ادبیات داستانی دهه 50 ایران با اجرای علی‌الله سلیمی و با حضور کامران پارسی‌نژاد و رضا نجفی در محل حوزه هنری استان تهران نقد و بررسی شد. در ابتدای این نشست، کامران پارسی‌نژاد با اشاره به دهه 50 به عنوان دوره افول ادبیات داستانی ایران گفت: دهه 50 اگر چه ادامه منطقی ادبیات رو به رشد دهه 40 ایران است، اما به دلایل سیاسی این رشد در دهه 50 متوقف می‌شود و رو به افول می‌نهد.
وی ادامه داد: برخلاف دهه 40 که آزادی قلم و حمایت از نویسندگان بسیار قابل توجه بود و زمینه رشد ادبی- هنری کشور را فراهم می‌کرد، در دهه 50 ناگهان با تغییر نگاه و رشد مبارزات سیاسی، سانسور بشدت افزایش می‌یابد و نویسندگان تحت فشار قرار گرفته، نوعی رخوت و نارضایتی در آنها شکل می‌گیرد که موجب زمین خوردن ادبیات دهه 50 می‌شود. رضا نجفی(منتقد و مترجم) نیز در ادامه سخنان پارسی‌نژاد گفت: این فشارها موجب ایجاد نوعی اعتراض در میان نویسندگان شد. دامنه این اعتراض‌ها به حدی است که می‌توان این دهه را دهه اعتراض نامید.
وی افزود: نویسندگان دهه 50 بیش از هر دهه دیگری سیاسی می‌شوند و از همین‌رو در آثارشان شعارزدگی و پیام‌های سیاسی بسیاری دیده می‌شود. این نگاه عجولانه و بی‌تامل نویسندگان این دهه به اعتراض و سیاست‌زدگی موجب نوعی شتابزدگی در آثار آنها شد، به طوری که گاه ملاک‌های زیبایی‌شناسی در آثارشان نادیده گرفته می‌شود.نویسنده کتاب «شناختی از هرمان هسه» ادامه داد: دهه 50 از سوی دیگر دوره اوج حرکت‌ها و انقلاب‌های فکری و سیاسی است که نویسندگان نیز از آن بی‌بهره نمی‌مانند. مثلا تحت تاثیر آرای شریعتی و آل‌احمد، تلاش برای بازگشت به خویشتن و بومی‌گرایی در آثار نویسندگان به وفور به چشم می‌خورد. نویسندگان ما در این دوره برخلاف دهه 20 و 30 که غرب‌گرا بودند، به‌طور افراطی بومی‌گرا می‌شوند، به‌طوری که زندگی روستایی به دلیل شرقی بودنش ایده‌آل می‌شود. ادبیات داستانی دهه 50 بررسی شد
ادبیات داستانی دهه 50 ایران با اجرای علی‌الله سلیمی و با حضور کامران پارسی‌نژاد و رضا نجفی در محل حوزه هنری استان تهران نقد و بررسی شد. در ابتدای این نشست، کامران پارسی‌نژاد با اشاره به دهه 50 به عنوان دوره افول ادبیات داستانی ایران گفت: دهه 50 اگر چه ادامه منطقی ادبیات رو به رشد دهه 40 ایران است، اما به دلایل سیاسی این رشد در دهه 50 متوقف می‌شود و رو به افول می‌نهد.
وی ادامه داد: برخلاف دهه 40 که آزادی قلم و حمایت از نویسندگان بسیار قابل توجه بود و زمینه رشد ادبی- هنری کشور را فراهم می‌کرد، در دهه 50 ناگهان با تغییر نگاه و رشد مبارزات سیاسی، سانسور بشدت افزایش می‌یابد و نویسندگان تحت فشار قرار گرفته، نوعی رخوت و نارضایتی در آنها شکل می‌گیرد که موجب زمین خوردن ادبیات دهه 50 می‌شود. رضا نجفی(منتقد و مترجم) نیز در ادامه سخنان پارسی‌نژاد گفت: این فشارها موجب ایجاد نوعی اعتراض در میان نویسندگان شد. دامنه این اعتراض‌ها به حدی است که می‌توان این دهه را دهه اعتراض نامید.
وی افزود: نویسندگان دهه 50 بیش از هر دهه دیگری سیاسی می‌شوند و از همین‌رو در آثارشان شعارزدگی و پیام‌های سیاسی بسیاری دیده می‌شود. این نگاه عجولانه و بی‌تامل نویسندگان این دهه به اعتراض و سیاست‌زدگی موجب نوعی شتابزدگی در آثار آنها شد، به طوری که گاه ملاک‌های زیبایی‌شناسی در آثارشان نادیده گرفته می‌شود.نویسنده کتاب «شناختی از هرمان هسه» ادامه داد: دهه 50 از سوی دیگر دوره اوج حرکت‌ها و انقلاب‌های فکری و سیاسی است که نویسندگان نیز از آن بی‌بهره نمی‌مانند. مثلا تحت تاثیر آرای شریعتی و آل‌احمد، تلاش برای بازگشت به خویشتن و بومی‌گرایی در آثار نویسندگان به وفور به چشم می‌خورد. نویسندگان ما در این دوره برخلاف دهه 20 و 30 که غرب‌گرا بودند، به‌طور افراطی بومی‌گرا می‌شوند، به‌طوری که زندگی روستایی به دلیل شرقی بودنش ایده‌آل می‌شود. ارسال نظر
پربیننده