حسن فراهانی: «جورج برنارد شاو»، سیمای درخشان درام انگلستان و استاد مسلم نمایشنامه نویسی عصر حاضر است که در سال 1856 در شهر دوبلین، پایتخت ایرلند متولد شد. پدر او جورج شاو، کارمند دولت و تاجر غلات بود و مادرش «الیزابت شاو» دختر یک زمین‌دار بود. «برنارد شاو» با پایان تحصیلات در دوبلین، در 15 سالگی کارش را به عنوان کارمند آغاز کرد. 5 سال بعد در سال 1876 ایرلند را ترک کرد و به مدت 30 سال به ایرلند بازنگشت و در موزه بریتانیا به پژوهش و مطالعه پرداخت. وی در لندن با افکار سوسیالیست‌ها آشنا شد و به انجمن «فابین» پیوست که گروهی از سوسیالیست‌های طبقه متوسط بودند.
وی رمان‌های زیادی نوشت اما هیچ‌یک از آنها موفقیت چندانی به دست نیاورد. از آن پس، در زمینه کارهای هنری به فعالیت پرداخت و نمایشنامه‌های متعددی را منتشر کرد که برخی از آنها «شهرت جهانی» دارد.
برنارد شاو در سال 1898 ازدواج کرد و در سال 1906 در روستای «هرتفورد شایر» ساکن شد. وی با نمایشنامه «ژاندارک‌مقدس» که شاهکار او به شمار می‌رود، موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات در سال 1925 شد اما وی این جایزه را نپذیرفت؛ فقط به دلیل اصرار همسرش، نشان افتخار آن را پذیرفت و از پذیرفتن جایزه نقدی خودداری کرد.وی در این ارتباط گفت: «این پول از فروش مواد منفجره به دست می‌آید که در کارخانه‌های مهندس نوبل تولید می‌شود. بیشتر این مواد در کشتار مردم به کار می‌رود و یک انسان، چنین پولی را برای ادامه حیات خود دریافت نمی‌کند».
مجموعه آثار وی در فاصله سال‌های 1930 تا 1932 در 30 جلد منتشر شده است. سرانجام «برنارد شاو» در دوم نوامبر 1950 در سن 94 سالگی در «هرتفورد شایر» درگذشت. برنارد شاو وقتی شروع به نویسندگی کرد، هیچ کس به او توجهی نمی‌کرد. وی مقاله‌ای نوشت اما کسی در پی شناخت نویسنده مقاله برنیامد. بعد از مدتی اندیشیدن، راهکاری به خاطرش رسید، «شاو» نقدی برمقاله خود با نام مستعار نوشت تا شاید از این راه مردم به مقاله اول او توجهی کنند! فکرش موثر واقع شد و تعدادی از مردم آن نقد را خواندند و در صدد برآمدند تا اصل مقاله مورد نقد را نیز تهیه و آن را مطالعه کنند، دوباره «برنارد شاو» پاسخی بر نقد خود و به دفاع از مقاله اول نوشت و بدین‌ترتیب کار خود را ادامه داد.
بعد از مدتی برنارد شاو با نگارش چند مقاله و نقد آنها بتدریج مشهور شد و مردم درصدد بر آمدند مقالات برنارد شاو را همراه با نقدهایی که خودش به نام دیگری نوشته است، تهیه کرده و آنها را مطالعه کنند. سرانجام شهرت وی به آنجا رسید که برای نوشتن هر کلمه در جراید، مبلغ قابل ملاحظه‌ای دریافت می‌کرد و مقامات کشور‌های مختلف، او را به کشورشان دعوت می‌کردند.
[ذکر حکایت فوق و ارتباط آن با رفتار جناب آقای میرحسین موسوی در پایان نوشتار در بند 7 تفاوت‌ها آورده خواهد شد].
مهندس میرحسین موسوی، نخست‌وزیر دهه 60 بوده و از سال 1368 تا انتخابات اخیر ریاست جمهوری حضور فعالی در عرصه سیاسی نداشته است. وی در 2 دهه گذشته علاوه بر عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، ریاست فرهنگستان هنر را نیز عهده دار بوده است. مهندس موسوی در انتخابات دهم ریاست جمهوری با اختلاف 11 میلیون رای از رقیب اصلی خود محمود احمدی‌نژاد شکست خورد و از همان شب انتخابات شاهد رفتارهای عجیبی ازسوی او بوده‌ایم.
