ورود کاروان اباعبدالله‌الحسین
به سرزمین کربلا ـ 61 ق
پس از آنکه والی مدینه، امام‌حسین(ع) را برای بیعت با یزید تحت فشار قرار داد، آن حضرت به مکه رفت و در روز هشتم ذیحجه سال 60 قمری از مکه‌معظمه به سوی عراق مهاجرت فرمود. در اوایل محرم سال 61 قمری لشکریان عبید‌الله‌بن‌زیاد به فرماندهی حربن‌یزید ریاحی با آن حضرت مواجه و مانع پیشروی آن حضرت به سوی کوفه شدند. گرچه حربن‌یزید، مأموریت داشت با امام حسین (ع) برخورد شدید کند اما رفتار وی با امام بر رفق و مدارا بود. از این‌رو حر و لشکریانش در نماز جماعت با امام حسین (ع) شرکت می‌کردند تا اینکه عبید‌الله‌بن‌زیاد در نامه‌ای به حر از او خواست تا بر امام و یارانش سخت‌گیری کند و راه را بر آنها مسدود کند. قافله امام حسین (ع) چون به سرزمین کربلا رسیدند،آن حضرت پرسید: این زمین چه نام دارد؟ عرض کردند:کربلا. آن حضرت تا نام کربلا را شنید، فرمود: این موضع کرب و بلا و محل محنت و عناست. فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمه‌های ما است و این زمین جای ریختن خون ما است و در این مکان قبر‌های ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا مرا به این امور خبر داد. به ناچار، آن حضرت و یاران و اصحابش در روز پنجشنبه دوم محرم سال 61 قمری در آن سرزمین فرود آمدند و حربن‌یزید نیز با سپاهیانش در مقابل آن حضرت خیمه زدد.
«جمهوری ایرانی» چیست؟
ادامه از صفحه اول
این بیان امام(ره) تعریف کلان جمهوریت و اسلامیت نظام مطلوب ایشان است. الهام‌بخشی از رویه حکومت‌داری نبوت و ولایت که ضرورت مشروعیت الهی حاکم و ضرورت اسلامی بودن قوانین را در چارچوب «اسلامیت» نظام تامین می‌کند و «اراده مردم» که بنیان اساسی تشکیل ساختار و ملاک کارآمدی حکومت است، در «جمهوریت» این نظام متبلور می‌شود. از سوی دیگر دامنه فراخ اجتهاد شیعی موجب می‌شود فرآیند «به روزرسانی» شکل حکومت – و نه پایه و اساس آن- با توجه به مقتضیات زمانی صورت بگیرد.
بر این اساس، نظام جمهوری اسلامی که امام خمینی(ره) مبتکر آن بوده و در 12 فروردین‌ماه 1358 با رای مثبت 2/98 درصد مردم ایران تثبیت شد، یک نظام اسلامی مدرن است که در آن هر 2 رکن اساسی حکومت یعنی «مشروعیت الهی» و «مقبولیت جمهور» ملحوظ است. در 30 سال گذشته آنچه به وضوح نمایان گشت، ارتباط بنیادین این ارکان اساسی است که توانست همه نظریه‌های حکومت‌داری غرب را به چالش بكشاند و به واسطه همین چالش‌هاست که گفتمان‌های دچار خطر، «اسلامیت» جمهوری اسلامی را مورد هجمه قرار داده‌اند، اگرچه ره به جایی نبرده‌اند.
اما «جمهوری ایرانی» !
آن دسته از حامیان میرحسین موسوی که شعار «جمهوری ایرانی» را سردادند و بویژه طراحان اصلی آن، تاکنون تعریف درستی از این شعار نداده‌اند اما آنچه نیازی به توضیح ندارد اینکه این شعار در مقابل رکن «اسلامیت» جمهوری‌اسلامی مطرح شده است. با این وجود به نظر می‌رسد همه کسانی که این شعار را مطرح کرده‌اند، درک درستی از آن نداشته‌اند. در واقع جمهوریت را می‌توان فصل مشترک بیشتر نظام‌های فعلی دنیا دانست که قسم‌های مختلف آن در قالب حکومت‌ها در حال اجراست. اما مراد از این «ایرانیت»در جمهوری ایرانی چیست؟ ایرانیت دارای چه مختصات و واجد چه ویژگی‌هایی است که در کنار جمهوریت، یک نظام حکومتی جدید پدید می‌آورد؟ به نظر می‌رسد آنان پاسخی منطقی و درست در این‌باره ندارند، چرا که اساساً جمهوریت و ایرانیت در کاربرد سیاسی و حکومتی خود، واژگانی قابل تفکیک و دارای مفاهیم جداگانه نیست. در نظامات سیاسی، تمایلات و ذائقه‌های مختلف مردم در «جمهوریت» نمودار می‌شود و در واقع جمهوریت بیانگر نقش اراده مردمی ایرانیان در تصمیمات حکومتی است. در چنین شرایطی پس مراد حامیان موسوی از «ایرانیت» این جمهوری چیست؟ قطعا آنان پاسخ قابل قبولی به این پرسش ندارند، چراکه اساسا این روزها رفتار و منش آنان جز در مسیر تقابل با «جمهوری‌اسلامی» و آرا و اندیشه‌های امام خمینی(ره)، قابل تعریف نیست. در واقع مراد آنها از «جمهوری ایرانی»، «جمهوری نه‌اسلامی» است.
