گر حسود آمد و بد گفت ز ورزشکاران
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خوشا مدالی کز برد میهن آید
دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
از طلاهای المپیک مخش سوخته بود
دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش
دعای گربه سیا چون نمی‌رسد به هدف
چشم‌آلوده نظر، از رخ جانان دور است
شک نکن دشمن فیروزی ایران کور است
دوش می‌آمد و رخساره بر افروخته بود
مُرد از بُرد وطن، بس‌که پدر سوخته بود
به چند مدال المپیک ببین چه می‌سوزند
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل