اگر سابق براین، گاهی اوقات زمزمه عکاسی بازیگران و سینماگران به گوش می‌رسید،امروز اینجا و آنجا می‌توان نمایشگاه این هنرمندان را مشاهده کرد. اینجا نمایشگاه عکس‌های لاله اسکندری و آنجا آثاری از حامد بهداد. ماه گذشته نمایشگاه عکس‌های نیکی کریمی و امروز نمایشگاه عکس‌های هدیه تهرانی. پیش‌تر نیز آثاری از عباس کیارستمی و رضا کیانیان. هرچند چنین رویدادهایی در حیطه فرهنگ و هنر،موج استقبال تماشاگران متعددی را به همراه دارد،اما ارزیابی این مساله از دیدگاه عکاسان، سرفصلی برای نگارش این گزارش شده است. اگرچه عکاسان اذعان می‌کنند که دیگران هم می‌توانند به این عرصه ورود کنند اما غالبا از چنين رويه‌اي دلخور هستند.
شهرت؛ عامل فروش
علیرضا کریمی صارمی، مدیر آژانس عکس ایران درباره این اتفاق می‌گوید: من ازمیان نمایشگاه‌هایی از این دست تنها فرصت کرده‌ام تا از آثار رضا کیانیان و نیکی کریمی بازدید کنم. در عین اینکه من با وجود نظر برخی دوستان که معتقدند بازیگران نباید به عرصه عکاسی وارد شوند، تصور می‌کنم این اتفاقی است که می‌تواند قابلیت‌های مختلف را به بوته آزمایش بگذارد. به نظر می‌رسد دنیا به قدری گسترده است که هر کسی می‌تواند به سمت و سوی هر هنری گرایش یابد. در عین حال، جامعه بازیگران سینما را بیشتر از عکاسان نام آشنا می‌شناسد. وی با اشاره به اینکه نمی‌توان درباره کیفیت عکس‌های هنرمندان به سادگی ابراز نظر کرد، ادامه می‌دهد: هرچند نمی‌توان در چند جمله به تبیین مولفه‌های عکاسی این هنرمندان پرداخت اما آنچه در این میان روشن است اینکه نمایش این آثار روی دیوار گالری‌ها نشانگر کسب نمره قبولی آنها به شمار رود. بنابراین خرده‌گرفتن به اینکه چرا بازیگران و سینماگران در سال‌های اخیر به حیطه عکاسی روی آورده‌اند، درست نیست. تصور من بر این است که ما باید جور دیگری به این قضیه نگاه کنیم و این را بپذیریم که هر هنرمند یا آدم عادی محق است تا قابلیت‌های خود را به معرض نمایش بگذارد. وی می‌گوید: منتهی در این میان چند نکته وجود دارد. نخست اینکه شهرت بازیگران سینما در این مسیر به آنها کمک می‌کند تا عکس‌هایشان را راحت‌تر به فروش برسانند. از دیگر سو، مشکلی که در سال‌های اخیر در عکاسی ما به وجود آمده است، مواجه بودن عکاسان با غم نان است. به عنوان مثال، گاه مشاهده می‌شود که یک بازیگر دراین رهگذر عکس‌های خود را تا سقف چند میلیون به فروش می‌رساند. در حالی که مثلا هنرمندان پیشکسوت، نمی‌توانند حتی یک فریم از عکس‌های خود را با قیمت استاندارد به فروش برسانند.
ایراد از سطح نازل سواد بصری است
این مدرس دانشگاه می‌افزاید: به این ترتیب نمی‌توان انگشت اشاره را به سمت بازیگران گرفت.به نظر می‌رسد این اشاره باید به سمت فرهنگ و تفکر اجتماعی گرفته شود.در واقع باید به تفکر ضعیف و سطح نازل سواد بصری جامعه خرده گرفت و به این پرسش‌ها توجه کرد که در جریان برگزاری این نمایشگاه‌ها، مخاطب بر چه اساسی به خرید عکس می‌پردازد؟ چه بسا پاسخ این پرسش از پیش روشن است. فرض کنید من به عنوان یک مخاطب عادی به این نمایشگاه‌ها می‌روم و در مقام طرفدار یک بازیگر و دوستدار فیلم‌هایی که در آن به ایفای نقش پرداخته است عکسی را از او می‌خرم که امضایش ذیل اثر وجود دارد. مدیر آژانس عکس ایران با تاکید بر اینکه امیدوارم روزی شاهد ورود ستارگان فوتبال نیز در عرصه عکاسی باشیم، می‌گوید: یادمان باشد که چهره بودن در فروش آثار هنری حائز اهمیت است. درعین اینکه اعتقاد دارم زمان آن فرا رسیده تا هنرمندان در شاخه‌های مختلف به فعالیت بپردازند. چه‌بسا ما هم به عنوان عکاس روزی در حیطه‌های بازیگری، ورزش یا غیره ورود کنیم.این فرصت‌ها به مثابه در اختیار گذاشتن فضای باز هنری است که البته می‌تواند با قضاوت‌های صحیح توأم باشد. ضمن اینکه باید روی سواد بصری جامعه بیش از این کار شود.
هنر عكاسي ذيل عناوين قرار نگيرد
مجتبی آقایی که مدیر هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران است و سال‌هاست درحیطه عکاسی فعالیت می‌کند نیز با اشاره به اینکه عکاسی مختص به گروه یا فرد خاصی نیست، تصریح می‌کند: عکاسی به دلیل سهولت در اجرا، داوطلبان زیادی دارد. اما مساله اصلی این است که کسی می‌تواند به بهترین نحو به این کار بپردازد که از اندیشه و موضوع والایی برخوردار باشد. هرچند تصور می‌کنم موضوع این گزارش را می‌توان از زوایای مختلف مورد بررسی قرار داد. روی این اصل براین نکته نیز تاکید دارم که هنر عکاسی نباید در ذیل عناوین قرار گیرد. اینجاست که هنر عکاسی در معرض آسیب قرار می‌گیرد.
عضو پژوهشکده فرهنگ و هنر جهاد دانشگاهی ادامه می‌دهد: اگر این مساله در عکاسی رعایت شود، چه تفاوتی دارد که یک سینماگر به عکاسی بپردازد یا یک مقام سیاسی یا یک کارمند یا اساسا یک فرد عادی درجامعه. بی‌تردید جامعه عکاسی از این مساله استقبال هم می‌کند. به نظر من خیلی هم جالب است که هر یک از این افراد که دارای شغل و جایگاه مجزایی در جامعه هستند، از چه زاویه‌ای به عکاسی
نگاه می‌کنند.
لزوم حمایت یکسان از همه عکاسان
رئیس‌علی‌شقاقی، یکی از عکاسان پیشکسوت در حیطه عکاسی تبلیغاتی است که مدیریت گالری خارک را نیز برعهده دارد.او می‌گوید: این امری طبیعی است که آدم‌هایی که در حوزه‌هایی مثل سینما به محبوبیت می‌رسند بعد از گذشت چند سال وارد حیطه هنر مفهومی می‌شوند و نمایشگاه‌های عکس، مجسمه یا نقاشی برپا می‌کنند و مسلما نمایشگاه‌هایشان با نظر مثبت هوادارانشان همراه است. ضمن اینکه همیشه براین عقیده بوده‌ام که عرضه هنر مبتني بر 2 موضوع است. نخست اینکه خود اثر باید خاص باشد و دیگر نقش ارائه‌کننده اثر اهمیت زیادی دارد. وی خاطرنشان می‌کند: موضوع اول با توجه به ورود تکنولوژی اندکی به حاشیه رانده شده است. اما درباره موضوع دوم می‌توان گفت، ارزش افزوده اثر را در بر‌می‌گیرد که نام‌آشنا بودن صاحب اثر می‌تواند در آن نقش بسیاری داشته باشد. بی‌تردید عکس‌های بازیگران نیز به واسطه شهرت آنها در عرصه سینما خریداران بیشتری خواهد داشت که این هم خیلی خوب است.اما نظر من این است اکنون که این اتفاق افتاده و به بازیگران عکاس توجه بیشتری می‌شود، مدیریت فرهنگی باید به عکاسان دیگر نیز
توجه کند.
به بهانه برپایی نمایشگاه عکس «هدیه‌تهرانی»
شقاقی: به عکاسان هم توجه شود کریمی صارمی: شهرت بازیگران به آنها کمک می‌کند
نگاه انتقادي عکاسان درباره برپایی نمایشگاه توسط سینماگران
اگر سابق براین، گاهی اوقات زمزمه عکاسی بازیگران و سینماگران به گوش می‌رسید،امروز اینجا و آنجا می‌توان نمایشگاه این هنرمندان را مشاهده کرد. اینجا نمایشگاه عکس‌های لاله اسکندری و آنجا آثاری از حامد بهداد. ماه گذشته نمایشگاه عکس‌های نیکی کریمی و امروز نمایشگاه عکس‌های هدیه تهرانی. پیش‌تر نیز آثاری از عباس کیارستمی و رضا کیانیان. هرچند چنین رویدادهایی در حیطه فرهنگ و هنر،موج استقبال تماشاگران متعددی را به همراه دارد،اما ارزیابی این مساله از دیدگاه عکاسان، سرفصلی برای نگارش این گزارش شده است. اگرچه عکاسان اذعان می‌کنند که دیگران هم می‌توانند به این عرصه ورود کنند اما غالبا از چنين رويه‌اي دلخور هستند.
شهرت؛ عامل فروش
علیرضا کریمی صارمی، مدیر آژانس عکس ایران درباره این اتفاق می‌گوید: من ازمیان نمایشگاه‌هایی از این دست تنها فرصت کرده‌ام تا از آثار رضا کیانیان و نیکی کریمی بازدید کنم. در عین اینکه من با وجود نظر برخی دوستان که معتقدند بازیگران نباید به عرصه عکاسی وارد شوند، تصور می‌کنم این اتفاقی است که می‌تواند قابلیت‌های مختلف را به بوته آزمایش بگذارد. به نظر می‌رسد دنیا به قدری گسترده است که هر کسی می‌تواند به سمت و سوی هر هنری گرایش یابد. در عین حال، جامعه بازیگران سینما را بیشتر از عکاسان نام آشنا می‌شناسد. وی با اشاره به اینکه نمی‌توان درباره کیفیت عکس‌های هنرمندان به سادگی ابراز نظر کرد، ادامه می‌دهد: هرچند نمی‌توان در چند جمله به تبیین مولفه‌های عکاسی این هنرمندان پرداخت اما آنچه در این میان روشن است اینکه نمایش این آثار روی دیوار گالری‌ها نشانگر کسب نمره قبولی آنها به شمار رود. بنابراین خرده‌گرفتن به اینکه چرا بازیگران و سینماگران در سال‌های اخیر به حیطه عکاسی روی آورده‌اند، درست نیست. تصور من بر این است که ما باید جور دیگری به این قضیه نگاه کنیم و این را بپذیریم که هر هنرمند یا آدم عادی محق است تا قابلیت‌های خود را به معرض نمایش بگذارد. وی می‌گوید: منتهی در این میان چند نکته وجود دارد. نخست اینکه شهرت بازیگران سینما در این مسیر به آنها کمک می‌کند تا عکس‌هایشان را راحت‌تر به فروش برسانند. از دیگر سو، مشکلی که در سال‌های اخیر در عکاسی ما به وجود آمده است، مواجه بودن عکاسان با غم نان است. به عنوان مثال، گاه مشاهده می‌شود که یک بازیگر دراین رهگذر عکس‌های خود را تا سقف چند میلیون به فروش می‌رساند. در حالی که مثلا هنرمندان پیشکسوت، نمی‌توانند حتی یک فریم از عکس‌های خود را با قیمت استاندارد به فروش برسانند.
