محمد صابری: خیلی‌ها منتظر بودند؛ هم از طیف کسانی که فیلم را در جشنواره 2 سال قبل دیده و پسندیده بودند و هم از میان کسانی که پیگیر سینما هستند و فرصت تماشا را در تک‌سئانس‌های جشنواره از دست داده بودند. انتظار به سر رسیده است.
به‌نظر بد نبود ...
نه! برای کاراکتر دختره، چهره معصوم‌تری لازم دارم.
سخت پیدا می‌شه...
...!
کجایی!؟ حواست به منه...!
اونو ببین...
کدومو؟
همون مو بلنده... اون سمت فروشگاه.
اون مرد قد بلنده؟!
آره! به‌نظرم خیلی شبیه‌شه!
...بدم نیست! یعنی قبول می‌کنه؟
نمی‌دونم...فعلا بی‌‌خیال! باید دنبال دختره باشیم...
(چند دقیقه بعد درون ماشین، در خیابان)
مطمئنی نمی‌شه از بازیگر برای نقش دختره استفاده کرد؟
...
به نظر من که...
...
باز که توفکری. چشمتو گرفته؟
...
سر همین چراغ برگرد...
چرا؟
گفتم برگرد.. میره‌آ! اگه بهش نرسیم مثل سیامک فیلمت تا آخر عمر حسرتش رو دلت می‌مونه!
(لبخند)
برگرد!
تعجب نکنید! این نه داستانک، که روایتی از ورود «بهترین بازیگر جشنواره اوشیان سینه‌فان» به دنیای سینماست. علیرضا آقاخانی همان مرد قد و مو بلند داخل فروشگاه بود که در لحظه‌ای با بهنام بهزادی جوان چشم در چشم شد و حس مواجهه با قهرمان اصلی داستان فیلمنامه را در او برانگیخت. بهزادی که برای انتخاب بازیگر نقش «دختر ناشناس» فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» راهی خیابان‌های شلوغ تهران شده بود، به سادگی همین روایت به ایفاگر نقش «سیامک» داستانش می‌رسد. اما دلیل بیان این روایت به نسبت طولانی در ابتدای این نوشته مختصر و نکته جذابش، زمانی که آن را از زبان بهزادی می‌شنیدم، بیش از آنکه ورود متفاوت بازیگری به عالم سینما باشد، تعبیر ضمنی کارگردان از پیام فیلم است؛ تعبیر خلاصه شده در تک کلمه‌ای که به نقل از همسرش بر زبان آورد؛ «برگرد!» داستان فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» روایت لزوم همین «بازگشت» است؛ بازگشت به جست‌وجوی تمام آنچه می‌پنداریم داریم و حتی فرصت حسرتش را از خود دریغ می‌کنیم، همانند بازگشت سیامک 40 ساله‌ای که هرچند آماده در آغوش کشیدن فرشته «مرگ» بود، اما همای «عشق» بر فراز سرش به پرواز درآمد و ناخواسته به ناکجا آباد کشاندش. از داستان فیلم باید گذشت که لذت تماشا را کمرنگ می‌کند و به این می‌توان اکتفا کرد که «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» را نباید تنها یک یا دوبار دید، این فیلمی است که هرچند متأسفانه شاهد اکران کم‌سالنش هستیم و از جایگاه متهمان فیلم‌های فرهنگی(!) روانه پرده‌ها شده است، اما آنقدر نکته خوب و لحظه ناب دارد که نمی‌توان از کنار تماشایش گذشت. فرصت تماشای هنرنمایی سیامک آقاخانی و نگار جواهریان در برابر دوربین صادق بهنام بهزادی را از دست ندهید؛ نکند بعدها حسرتش را بخورید!
فیلم متفاوت بهنام بهزادی را نمی‌توان تنها دوبار دید!
برگرد...!
محمد صابری: خیلی‌ها منتظر بودند؛ هم از طیف کسانی که فیلم را در جشنواره 2 سال قبل دیده و پسندیده بودند و هم از میان کسانی که پیگیر سینما هستند و فرصت تماشا را در تک‌سئانس‌های جشنواره از دست داده بودند. انتظار به سر رسیده است.
به‌نظر بد نبود ...
نه! برای کاراکتر دختره، چهره معصوم‌تری لازم دارم.
سخت پیدا می‌شه...
...!
کجایی!؟ حواست به منه...!
اونو ببین...
کدومو؟
همون مو بلنده... اون سمت فروشگاه.
اون مرد قد بلنده؟!
آره! به‌نظرم خیلی شبیه‌شه!
...بدم نیست! یعنی قبول می‌کنه؟
نمی‌دونم...فعلا بی‌‌خیال! باید دنبال دختره باشیم...
(چند دقیقه بعد درون ماشین، در خیابان)
مطمئنی نمی‌شه از بازیگر برای نقش دختره استفاده کرد؟
...
به نظر من که...
...
باز که توفکری. چشمتو گرفته؟
...
سر همین چراغ برگرد...
چرا؟
گفتم برگرد.. میره‌آ! اگه بهش نرسیم مثل سیامک فیلمت تا آخر عمر حسرتش رو دلت می‌مونه!
(لبخند)
برگرد!
تعجب نکنید! این نه داستانک، که روایتی از ورود «بهترین بازیگر جشنواره اوشیان سینه‌فان» به دنیای سینماست. علیرضا آقاخانی همان مرد قد و مو بلند داخل فروشگاه بود که در لحظه‌ای با بهنام بهزادی جوان چشم در چشم شد و حس مواجهه با قهرمان اصلی داستان فیلمنامه را در او برانگیخت. بهزادی که برای انتخاب بازیگر نقش «دختر ناشناس» فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» راهی خیابان‌های شلوغ تهران شده بود، به سادگی همین روایت به ایفاگر نقش «سیامک» داستانش می‌رسد. اما دلیل بیان این روایت به نسبت طولانی در ابتدای این نوشته مختصر و نکته جذابش، زمانی که آن را از زبان بهزادی می‌شنیدم، بیش از آنکه ورود متفاوت بازیگری به عالم سینما باشد، تعبیر ضمنی کارگردان از پیام فیلم است؛ تعبیر خلاصه شده در تک کلمه‌ای که به نقل از همسرش بر زبان آورد؛ «برگرد!» داستان فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» روایت لزوم همین «بازگشت» است؛ بازگشت به جست‌وجوی تمام آنچه می‌پنداریم داریم و حتی فرصت حسرتش را از خود دریغ می‌کنیم، همانند بازگشت سیامک 40 ساله‌ای که هرچند آماده در آغوش کشیدن فرشته «مرگ» بود، اما همای «عشق» بر فراز سرش به پرواز درآمد و ناخواسته به ناکجا آباد کشاندش. از داستان فیلم باید گذشت که لذت تماشا را کمرنگ می‌کند و به این می‌توان اکتفا کرد که «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» را نباید تنها یک یا دوبار دید، این فیلمی است که هرچند متأسفانه شاهد اکران کم‌سالنش هستیم و از جایگاه متهمان فیلم‌های فرهنگی(!) روانه پرده‌ها شده است، اما آنقدر نکته خوب و لحظه ناب دارد که نمی‌توان از کنار تماشایش گذشت. فرصت تماشای هنرنمایی سیامک آقاخانی و نگار جواهریان در برابر دوربین صادق بهنام بهزادی را از دست ندهید؛ نکند بعدها حسرتش را بخورید!
ارسال نظر
پربیننده