رها داوودی: میلان کوندرا نویسنده معروف اهل چک در کتاب «خنده و فراموشی» موسیقی را پدیده‌ای تعریف می‌کند که در پیچیده‌ترین شکل خود همچون یک زبان است. به اعتقاد وی هیچ یک از مفاهیم ارتباطی، طنین‌اندازتر، یک دل و یک زبان‌تر از موسیقی نیستند و این جاودانگی موسیقی است که موجب می‌شود هرکسی شادمانه اعلام کند که وجود دارد و معنای ساده زندگی را درک می‌کند. صرفنظر از آنچه کوندرا اعتقاد دارد، موسیقی همواره به عنوان هنری مطرح بوده که در تمام موقعیت‌های شادی و ناراحتی افراد جاری است. یکی از ابزارهایی که مردم آلمان در دوران پس از جنگ جهانی دوم توانستند با کمک آن تلخی شکست را تحمل کرده و زندگی عادی خود را از سر گیرند، موسیقی بود، به طوری که هرجا مردم غمگین‌تر بودند، صدای بلندگوها بلند‌تر بود تا مردم تلخی را از یاد ببرند و تمام نیروی خود را صرف شادی زندگی روزمره کنند. زندگی روزمره ما هم نیاز به موسیقی دارد که به تناسب روزگار ما شکل یافته باشد. گرچه تعداد آلبوم‌های موسیقی که از چنین فضایی برخوردار باشند در ایران کم است، اما همین تعداد کم نشان از بیرون آمدن هنرمندان ما از آن پوسته کلاسیک دارد. از جمله این آثار آلبوم «نقاشى موسیقی» است که آنکیدو دارش آن را ساخته است. آنکیدو دارش، نوازنده ویولن‌سل است اما به تدریج به سمت آهنگسازى رفته و ترجیح داده که بیشتر در عرصه موسیقى تئاتر و موسیقى فیلم کار کند. او همچنین از جمله نوازندگان ارکستر ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی، ارکستر فرهنگسرای بهمن به رهبری توماس کریستین داوید و مایستر ویولن‌سل‌ها در ارکستر فیلارمونیک تهران به رهبری شریف لطفی بوده است. این آلبوم 67 دقیقه‌ای که از 9 قطعه تشکیل شده یک اثر هنری معاصر است که براساس یک سولوی الکترونیکی و صدای پچ پچ و پیانو ضبط شده است. نوازندگی ویولن‌سل، ویولن‌سل الکترونیک و پیانو برعهده خود دارش بوده و سازبندی اثر از همین 3 ساز تشکیل شده است. درباره آلبوم «نقاشی موسیقی» ساخته آنکیدو دارش
در خموشی‌های من فریادهاست...
رها داوودی: میلان کوندرا نویسنده معروف اهل چک در کتاب «خنده و فراموشی» موسیقی را پدیده‌ای تعریف می‌کند که در پیچیده‌ترین شکل خود همچون یک زبان است. به اعتقاد وی هیچ یک از مفاهیم ارتباطی، طنین‌اندازتر، یک دل و یک زبان‌تر از موسیقی نیستند و این جاودانگی موسیقی است که موجب می‌شود هرکسی شادمانه اعلام کند که وجود دارد و معنای ساده زندگی را درک می‌کند. صرفنظر از آنچه کوندرا اعتقاد دارد، موسیقی همواره به عنوان هنری مطرح بوده که در تمام موقعیت‌های شادی و ناراحتی افراد جاری است. یکی از ابزارهایی که مردم آلمان در دوران پس از جنگ جهانی دوم توانستند با کمک آن تلخی شکست را تحمل کرده و زندگی عادی خود را از سر گیرند، موسیقی بود، به طوری که هرجا مردم غمگین‌تر بودند، صدای بلندگوها بلند‌تر بود تا مردم تلخی را از یاد ببرند و تمام نیروی خود را صرف شادی زندگی روزمره کنند. زندگی روزمره ما هم نیاز به موسیقی دارد که به تناسب روزگار ما شکل یافته باشد. گرچه تعداد آلبوم‌های موسیقی که از چنین فضایی برخوردار باشند در ایران کم است، اما همین تعداد کم نشان از بیرون آمدن هنرمندان ما از آن پوسته کلاسیک دارد. از جمله این آثار آلبوم «نقاشى موسیقی» است که آنکیدو دارش آن را ساخته است. آنکیدو دارش، نوازنده ویولن‌سل است اما به تدریج به سمت آهنگسازى رفته و ترجیح داده که بیشتر در عرصه موسیقى تئاتر و موسیقى فیلم کار کند. او همچنین از جمله نوازندگان ارکستر ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی، ارکستر فرهنگسرای بهمن به رهبری توماس کریستین داوید و مایستر ویولن‌سل‌ها در ارکستر فیلارمونیک تهران به رهبری شریف لطفی بوده است. این آلبوم 67 دقیقه‌ای که از 9 قطعه تشکیل شده یک اثر هنری معاصر است که براساس یک سولوی الکترونیکی و صدای پچ پچ و پیانو ضبط شده است. نوازندگی ویولن‌سل، ویولن‌سل الکترونیک و پیانو برعهده خود دارش بوده و سازبندی اثر از همین 3 ساز تشکیل شده است. ارسال نظر
پربیننده