بی‌پشتوانگی عقلی را می‌توان در اکثریت قریب به اتفاق تحرکات حامیان موسوی مشاهده کرد. آنان اساساً جز مخالفت با «جمهوری اسلامی» و «ولایت فقیه» تفکر و اندیشه جدیدی ندارند.
اتفاقات ناخوشایند روز‌های قدس،13 آبان
و 16آذر نشانگر همین واقعیت است.
آنان در چارچوب «جمهوری اسلامی» سخن جدیدی ندارند. این جماعت اندک، اینک هر آنچه می‌خواهند به سهولت در مسیر اهداف مخالفان خارجی جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد.
میرحسین موسوی که این روزها بیانیه‌هایش به مثابه «تقلا برای عدم پراکندگی» همین جماعت اندک است نیز آیا تاکنون سخن جدیدی که نشان از یک پشتوانه فکری عمیق باشد، بر زبان رانده است؟
همه چیز مشخص است و ماجرا چندان پیچیده نیست. بهتر آن است كه دوستداران «انقلاب و ولایت» به دنبال بنیان‌های فکری این مخالفان جمهوری اسلامی نباشند، چرا که اساساً اختلاف بر سر چیز دیگری است؛ دین اسلام برای ما ایرانیان «فصل‌الخطاب» است یا خیر؟ تقویم
ورود کاروان اباعبدالله‌الحسین
به سرزمین کربلا ـ 61 ق
پس از آنکه والی مدینه، امام‌حسین(ع) را برای بیعت با یزید تحت فشار قرار داد، آن حضرت به مکه رفت و در روز هشتم ذیحجه سال 60 قمری از مکه‌معظمه به سوی عراق مهاجرت فرمود. در اوایل محرم سال 61 قمری لشکریان عبید‌الله‌بن‌زیاد به فرماندهی حربن‌یزید ریاحی با آن حضرت مواجه و مانع پیشروی آن حضرت به سوی کوفه شدند. گرچه حربن‌یزید، مأموریت داشت با امام حسین (ع) برخورد شدید کند اما رفتار وی با امام بر رفق و مدارا بود. از این‌رو حر و لشکریانش در نماز جماعت با امام حسین (ع) شرکت می‌کردند تا اینکه عبید‌الله‌بن‌زیاد در نامه‌ای به حر از او خواست تا بر امام و یارانش سخت‌گیری کند و راه را بر آنها مسدود کند. قافله امام حسین (ع) چون به سرزمین کربلا رسیدند،آن حضرت پرسید: این زمین چه نام دارد؟ عرض کردند:کربلا. آن حضرت تا نام کربلا را شنید، فرمود: این موضع کرب و بلا و محل محنت و عناست. فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمه‌های ما است و این زمین جای ریختن خون ما است و در این مکان قبر‌های ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا مرا به این امور خبر داد. به ناچار، آن حضرت و یاران و اصحابش در روز پنجشنبه دوم محرم سال 61 قمری در آن سرزمین فرود آمدند و حربن‌یزید نیز با سپاهیانش در مقابل آن حضرت خیمه زدد.
«جمهوری ایرانی» چیست؟
ادامه از صفحه اول
این بیان امام(ره) تعریف کلان جمهوریت و اسلامیت نظام مطلوب ایشان است. الهام‌بخشی از رویه حکومت‌داری نبوت و ولایت که ضرورت مشروعیت الهی حاکم و ضرورت اسلامی بودن قوانین را در چارچوب «اسلامیت» نظام تامین می‌کند و «اراده مردم» که بنیان اساسی تشکیل ساختار و ملاک کارآمدی حکومت است، در «جمهوریت» این نظام متبلور می‌شود. از سوی دیگر دامنه فراخ اجتهاد شیعی موجب می‌شود فرآیند «به روزرسانی» شکل حکومت – و نه پایه و اساس آن- با توجه به مقتضیات زمانی صورت بگیرد.
بر این اساس، نظام جمهوری اسلامی که امام خمینی(ره) مبتکر آن بوده و در 12 فروردین‌ماه 1358 با رای مثبت 2/98 درصد مردم ایران تثبیت شد، یک نظام اسلامی مدرن است که در آن هر 2 رکن اساسی حکومت یعنی «مشروعیت الهی» و «مقبولیت جمهور» ملحوظ است. در 30 سال گذشته آنچه به وضوح نمایان گشت، ارتباط بنیادین این ارکان اساسی است که توانست همه نظریه‌های حکومت‌داری غرب را به چالش بكشاند و به واسطه همین چالش‌هاست که گفتمان‌های دچار خطر، «اسلامیت» جمهوری اسلامی را مورد هجمه قرار داده‌اند، اگرچه ره به جایی نبرده‌اند.
اما «جمهوری ایرانی» !
آن دسته از حامیان میرحسین موسوی که شعار «جمهوری ایرانی» را سردادند و بویژه طراحان اصلی آن، تاکنون تعریف درستی از این شعار نداده‌اند اما آنچه نیازی به توضیح ندارد اینکه این شعار در مقابل رکن «اسلامیت» جمهوری‌اسلامی مطرح شده است. با این وجود به نظر می‌رسد همه کسانی که این شعار را مطرح کرده‌اند، درک درستی از آن نداشته‌اند. در واقع جمهوریت را می‌توان فصل مشترک بیشتر نظام‌های فعلی دنیا دانست که قسم‌های مختلف آن در قالب حکومت‌ها در حال اجراست. اما مراد از این «ایرانیت»در جمهوری ایرانی چیست؟ ایرانیت دارای چه مختصات و واجد چه ویژگی‌هایی است که در کنار جمهوریت، یک نظام حکومتی جدید پدید می‌آورد؟ به نظر می‌رسد آنان پاسخی منطقی و درست در این‌باره ندارند، چرا که اساساً جمهوریت و ایرانیت در کاربرد سیاسی و حکومتی خود، واژگانی قابل تفکیک و دارای مفاهیم جداگانه نیست. در نظامات سیاسی، تمایلات و ذائقه‌های مختلف مردم در «جمهوریت» نمودار می‌شود و در واقع جمهوریت بیانگر نقش اراده مردمی ایرانیان در تصمیمات حکومتی است. در چنین شرایطی پس مراد حامیان موسوی از «ایرانیت» این جمهوری چیست؟ قطعا آنان پاسخ قابل قبولی به این پرسش ندارند، چراکه اساسا این روزها رفتار و منش آنان جز در مسیر تقابل با «جمهوری‌اسلامی» و آرا و اندیشه‌های امام خمینی(ره)، قابل تعریف نیست. در واقع مراد آنها از «جمهوری ایرانی»، «جمهوری نه‌اسلامی» است.
بی‌پشتوانگی عقلی را می‌توان در اکثریت قریب به اتفاق تحرکات حامیان موسوی مشاهده کرد. آنان اساساً جز مخالفت با «جمهوری اسلامی» و «ولایت فقیه» تفکر و اندیشه جدیدی ندارند.
اتفاقات ناخوشایند روز‌های قدس،13 آبان
و 16آذر نشانگر همین واقعیت است.
آنان در چارچوب «جمهوری اسلامی» سخن جدیدی ندارند. این جماعت اندک، اینک هر آنچه می‌خواهند به سهولت در مسیر اهداف مخالفان خارجی جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد.
میرحسین موسوی که این روزها بیانیه‌هایش به مثابه «تقلا برای عدم پراکندگی» همین جماعت اندک است نیز آیا تاکنون سخن جدیدی که نشان از یک پشتوانه فکری عمیق باشد، بر زبان رانده است؟
همه چیز مشخص است و ماجرا چندان پیچیده نیست. بهتر آن است كه دوستداران «انقلاب و ولایت» به دنبال بنیان‌های فکری این مخالفان جمهوری اسلامی نباشند، چرا که اساساً اختلاف بر سر چیز دیگری است؛ دین اسلام برای ما ایرانیان «فصل‌الخطاب» است یا خیر؟ ارسال نظر
پربیننده