برایان کلاف، بازیکن پیشین تیم ملی انگلیس و بعدها یک مربی همچنان موفق، آشکارا درباره مدافعانی در تیمش صحبت کرد که در مسابقه‌ها تبانی می‌کردند. همانند گفت و گویی از او که سال‌ها بعد انجام شد: « 5 فصل پی در پی 40 گل و حتی بیشتر زدم، با این حال دست آخر هیچ وقت بین 4 تا تیم اول دسته‌مان نبودیم. این هم به این خاطر بود که چند تا متقلب در تیم‌مان داشتیم که مدام در بازی‌ها تبانی می‌کردند...».
از قرار معلوم این آخرین بار نبود که او آشکارا درباره تبانی حرف می‌زد. سال 1973 زمانی که دربی‌کانتی، تیمش، در نیمه‌نهایی رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا با یوونتوس تورین، غول ایتالیایی بازی داشت، در پایان مسابقه در جلوی رختکن تیمش ایستاد و به وضوح به روزنامه‌های ایتالیایی گفت:«نمی خواهم با سگ‌های حقه باز حرف بزنم...». دستیار او آن چنان عصبانی بود که یک نفر حتما باید جلویش را می‌گرفت و او را مهار می‌کرد تا به مربیان ایتالیایی حمله‌ور نشود. این فکر که یوونتوس داور مسابقه را خریده است، باعث شده بود که او این چنین برآشفته شده و از کوره در برود. همین رخداد برایان گلن ویل، روزنامه‌نگار انگلیسی را به یکی از گسترده‌ترین بررسی‌ها درباره تبانی و ساخت و پاخت‌های ورزشی واداشت که به کشف شبکه رشوه‌خواری میان تبانی‌کنندگان ایتالیایی و داوران اروپایی انجامید.
کن چیشولم، مهاجم اسکاتلندی هم وصله‌ای ناجور به شمار می‌رفت. او به عنوان خلبان جنگی در جنگ دوم جهانی زمان اندکی برای [درک] ریزه‌کاری‌های دنیای فوتبال داشت. او در دهه‌های 40 و 50 برای چندین تیم انگلیسی و اسکاتلندی توپ زد. سال‌ها بعد گفته‌های چیشولم درباره«زد و بند» میان تیم‌ها در کتاب فوق‌العاده
Soccer in the Dock به قلم سایمون اینگلیس، چاپ شد. او نوشت: یک بار در مسابقه‌ای دستخوش تبانی میان کاردیف سیتی و لسترسیتی، تیم او، سهم و حضور داشته است. از آنجا که یکی از هم‌تیمی‌هایش به اشتباه گلی را به ثمر رسانده بود، باقی مسابقه«نمایشی کمدی» از آب درآمد؛ چرا که 2 تیم سخت در تلاش بودند تا دروازه تیم چیشولم را باز کنند. او البته همانند ترور فورد با آوردن توجیه‌هایی مشابه به دفاع از خودش پرداخت، اینکه تبانی هم به فوتبال تعلق داشت:«این نوع قول و قرار در آن زمان در پایان هر فصل جاری و معمول بود و من هم از موارد مشابه بسیاری خبر دارم، که در آنها امتیاز‌هایی داده می‌شدند تا باشگاه‌هايی از خطر سقوط نجات‌يافته و یا آنکه به دسته‌های بالاتر
راه پیدا کنند».
فهرست بازیکنانی که امروز آشکارا و صادقانه در این‌باره حرف می‌زنند، به همین‌جا ختم نمی‌شود. به عنوان نمونه ارنی هانت، یکی از بازیکنان هنرمند و باتکنیک سال‌های پایانی دهه 60 (گل معروف او سالیان سال در برنامه تلویزیونی
Match of the Day نشان داده می‌شد) از تبانی‌هایی که در بازی‌های تیمش، کاونتری سیتی انجام داده بود، نوشت. قانع‌کننده‌ترین منبع دست اول آلن هارداکر است. او مدیر مالی لیگ انگلیس بود؛ یکی از بلندپایه‌ترین کارکنان فوتبال این کشور. او در دوران کارش آشکارا وجود اینگونه مسائل را رد می‌کرد. ولی 13 سال بعد در کتاب خاطراتش اعتراف کرد که فساد در لیگ به شکل گسترده‌ای وجود داشت:«بسیاری از مدیران شناخته شده و مطرح رسوایی‌های فساد ابتدای دهه 60 را به یاد خواهند آورد. آنها سخت غرق و درگیر این موقعیت بودند اما در نهایت جان سالم به در بردند، چرا که دادستانی و لیگ هیچ گونه مدرکی علیه آنها در اختیار نداشت... فوتبال رفته رفته فاسد شد».
