شعر

نی‌نامه خوشا از دل، نم اشکی فشاندن به آبی آتش دل را نشاندن خوشا زان عشقبازان یاد کردن زبان را زخمه فریاد کردن خوشا از نی، خوشا از سر سرودن خوشا نی‌نامه‌ای دیگر سرودن نوای نی نوایی آتشین است بگو از سر بگیرد، دلنشین است نوای نی، نوای بی‌نوایی‌ست هوای ناله‌هایش، نینوایی‌ست نوای نی دوای هر دل تنگ شفای خواب گل، بیماری سنگ قلم، تصویر جانکاهی‌ست از نی عَلَم، تمثیل کوتاهی است از نی خدا چون دست بر لوح و قلم زد سر او را به خطّ نی، رقم زد دل نی، نامه‌ها دارد از آن روز از آن روز است نی‌ را ناله پرسوز چه رفت آن روز در اندیشه نی که این سان شد پریشان بیشه نی؟ سری سرمست شور و بی‌قراری چو مجنون در هوای نی‌سواری پر از عشق نیستان سینه او غم غربت، غم دیرینه او غم نی،‌بندبند پیکر اوست هوای آن نیستان در سر اوست دلش را با غریبی، آشنایی‌ست به هم اعضای او وصل از جدایی‌ست سرش بر نی، تنش در قعر گودال ادب را گه الف گردید، گه دال ره‌ نی پیچ و خم بسیار دارد نوایش زیر و بم بسیار دارد سری بر نیزه‌ای منزل به منزل به همراهش هزاران کاروان دل چگونه پا ز گل بردارد اشتر که با خود باری از سر دارد اشتر؟ گران باری به محمل بود بر نی نه از سر، باری از دل بود بر نی چون از جان پیش پای عشق سر داد سرش بر نی، نوای عشق سر داد به روی نیزه و شیرین زبانی! عجب نبود ز نی شکرفشانی اگر نی پرده‌ای دیگر بخواند نیستان را به آتش می‌کشاند سزد گر چشم‌ها در خون نشینند چو دریا را به روی نیزه بینند شگفتا بی‌سر و سامانی عشق! به روی نیزه سرگردانی عشق! ز دست عشق در عالم هیاهوست تمام فتنه‌ها زیر سر اوست شب عاشورا امشب شهادت‌نامه عشاق امضا می‌شود فردا زخون عاشقان، ‌این دشت، دریا می‌شود امشب کنار یکدگر، بنشسته آل‌مصطفی فردا پریشان جمع‌شان، چون قلب زهرا می‌شود امشب صدای خواندن قرآن به گوش آید ولی فردا صدای الامان، زین دشت برپا می‌شود امشب کنار مادرش، لب تشنه اصغر خفته است فردا خدایا بسترش، آغوش صحرا می‌شود امشب که جمع کودکان، در خواب ناز آسوده‌اند فردا به زیر خارها، گم گشته پیدا می‌شود امشب رقیه حلقه زرین اگر دارد به گوش فردا دریغ این گوشوار، از گوش او وا می‌شود امشب، به خیل تشنگان، عباس باشد پاسبان فردا کنار علقمه، بی‌دست سقا می‌شود امشب بود جای علی،‌ آغوش گرم مادرش فردا چو گل‌ها پیکرش، پامال اعدا می‌شود امشب گرفته در میان، اصحاب، ثارالله را فردا عزیز فاطمه، بی‌یار و تنها می‌شود امشب به دست شاه دین، باشد سلیمانی نگین فردا به دست ساربان، این حلقه، یغما می‌شود امشب سَر سِر خدا، بر دامن زینب بُوَد فردا انیس خولی و دیرنصاری می‌شود ترسم زمین و آسمان، زیر و زبر گردد «حسان» فردا اسارت‌نامه زینب چو اجرا می‌شود گل کرد خورشید! روزی که در جام شفق، مُل کرد، خورشید بر خشک چوب نیزه‌ها، گل کرد، خورشید شید و شفق را چون صدف در آب دیدم خورشید را بر نیزه‌گویی خواب دیدم خورشید را بر نیزه؟‌ آری، اینچنین است خورشید را بر نیزه دیدن، سهمگین است بر صخره از سیب زنخ برمی‌توان دید خورشید را بر نیزه کمتر می‌توان دید در جان من می‌بیش‌تر کن ساقی امشب با من مدارا بیشتر کن ساقی امشب بر آبخورد آخر مقدم تشنگانند می‌ده حریفانم صبوری می‌توانند این تازه‌رویان کهنه‌‌رندان زمینند با ناشکیبایان صبوری را قرینند من صحبت شب تا سحوری کی توانم؟ من زخم دارم، من صبوری کی توانم؟ تسکین ظلمت شهر کوران را مبارک ساقی! سلامت این صبوران را مبارک من زخم‌های کهنه دارم بی‌شکیبم من گرچه اینجا آشیان دارم غریبم من با صبوری کینه‌ای دیرینه دارم من زخم داغ آدم اندر سینه دارم من زخمدار تیغ قابیلم برادر میراث‌خوار رنج‌ هابیلم برادر یوسف مرا فرزند مادر بود در چاه یحیی، مرا یحیی برادر بوده در چاه از نیل با موسی بیابانگرد بودم بر دار با عیسی شریک درد بودم من با محمد از یتیمی عهد کردم با عاشقی میثاق خون در مهد کردم بر ثور شب با عنکبوتان می‌تنیدم در چاه کوفه‌ وای حیدر می‌شنیدم با ریگ صحرا با اباذر پویه کردم عمار وش چون ابر و دریا مویه کردم تاوان مستی همچون اشتر باز راندم با میثم از معراج دار آواز خواندم من تلخی صبر خدا در جام دارم صفرای رنج مجتبی در کام دارم من زخم خوردم، صبر کردم، دیر کردم من با حسین، از کربلا شبگیر کردم آن روز در جام شفق، مُل کرد خورشید بر خشک چوب نیزه‌ها، گل کرد خورشید فریادهای خسته سر بر اوج، می‌زد وادی به وادی، خون پاکان موج می‌زد بی‌درد مردم ما خدا، بی‌درد مردم نامرد مردم ما خدا، نامرد مردم از پا حسین افتاد و ما بر پای بودیم زینب اسیری رفت و ما بر جای بودیم از دست ما بر ریگ صحرا نطع کردند دست علمدار خدا را قطع کردند نوباوگان مصطفی را سر بریدند مرغان بستان خدا را پر بریدند در برگ‌ریز باغ زهرا، برگ کردیم زنجیر خاییدیم و صبر مرگ کردیم چون بیوه‌گان، ننگ سلامت ماند، بر ما تاوان این خون، تا قیامت ماند، بر ما روزی که در جام شفق، مُل کرد خورشید بر خشک چوب نیزه‌ها، گل کرد خورشید بوتراب اوفتاده روی تراب شعله‌ آتشی است در دل آب ساقی مهوشی است مست و خراب بی‌قراری است، عشق تا به جنون تکسواری است آب تا به رکاب آب از پرتوش به خود پیچید دیگر این آینه ندارد تاب آن چنان بود کاسمان می‌گفت: روز، میهمان آب شد مهتاب مگر آنجا چه دیده کاینسان عشق عکس او را گرفته در دل قاب! می‌رود دست آب و دامانش که می افکن مرا به کام عذاب حسرت بوسه‌اش به قلب فرات دل آب از برای اوست کباب یک دلاور به موج یک لشکر یک کبوتر، هزار دسته غراب ترکیب‌بند عاشورایی گودال قتلگاه پر از بوی سیب بود تنها‌تر از مسیح کسی بر صلیب بود سرها رسید از پی هم مثل سیب سرخ اول سری که رفت به کوفه حبیب بود مولا نوشته بود بیا، ای حبیب ما تنها همین، چقدر پیامش غریب بود مولا نوشته بود بیا، دیر می‌شود آخر حبیب راز شهادت نصیب بود مکتوب می‌رسید فراوان ولی دریغ خطش تمام کوفی و مهرش فریب بود اما حبیب رنگ خدا داشت نامه‌اش اما حبیب جوهرش «اَمّن یجیب» بود یک دشت سیب سرخ به چیدن رسیده بود باغ شهادتش به رسیدن رسیده بود چشم مشک! نیست صاحب همتی در نشأتین همقدم عباس را بعد از حسین در هواداری آن شاه الست جمله را یک‌دست بود او را، دو دست آن قوی، پشت خدابینان از او و آن مشوش، حال بی‌دینان از او موسی توحید را، هارون عهد از مریدان جمله کامل‌تر، به عهد بُد به عشاق حسینی پیشرو پاک خاطر آی و پاک‌اندیش رو عاشقان را بود، آب کار از او رهروان را رونق بازار از او لاجرم آن قدوه‌ اهل نیاز آن به میدان مُحبت، یکه‌تاز روز عاشورا به چشم پر ز خون مشک بر دوش آمد از شط چون برون جانب اصحاب، ‌تازان با خروش مشکی از آب حقیقت پر، به دوش شد به سوی تشنه‌کامان، ‌رهسپر تیر باران بلا را شد، سپر بس فرو بارید بر وی تیر تیز مشک شد بر حالت او اشک‌ریز اشک،‌ چندان ریخت بر وی چشم مشک تا که چشم مشک خالی شد ز اشک تا قیامت تشنه‌کامان ثواب می‌خورند از رشحه‌ آن مشک، آب بر زمین آب تعلق، پاک ریخت وز تعیّن بر سر آن خاک ریخت هستی‌اش را دست از مستی فشاند جز «حسین» اندر میان چیزی نماند رو سپس بر جمع می‌ خواران نمود پرده از راز دل خود برگشود کای گروه باده‌خواران، الوداع ترسم این مستی مرا آرد صداع صحتم، آهنگ بیماری کند مستی‌ام، ‌روسوی هشیاری کند ترک جان گفتن به مستی، خوش تر است بهر او مردن، زهستی خوشتر است این بگفت و سوی میدان رو نهاد پا به میدان لقای هو نهاد هستی موهوم را معدوم کرد خویش را قربانی قیوم کرد چون حسین، این جلوه را نظّاره کرد جامه بر تن از تحیّر پاره کرد کاین چه رسم عشقبازی با خداست اکبر است این در تجلّی، یا خداست؟ چون شنید «انی اناالله»، از درون کرد خود نعلین را از پا، برون سر برهنه جانب یاران دوید پا برهنه سوی می‌ خواران دوید کاینک اکبر، در تجلی‌گاه اوست دیگر اکبر نیست آنجا، بلکه اوست بنگرید ای باده‌خواران آشکار در جمال اکبرم، رخسار یار هر که را میل تماشای خداست رو کند آنجا، که طور کبریاست رهروی بود و چراغ راه شد اکبر من بنگرید، الله شد جمله مست از جام آگاهی شدند باده‌خواران، اکبر اللهی شدند هر که از آن باده، ساغر می‌کشید نعره‌ الله‌‌اکبر می‌کشید زان سپس در عرصه غیب و شهود ذکر تسبیح ملک، تکبیر بود ذبح عظیم شیعیان! دیگر هوای نینوا دارد حسین روی دل با کاروان کربلا دارد حسین از حریم کعبه جدش به اشکی شست چشم مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین می‌برد در کربلا، هفتاد و دو ذبح عظیم بیش از اینها، حرمت کوی منا دارد حسین... بس که محمل‌ها رود منزل به منزل با شتاب کس نمی‌داند عروسی یا عزا دارد حسین رخت دیبای حرم چون گل به تاراجش برند تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب ورنه، این بی‌حرمتی‌ها کی روا دارد حسین سروران، پروانگان شمع رخسارش ولی چون سحر، روشن که سر از تن جدا دارد حسین سر به قاچ زین نهاده راه‌پیمای عراق می‌نماید خود، که عهدی با خدا دارد حسین او، وفای عهد را با سر کند سودا ولی خون به دل از کوفیان بی‌وفا دارد حسین دشمنانش بی‌امان و دوستانش بی‌وفا با کدامین سر کند؟ مشکل دو تا دارد حسین سیرت آل علی (ع) با سرنوشت کربلاست هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین آب خود با دشمنان تشنه قسمت می‌کند عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین دشمنش هم آب می‌بندد به روی اهل‌بیت داوری بین با چه قوم بی‌حیا دارد حسین ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان، زخمه‌ای گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین دست آخر کز همه بیگانه شد، دیدم هنوز با دم خنجر، نگاهی آشنا دارد حسین شمر گوید: گوش کردم تا چه خواهد از خدای جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین اشک خونین گو بیا بنشین به چشم «شهریار» کاندر این گوشه، عزایی بی‌ریا دارد حسین هستی ما عین زیارتنامه است آخر ای مردم، ما هم عتباتی داریم کربلایی داریم، آب فراتی داریم ما پر از بوی خوش سیب، پر از چاووشیم وز چمن‌های مجاور نفحاتی داریم داغ هفتاد و دو گل تشنگی از ماست اگر دست و رو در تپش رشته قناتی داریم آن سبک‌بارترانیم که بر محمل موج ساحل امنی و کشتی نجاتی داریم در تماشای جمال از جبروتی سرخیم که شگفت آینه جلوه ذاتی داریم در همین روضه سربسته، خدا می‌داند دست در شرح چه اسما و چه صفاتی داریم زیر این خیمه که از ذکر شهیدان، سبز است کس نداند که چه احساس حیاتی داریم همه هستی ما عین زیارتنامه‌ست گر از این گونه سلام و صلواتی داریم عزم قیامت با حاجیان ساکن، حجت تمام کردی از کعبه دل بریدی، عزم قیام کردی گفتی که جد من گفت، این حج آخر تست اتمام حجت آنجا، با خاص و عام کردی یک مشت خون خود را، بر آسمان فشاندی ای آسمان دوباره، شرب مدام کردی زمزم به جوش آمد، اصغر به گریه افتاد خون گلوی او را، تا استلام کردی در کعبه حاجیانی، با رمی جمره سرگرم در کربلا تو اما، حج را تمام کردی احرام بستن تو، آن سال حالتی داشت ماه محرمت را، ذی‌الحجه نام کردی لبیک بود آن سال، ذکر تشهد تو خواندی نماز صبح و در دل سلام کردی