حال اشاره‌ای هر چند کوتاه به رفتارهای جناب آقای مهندس میرحسین موسوی در سال جاری بویژه بعد از انتخابات مذکور می‌شود تا شباهت‌ها و تفاوت‌های رفتار و گفتار «برنارد شاو» و «میر حسین موسوی»
مشخص شود.
شباهت‌ها
1- هر دو به عالم هنر، علاقه‌مند هستند؛ «برنارد شاو» به هنر ادبیات و نمایشنامه‌نویسی و آقای موسوی به معماری و نقاشی علاقه دارند.
2- هردو طنز خاصی را پایه گذاری کردند؛ «برنارد شاو» با نوشتار و گفتار خود، طنز «آیرونیک» (طعنه آمیز) و عبارت «طنز شاو‌گون» را در زبان انگلیسی ابداع کرد و آقای موسوی نیز بعد از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، طنز تناقضی را در زبان پارسی پایه‌گذاری کرد!
3- هردو مهارت ویژه‌ای در نامه‌نگاری در تعداد زیاد دارند، شاو در کنار نویسندگی، هزاران نامه را در 94سال زندگی خود نوشت و از این نظر در جهان رکورد‌دار است، آقای موسوی نیز در کنار مسؤولیت‌هایش، همین روند نامه‌نگاری و بیانیه‌نویسی فله‌ای را دنبال می‌کند، شاید هم رکورد آقای «برنارد شاو» شکسته شود!
4- برنارد شاو در زندگی همواره اندیشه‌های نوینی داشت و هرگز در پی پذیرفتن و قرار گرفتن در قالب‌های قراردادی نبود. آقای موسوی هم بعد از 2 دهه دوری از سیاست، «ناگهان» احساس خطر کرده و اندیشه‌های نوین و متفاوتی با دوران نخست وزیری‌اش پیدا کرده و ساختار شکن شده است.
ادامه در صفحه3
نقدی ساده بر رفتار عجیب میرحسین پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم
از جورج برنارد شاو تا میرحسین موسوی!
حسن فراهانی: «جورج برنارد شاو»، سیمای درخشان درام انگلستان و استاد مسلم نمایشنامه نویسی عصر حاضر است که در سال 1856 در شهر دوبلین، پایتخت ایرلند متولد شد. پدر او جورج شاو، کارمند دولت و تاجر غلات بود و مادرش «الیزابت شاو» دختر یک زمین‌دار بود. «برنارد شاو» با پایان تحصیلات در دوبلین، در 15 سالگی کارش را به عنوان کارمند آغاز کرد. 5 سال بعد در سال 1876 ایرلند را ترک کرد و به مدت 30 سال به ایرلند بازنگشت و در موزه بریتانیا به پژوهش و مطالعه پرداخت. وی در لندن با افکار سوسیالیست‌ها آشنا شد و به انجمن «فابین» پیوست که گروهی از سوسیالیست‌های طبقه متوسط بودند.
وی رمان‌های زیادی نوشت اما هیچ‌یک از آنها موفقیت چندانی به دست نیاورد. از آن پس، در زمینه کارهای هنری به فعالیت پرداخت و نمایشنامه‌های متعددی را منتشر کرد که برخی از آنها «شهرت جهانی» دارد.
برنارد شاو در سال 1898 ازدواج کرد و در سال 1906 در روستای «هرتفورد شایر» ساکن شد. وی با نمایشنامه «ژاندارک‌مقدس» که شاهکار او به شمار می‌رود، موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات در سال 1925 شد اما وی این جایزه را نپذیرفت؛ فقط به دلیل اصرار همسرش، نشان افتخار آن را پذیرفت و از پذیرفتن جایزه نقدی خودداری کرد.وی در این ارتباط گفت: «این پول از فروش مواد منفجره به دست می‌آید که در کارخانه‌های مهندس نوبل تولید می‌شود. بیشتر این مواد در کشتار مردم به کار می‌رود و یک انسان، چنین پولی را برای ادامه حیات خود دریافت نمی‌کند».