با این حال اعتراف‌های فورد و کلاف استثناهایی در فرهنگ واقعی ناراستی باقی ماندند که در پس دیوار سکوت نگه داشته شدند. نخست ژورنالیستی جوان، غیرعادی و مهارناشدنی به نام مایکل گابرت بود که بخشی از واقعیت را فاش ساخت.
گابرت موسس روزنامه ساندی اسپورت بود، روزنامه‌ای که به خاطر روزنامه‌نگاران محدود و البته عکس‌های غیراخلاقی‌اش زبانزد است. فعالیت گابرت زمانی گل کرد که او برای روزنامه جنجالی و زرد«مردم» کار می‌کرد و به همراه پیتر کمپلینگ، گزارشگر ورزشی تبانی‌های گسترده در لیگ فوتبال انگلیس را کشف کرد. او برای این کار پنهانی گفت و گو‌ها میان بازیکنان و کلاهبرداران را شنود کرد. نتیجه‌اش هم مجموعه‌ای از مقاله‌ها بود که در سال‌های 1963 و 1964 به چاپ رسیدند. رابط‌ها تعدادی از بازیکنان پیشین بودند که دستور می‌دادند، در کدام بازی‌ها باید تبانی شکل بگیرد. 10 بازیکن در همین‌باره محاکمه شدند و 4 نفر از آنان به زندان افتادند. یکی از میرزابنویس‌ها آنچنان مظنون بود که ترجیح داد، دست به خود کشی بزند تا این که بخواهد مدارکی را ارائه کند.
بسیاری از انگلیسی‌ها هنوز هم داستان بازیکنان صاحبنام و معروف شفیلد ونزدی – دیوید لین، پیتر سوآن و تونی کای – را به یاد دارند. بازیکنانی که به دست گابرت و کمپلینگ دستگیر شدند. سوآن و کای برای تیم ملی انگلیس هم توپ زدند. این 3بازیکن در دسامبر 1962 مسابقه‌ای برابر ایپسویچ‌تاون را در ازای 200 پوند فروختند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی پیروزی‌های مطمئن (41)
برایان کلاف، بازیکن پیشین تیم ملی انگلیس و بعدها یک مربی همچنان موفق، آشکارا درباره مدافعانی در تیمش صحبت کرد که در مسابقه‌ها تبانی می‌کردند. همانند گفت و گویی از او که سال‌ها بعد انجام شد: « 5 فصل پی در پی 40 گل و حتی بیشتر زدم، با این حال دست آخر هیچ وقت بین 4 تا تیم اول دسته‌مان نبودیم. این هم به این خاطر بود که چند تا متقلب در تیم‌مان داشتیم که مدام در بازی‌ها تبانی می‌کردند...».
از قرار معلوم این آخرین بار نبود که او آشکارا درباره تبانی حرف می‌زد. سال 1973 زمانی که دربی‌کانتی، تیمش، در نیمه‌نهایی رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا با یوونتوس تورین، غول ایتالیایی بازی داشت، در پایان مسابقه در جلوی رختکن تیمش ایستاد و به وضوح به روزنامه‌های ایتالیایی گفت:«نمی خواهم با سگ‌های حقه باز حرف بزنم...». دستیار او آن چنان عصبانی بود که یک نفر حتما باید جلویش را می‌گرفت و او را مهار می‌کرد تا به مربیان ایتالیایی حمله‌ور نشود. این فکر که یوونتوس داور مسابقه را خریده است، باعث شده بود که او این چنین برآشفته شده و از کوره در برود. همین رخداد برایان گلن ویل، روزنامه‌نگار انگلیسی را به یکی از گسترده‌ترین بررسی‌ها درباره تبانی و ساخت و پاخت‌های ورزشی واداشت که به کشف شبکه رشوه‌خواری میان تبانی‌کنندگان ایتالیایی و داوران اروپایی انجامید.
