطقی‌ای برای تعیین بهای ودیعه و اجاره یک باب منزل مسکونی وجود ندارد و معمولا موجرها با توجه به نیازهای مادی خود و با بهره بردن از مشاوره بنگاه‌داران مسکن محله که نبض بازار و درجه تب عرضه و تقاضا را می‌شناسند اقدام به تعیین قیمت می‌کنند و در این بین فرصت‌طلبانی که سعی دارند از خشت خشت دیوارهای خانه خود پول هنگفت به جیب بزنند از این نیاز مبرم مردم به مسکن سوءاستفاده می‌کنند تا بهایی که برای خرید خانه خود پرداخت کرده‌اند به نوعی بازگردد و آن را از جیب دیگران بیرون بکشند. جالب آنکه با یک حساب سرانگشتی و یک دودوتا چهارتای منطقی با اجاره دادن چنین بناهایی پس از گذشت چند سال آب رفته به سرچشمه خود بازمی‌گردد و جالب‌تر آنکه گاهی تقاضای زیاد مستاجران چنین بناهایی قیمت اجاره آن را نیز در حد چشمگیری جابه‌جا می‌کند تا به عوامل روانی چنین مباحثی بیشتر دامن زده شود. احمد-ش یکی از بنگاه‌داران شمال شهر در این زمینه می‌گوید: برخی از افراد با اینکه خودشان صاحب خانه یا آپارتمان هستند ولی با اجاره دادن واحد مسکونی خود به اجاره‌نشینی روی می‌آورند تا در چنین خانه‌هایی که بی‌شک هم از لحاظ منطقه‌ای و جغرافیایی و هم از نظر ساختمان و امکانات برتری دارد، ساکن شوند. به عقیده وی، این گروه از افراد به دنبال رفاه و آسایش بیشتر هستند و چنین تنوعی را برای خود لازم می‌دانند، حتی اگر قیمت اجاره‌بهای آن چند میلیون باشد که با اجاره‌بهای آن در یکی، دو سال اجاره بتوان یک واحد مسکونی دیگر تهیه کرد. انسان به دلیل بعد تعالی‌گرایی که در وجودش هست همیشه خواهان رسیدن به برترین‌هاست و حق خود می‌داند که در رفاه و آسایش زندگی کند؛ زندگی‌ای که در آن بتواند به تمام نیازها، خواسته‌ها و دلمشغولی‌هایش پاسخ دهد. گاهی این حرکت «زندگی سطح بالا» را موجب می‌شود؛ زندگی‌ای که شاید از نظر عده‌ای در شأن و مطابق با فرهنگ‌شان است و از نظر گروه‌های دیگر تجمل صرف باشد.
افراد به دلیل تفاوت دیدگاه‌شان با یکدیگر تعاریف متفاوتی از زندگی دارند که این تفاوت در نمودار عمل آنها و در زندگی فردی و اجتماعی‌شان نیز نمود پیدا می‌کند. این مساله در حالت کلی می‌تواند رابطه مستقیم با فرهنگ هر فرد داشته باشد. «نباید در این زمینه پژوهشی انجام داد». این جمله را الف- م مستاجر یک منزل ویلایی با ودیعه یکصد میلیونی و اجاره‌بهای 10 میلیون تومانی می‌گوید و در ادامه می‌افزاید: باید به حقوق فردی دیگران احترام گذاشت و از پرداختن به چنین موضوعاتی چشم‌پوشی کرد چرا که پرداختن به چنین مباحثی در حقیقت نادیده گرفتن حریم شخصی دیگران است و رد شدن از خطوط قرمزی که هرگز نباید از آن رد شد.
اجاره دادن براي تجارت
شهرام – ت یک واحد مسکونی را در شمال شهر به مبلغ هنگفتی اجاره داده و خود در مرکز شهر در خانه‌ای معمولی زندگی می‌کند که اجاره‌بهای آن به گفته خودش از خانه‌ای است که اجاره داد. وی می‌گوید: نیاز به مبلغی پول برای تجارت داشتم تا کار جدیدی را آغاز کنم برای همین خانه‌ام را اجاره دادم. وی درباره چند‌و‌چون این اجاره نیز می‌افزاید: اجاره دادن چنین واحدهای مسکونی کار آسانی نیست بویژه در این دوره رکود بازار مسکن که فروشش در حقیقت با میلیون‌ها تومان ضرر است. وی که شغل آزاد دارد منزل شخصی خود را 10 سال پیش یک‌دهم قیمت امروزیش خریده بود و از این بابت سود سرشاری نصیبش شده است. وی اضافه می‌کند: ودیعه امروز آن خانه از قیمتی که من برای خریدش پرداخت کردم بیشتر است. گسترش چنین رویکردی در جامعه پایه‌های اقتصادی را سست می‌کند چرا که پولی که می‌تواند در جایی به‌عنوان سرمایه‌های اقتصادی هزینه شود در جای دیگر به شکل دیگری خرج می‌شود که مشخص نیست صرفه اقتصادی چندانی داشته باشد و به اوضاع مادی جامعه رونق ببخشد و به رشد سطح اقتصادی دیگران نیز کمک کند. در کشور ما 18 میلیون خانوار وجود دارند که این 18 میلیون علاوه بر نیاز به مسکن، به تحصیل، بهداشت، امکانات رفاهی، راه و... نیز نیاز دارند که این نیازها تنها با توسعه اقتصادی میسر است و این توسعه اقتصادی تنها با سرمایه‌گذاری و صرف هزینه‌ها در جهت توسعه امکانپذیر است؛ سرمایه‌گذاری‌هایی که در توسعه منجر به ایجاد اشتغال و تولید شود اما عده‌ای با مدنظر قرار دادن مصالح شخصی فرصت‌های سرمایه‌گذاری‌های کلان را از خود و جامعه می‌گیرند، تنها به هدف بالا بردن منزلت اجتماعی که چندان قابل اعتنا و توجه هم نیست.
مصطفی قلی‌خسروی، رئیس اتحادیه مشاوران املاک کشور می‌گوید: آب، برق، گچ، سیمان، آجر و ... در تمام نقاط شهر قیمت یکسانی دارد. در حقیقت مصالحی که خانه از آن ساخته می‌شود قیمت مشخصی دارد اما آنچه قیمت‌های تمام شده واحدهای مسکونی را در یک کوچه بالا و پایین می‌کند، مسائل دیگری است. بسیاری از افراد حاضرند به اجاره یک آپارتمان در یک منطقه گران رو بیاورند ولی جایی معمولی یا حد پایین مسکن نخرند یا اینکه پولی که بابت خرید مسکن می‌خواهند هزینه کنند به ساخت و ساز تخصیص دهند. به گفته وی، بسته به عقل معاش افراد است که «خوب و بد» خود را تشخیص دهند. به گفته وی، گاهی شأن و شئونات اجتماعی و سطح طبقاتی فرد به او اجازه نمی‌دهد که ساکن یک نقطه از شهر باشد. به گفته وی
20-18 درصد از افراد جامعه شامل این گروه هستند؛ گروهی که بسته به نیازهای روانی، فرهنگی و طبقاتی‌شان مستأجر خانه‌های گرانقیمت و واحدهای مسکونی با اجاره‌بهای سنگین هستند. وی در ادامه خاطرنشان کرد: گاهی فردی هم پیدا می‌شود که با داشتن 2 میلیارد تومان پول که می‌تواند ملک بخرد و در آن زندگی کند، این سرمایه را در بخش تولید (مثلا راه‌اندازی کارخانه) سرمایه‌گذاری می‌کند و خودش مستاجر منزلی می‌شود که از عهده مخارج آن هم به‌سادگی برمی‌آید. به عقیده قلی‌خسروی این دیگر به شعور و نگرش و تمایلات فردی برمی‌گردد و نباید در این حوزه‌ها وارد شد. مسلما کسی که سطح دسترسی‌اش به امکانات بیشتر باشد گام‌های بلندتری را در جهت رفاه و آسایش فردی- اجتماعی خود برمی‌دارد. به گفته وی، نرخ اجاره تابعی از قیمت ملک است و وقتی که قیمت مسکن به شکلی پایین می‌آید بالطبع روی هر متر قیمت مسکن نیز تاثیر خودش را خواهد گذاشت. قلی‌خسروی در بخش دیگری از گفت‌وگو در پاسخ به اینکه چه افرادی متقاضی اجاره چنین بناهایی هستند، گفت: افرادی که با سرمایه‌شان جای دیگری مشغول هستند و در عین حال رفاه و امکانات رفاهی را نیز می‌خواهند که پاسخگوی فرهنگ‌شان باشد. ارسال نظر
پربیننده