ایراد از سطح نازل سواد بصری است
این مدرس دانشگاه می‌افزاید: به این ترتیب نمی‌توان انگشت اشاره را به سمت بازیگران گرفت.به نظر می‌رسد این اشاره باید به سمت فرهنگ و تفکر اجتماعی گرفته شود.در واقع باید به تفکر ضعیف و سطح نازل سواد بصری جامعه خرده گرفت و به این پرسش‌ها توجه کرد که در جریان برگزاری این نمایشگاه‌ها، مخاطب بر چه اساسی به خرید عکس می‌پردازد؟ چه بسا پاسخ این پرسش از پیش روشن است. فرض کنید من به عنوان یک مخاطب عادی به این نمایشگاه‌ها می‌روم و در مقام طرفدار یک بازیگر و دوستدار فیلم‌هایی که در آن به ایفای نقش پرداخته است عکسی را از او می‌خرم که امضایش ذیل اثر وجود دارد. مدیر آژانس عکس ایران با تاکید بر اینکه امیدوارم روزی شاهد ورود ستارگان فوتبال نیز در عرصه عکاسی باشیم، می‌گوید: یادمان باشد که چهره بودن در فروش آثار هنری حائز اهمیت است. درعین اینکه اعتقاد دارم زمان آن فرا رسیده تا هنرمندان در شاخه‌های مختلف به فعالیت بپردازند. چه‌بسا ما هم به عنوان عکاس روزی در حیطه‌های بازیگری، ورزش یا غیره ورود کنیم.این فرصت‌ها به مثابه در اختیار گذاشتن فضای باز هنری است که البته می‌تواند با قضاوت‌های صحیح توأم باشد. ضمن اینکه باید روی سواد بصری جامعه بیش از این کار شود.
هنر عكاسي ذيل عناوين قرار نگيرد
مجتبی آقایی که مدیر هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران است و سال‌هاست درحیطه عکاسی فعالیت می‌کند نیز با اشاره به اینکه عکاسی مختص به گروه یا فرد خاصی نیست، تصریح می‌کند: عکاسی به دلیل سهولت در اجرا، داوطلبان زیادی دارد. اما مساله اصلی این است که کسی می‌تواند به بهترین نحو به این کار بپردازد که از اندیشه و موضوع والایی برخوردار باشد. هرچند تصور می‌کنم موضوع این گزارش را می‌توان از زوایای مختلف مورد بررسی قرار داد. روی این اصل براین نکته نیز تاکید دارم که هنر عکاسی نباید در ذیل عناوین قرار گیرد. اینجاست که هنر عکاسی در معرض آسیب قرار می‌گیرد.
عضو پژوهشکده فرهنگ و هنر جهاد دانشگاهی ادامه می‌دهد: اگر این مساله در عکاسی رعایت شود، چه تفاوتی دارد که یک سینماگر به عکاسی بپردازد یا یک مقام سیاسی یا یک کارمند یا اساسا یک فرد عادی درجامعه. بی‌تردید جامعه عکاسی از این مساله استقبال هم می‌کند. به نظر من خیلی هم جالب است که هر یک از این افراد که دارای شغل و جایگاه مجزایی در جامعه هستند، از چه زاویه‌ای به عکاسی
نگاه می‌کنند.
لزوم حمایت یکسان از همه عکاسان
رئیس‌علی‌شقاقی، یکی از عکاسان پیشکسوت در حیطه عکاسی تبلیغاتی است که مدیریت گالری خارک را نیز برعهده دارد.او می‌گوید: این امری طبیعی است که آدم‌هایی که در حوزه‌هایی مثل سینما به محبوبیت می‌رسند بعد از گذشت چند سال وارد حیطه هنر مفهومی می‌شوند و نمایشگاه‌های عکس، مجسمه یا نقاشی برپا می‌کنند و مسلما نمایشگاه‌هایشان با نظر مثبت هوادارانشان همراه است. ضمن اینکه همیشه براین عقیده بوده‌ام که عرضه هنر مبتني بر 2 موضوع است. نخست اینکه خود اثر باید خاص باشد و دیگر نقش ارائه‌کننده اثر اهمیت زیادی دارد. وی خاطرنشان می‌کند: موضوع اول با توجه به ورود تکنولوژی اندکی به حاشیه رانده شده است. اما درباره موضوع دوم می‌توان گفت، ارزش افزوده اثر را در بر‌می‌گیرد که نام‌آشنا بودن صاحب اثر می‌تواند در آن نقش بسیاری داشته باشد. بی‌تردید عکس‌های بازیگران نیز به واسطه شهرت آنها در عرصه سینما خریداران بیشتری خواهد داشت که این هم خیلی خوب است.اما نظر من این است اکنون که این اتفاق افتاده و به بازیگران عکاس توجه بیشتری می‌شود، مدیریت فرهنگی باید به عکاسان دیگر نیز
توجه کند.
ارسال نظر
پربیننده