کن چیشولم، مهاجم اسکاتلندی هم وصله‌ای ناجور به شمار می‌رفت. او به عنوان خلبان جنگی در جنگ دوم جهانی زمان اندکی برای [درک] ریزه‌کاری‌های دنیای فوتبال داشت. او در دهه‌های 40 و 50 برای چندین تیم انگلیسی و اسکاتلندی توپ زد. سال‌ها بعد گفته‌های چیشولم درباره«زد و بند» میان تیم‌ها در کتاب فوق‌العاده
Soccer in the Dock به قلم سایمون اینگلیس، چاپ شد. او نوشت: یک بار در مسابقه‌ای دستخوش تبانی میان کاردیف سیتی و لسترسیتی، تیم او، سهم و حضور داشته است. از آنجا که یکی از هم‌تیمی‌هایش به اشتباه گلی را به ثمر رسانده بود، باقی مسابقه«نمایشی کمدی» از آب درآمد؛ چرا که 2 تیم سخت در تلاش بودند تا دروازه تیم چیشولم را باز کنند. او البته همانند ترور فورد با آوردن توجیه‌هایی مشابه به دفاع از خودش پرداخت، اینکه تبانی هم به فوتبال تعلق داشت:«این نوع قول و قرار در آن زمان در پایان هر فصل جاری و معمول بود و من هم از موارد مشابه بسیاری خبر دارم، که در آنها امتیاز‌هایی داده می‌شدند تا باشگاه‌هايی از خطر سقوط نجات‌يافته و یا آنکه به دسته‌های بالاتر
راه پیدا کنند».
فهرست بازیکنانی که امروز آشکارا و صادقانه در این‌باره حرف می‌زنند، به همین‌جا ختم نمی‌شود. به عنوان نمونه ارنی هانت، یکی از بازیکنان هنرمند و باتکنیک سال‌های پایانی دهه 60 (گل معروف او سالیان سال در برنامه تلویزیونی
Match of the Day نشان داده می‌شد) از تبانی‌هایی که در بازی‌های تیمش، کاونتری سیتی انجام داده بود، نوشت. قانع‌کننده‌ترین منبع دست اول آلن هارداکر است. او مدیر مالی لیگ انگلیس بود؛ یکی از بلندپایه‌ترین کارکنان فوتبال این کشور. او در دوران کارش آشکارا وجود اینگونه مسائل را رد می‌کرد. ولی 13 سال بعد در کتاب خاطراتش اعتراف کرد که فساد در لیگ به شکل گسترده‌ای وجود داشت:«بسیاری از مدیران شناخته شده و مطرح رسوایی‌های فساد ابتدای دهه 60 را به یاد خواهند آورد. آنها سخت غرق و درگیر این موقعیت بودند اما در نهایت جان سالم به در بردند، چرا که دادستانی و لیگ هیچ گونه مدرکی علیه آنها در اختیار نداشت... فوتبال رفته رفته فاسد شد».
با این حال اعتراف‌های فورد و کلاف استثناهایی در فرهنگ واقعی ناراستی باقی ماندند که در پس دیوار سکوت نگه داشته شدند. نخست ژورنالیستی جوان، غیرعادی و مهارناشدنی به نام مایکل گابرت بود که بخشی از واقعیت را فاش ساخت.
گابرت موسس روزنامه ساندی اسپورت بود، روزنامه‌ای که به خاطر روزنامه‌نگاران محدود و البته عکس‌های غیراخلاقی‌اش زبانزد است. فعالیت گابرت زمانی گل کرد که او برای روزنامه جنجالی و زرد«مردم» کار می‌کرد و به همراه پیتر کمپلینگ، گزارشگر ورزشی تبانی‌های گسترده در لیگ فوتبال انگلیس را کشف کرد. او برای این کار پنهانی گفت و گو‌ها میان بازیکنان و کلاهبرداران را شنود کرد. نتیجه‌اش هم مجموعه‌ای از مقاله‌ها بود که در سال‌های 1963 و 1964 به چاپ رسیدند. رابط‌ها تعدادی از بازیکنان پیشین بودند که دستور می‌دادند، در کدام بازی‌ها باید تبانی شکل بگیرد. 10 بازیکن در همین‌باره محاکمه شدند و 4 نفر از آنان به زندان افتادند. یکی از میرزابنویس‌ها آنچنان مظنون بود که ترجیح داد، دست به خود کشی بزند تا این که بخواهد مدارکی را ارائه کند.
بسیاری از انگلیسی‌ها هنوز هم داستان بازیکنان صاحبنام و معروف شفیلد ونزدی – دیوید لین، پیتر سوآن و تونی کای – را به یاد دارند. بازیکنانی که به دست گابرت و کمپلینگ دستگیر شدند. سوآن و کای برای تیم ملی انگلیس هم توپ زدند. این 3بازیکن در دسامبر 1962 مسابقه‌ای برابر ایپسویچ‌تاون را در ازای 200 پوند فروختند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی ارسال نظر
پربیننده