مجموعه آثار وی در فاصله سال‌های 1930 تا 1932 در 30 جلد منتشر شده است. سرانجام «برنارد شاو» در دوم نوامبر 1950 در سن 94 سالگی در «هرتفورد شایر» درگذشت. برنارد شاو وقتی شروع به نویسندگی کرد، هیچ کس به او توجهی نمی‌کرد. وی مقاله‌ای نوشت اما کسی در پی شناخت نویسنده مقاله برنیامد. بعد از مدتی اندیشیدن، راهکاری به خاطرش رسید، «شاو» نقدی برمقاله خود با نام مستعار نوشت تا شاید از این راه مردم به مقاله اول او توجهی کنند! فکرش موثر واقع شد و تعدادی از مردم آن نقد را خواندند و در صدد برآمدند تا اصل مقاله مورد نقد را نیز تهیه و آن را مطالعه کنند، دوباره «برنارد شاو» پاسخی بر نقد خود و به دفاع از مقاله اول نوشت و بدین‌ترتیب کار خود را ادامه داد.
بعد از مدتی برنارد شاو با نگارش چند مقاله و نقد آنها بتدریج مشهور شد و مردم درصدد بر آمدند مقالات برنارد شاو را همراه با نقدهایی که خودش به نام دیگری نوشته است، تهیه کرده و آنها را مطالعه کنند. سرانجام شهرت وی به آنجا رسید که برای نوشتن هر کلمه در جراید، مبلغ قابل ملاحظه‌ای دریافت می‌کرد و مقامات کشور‌های مختلف، او را به کشورشان دعوت می‌کردند.
[ذکر حکایت فوق و ارتباط آن با رفتار جناب آقای میرحسین موسوی در پایان نوشتار در بند 7 تفاوت‌ها آورده خواهد شد].
مهندس میرحسین موسوی، نخست‌وزیر دهه 60 بوده و از سال 1368 تا انتخابات اخیر ریاست جمهوری حضور فعالی در عرصه سیاسی نداشته است. وی در 2 دهه گذشته علاوه بر عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، ریاست فرهنگستان هنر را نیز عهده دار بوده است. مهندس موسوی در انتخابات دهم ریاست جمهوری با اختلاف 11 میلیون رای از رقیب اصلی خود محمود احمدی‌نژاد شکست خورد و از همان شب انتخابات شاهد رفتارهای عجیبی ازسوی او بوده‌ایم.
حال اشاره‌ای هر چند کوتاه به رفتارهای جناب آقای مهندس میرحسین موسوی در سال جاری بویژه بعد از انتخابات مذکور می‌شود تا شباهت‌ها و تفاوت‌های رفتار و گفتار «برنارد شاو» و «میر حسین موسوی»
مشخص شود.
شباهت‌ها
1- هر دو به عالم هنر، علاقه‌مند هستند؛ «برنارد شاو» به هنر ادبیات و نمایشنامه‌نویسی و آقای موسوی به معماری و نقاشی علاقه دارند.
2- هردو طنز خاصی را پایه گذاری کردند؛ «برنارد شاو» با نوشتار و گفتار خود، طنز «آیرونیک» (طعنه آمیز) و عبارت «طنز شاو‌گون» را در زبان انگلیسی ابداع کرد و آقای موسوی نیز بعد از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، طنز تناقضی را در زبان پارسی پایه‌گذاری کرد!
3- هردو مهارت ویژه‌ای در نامه‌نگاری در تعداد زیاد دارند، شاو در کنار نویسندگی، هزاران نامه را در 94سال زندگی خود نوشت و از این نظر در جهان رکورد‌دار است، آقای موسوی نیز در کنار مسؤولیت‌هایش، همین روند نامه‌نگاری و بیانیه‌نویسی فله‌ای را دنبال می‌کند، شاید هم رکورد آقای «برنارد شاو» شکسته شود!
4- برنارد شاو در زندگی همواره اندیشه‌های نوینی داشت و هرگز در پی پذیرفتن و قرار گرفتن در قالب‌های قراردادی نبود. آقای موسوی هم بعد از 2 دهه دوری از سیاست، «ناگهان» احساس خطر کرده و اندیشه‌های نوین و متفاوتی با دوران نخست وزیری‌اش پیدا کرده و ساختار شکن شده است.
ادامه در صفحه3
ارسال نظر
پربیننده