رمل‌های زباله، سوغات گردشگران
به کویر مرنجاب
صفا صهری: کویر با رمز و رازها و افق گسترده‌اش با مناظری که هر لحظه تغییر می‌کنند و زیبایی‌های جدیدی را خلق می‌کنند برای طبیعت‌دوستان جذابیت‌های خاص خود را دارد. یکی از مناطق کویری ایران که تورهای گردشگری زیادی در آن تردد می‌کنند کویر مرنجاب است. اگرچه تورها هزینه‌های متفاوتی دارند اما اگر اطلاعات لازم را قبل از سفر کسب کنید با هزینه‌ای حدود
20 هزار تومان هم می‌توانید یک سفر دانشجویی به کویر داشته باشید. از تهران تا مرنجاب که در
50 کیلومتری شمال شرقی شهرستان آران و بیدگل قرار دارد، حدود 4 ساعت و نیم راه در پیش است. از ورودی جاده خاکی پس از آران و بیدگل سرعت وسایل نقلیه کمتر می‌شود اما در هر حال جاده را به علت کثرت تردد می‌توان با هر وسیله نقلیه‌ای طی کرد. هرچه بیشتر پیش می‌رویم کویر بیشتر جلوه می‌کند. در بخشی از مسیر گله‌های شتر و روی گوش شترها پلاک‌های مخصوصی دیده می‌شود که حکایت از نظارت بر آنها دارد. عکس گرفتن از شترها نخستین لذت سفر کویر است. شترهای یک‌کوهانه کویر آرام هستند و به ندرت می‌توان صدای آنها را شنید، در واقع صدای شتر اصلا زیبا نیست و حتی آزاردهنده هم هست و همان بهتر که آرام باشند. بعضی از شترها که ظاهرا آبستن هستند با فاصله بیشتری از گله حرکت می‌کنند. مژه‌های بلند این حیوان که در توفان‌های شن از چشم محافظت می‌کند و دهان آویزانی که مرتب می‌جنبد جذاب است. پاهای شتر شکل خاصی دارند و به حیوان کمک می‌کنند باوجود جثه بزرگ و وزن زیاد در رمل‌های شنی فرونرود. گله شترها را پشت سر می‌گذاریم و به سمت دریاچه حرکت می‌کنیم. مشاهده طبیعت کم‌نظیر و زیبای دریاچه نمک و همچنین نواحی کویری اطراف آن تجربه‌ای به یاد ماندنی و متفاوت است که همواره در تمام فصول سال دوستداران طبیعت را به سوی خود فرامی‌خواند. این دریاچه حاصل چندین هزار سال ورود آب شور رودها و سیلاب‌هایی است که نمک خاک شور منطقه را در خود حل کرده‌اند. در میان دریاچه، کوه آتشفشانی سرگردان با خاک سرخ و سطحی مملو از سنگ‌ها و گدازه‌های آتشفشانی قرار دارد. در طول مسیر بلورهای نمک طرح‌های هندسی منظمی روی زمین ایجاد کرده است. آرام آرام در افق دیدمان علاوه بر پهنه خاکی کویر، کاروانسرا دیده می‌شود. دور تا دور کاروانسرا ماشین‌های مختلفی پارک شده؛ کویر از آنچه در تصور می‌گنجد بسیار شلوغ‌تر است. کاروانسرا زیباست اما در فلزی ورودی آن هیچ تناسبی با بنا ندارد. کاروانسرا که قدمت آن به عصر صفویه می‌رسد در دست تعمیر است و اتاقک‌های آن تقریبا مخروبه هستند. با این وجود تمام فضای قابل استفاده از قبل رزرو شده است. از دوطرف راه‌پله‌ای به بام کاروانسرا وجود دارد اما این راه‌پله‌ها با میله‌های آهنی مسدود شده‌اند و بهانه‌ای برای 500 تومان بلیت ورودی به بام هستند. در عجب می‌مانیم که نه بلیت و نه رسیدی وجود دارد و مرد روستایی پول‌ها را با مجوز چه کسی می‌گیرد؟ در مجاورت کاروانسرا استخری وجود دارد که پر از آب است. استخر با آب قنات پر می‌شود اما سرویس‌های بهداشتی به زحمت آب دارند. اینجا یک ساختمان به عنوان سرویس بهداشتی ساخته شده اما ظاهرا هیچ‌کس مسؤول آن نیست. تلی از زباله شانه به شانه کاروانسرا، قنات و سرویس‌های بهداشتی بالا رفته که در کنار جمعیت زیاد همگی دست به دست هم می‌دهند تا تصور هیجان‌انگیزمان از کویر مخدوش شود. انبوه چادرهایی که بیرون از کاروانسرا برپا شده موجب می‌شود برای درک سکوت کویر و دور بودن از روشنایی‌ها به سمت رمل‌های شنی پیش برویم.
رمل‌ها باور نکردنی هستند؛ اینجا کویر زیباست، اینجا کویر هویت دارد. اگرچه هوا تاریک شده و روزهای کوتاه زمستانی فرصت را از ما ربوده‌اند اما شوق بالا رفتن از رمل‌های شنی ما را بالا می‌برد. گام برداشتن و بالا رفتن از رمل‌ها با شیب‌های تند بسیار سخت‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کردیم. بالاخره تا بالای رمل بالا می‌رویم. عظمت و آرامش کویر انسان را به اعماق سکوتی می‌برد که در هیاهوی زندگی شهری هرگز قابل دستیابی نیست. زمان در دل طبیعت مفهومی متفاوت می‌یابد. در کویر زمین و آسمان بی‌کران است، افق تا بی‌نهایت گسترده است و شب انتهایی ندارد. ستارگان انبوه و پرنور هستند و راه شیری به روشنی دیده می‌شود. زمین خشک است اما پوشش متنوعی از انواع گیاهان خارمانند وجود دارد و باد که بخشی از طبیعت کویر است. بادهای کویر انواع مختلفی دارند که بخشی از طبیعت کویر است و مجبورمان می‌کند پس از اندکی تپه‌های شنی را ترک کنیم. مسیر بازگشت را براحتی نمی‌توان یافت اما از آنجا که کمی پایین‌تر در جاده صدای موسیقی‌های مختلف که حکایت از سلایق مختلف دارد به گوش می‌رسد، یافتن مسیر چندان سخت نیست. غروب ماه در کویر تصویر عجیب و خارق‌العاده‌ای دارد. در افق گسترده کویر ماه به زمین چسبیده است؛ گویی هیچ فاصله‌ای با زمین ندارد. صبح قبل از طلوع بار دیگر از رمل‌ها بالا می‌رویم. سرمای شب موجب شده رمل‌ها بشدت سرد باشد. ذرات شن قابلیت نفوذ به دوربین‌های عکاسی و دیگر تجهیزات دقیق را دارند و به آنها صدمه می‌زنند، با این وجود رمل‌ها مناظر بدیعی برای عکاسان و دوستداران طبیعت دارد. با روشن شدن هوا تصویر اطرافمان روشن‌تر می‌شود. کنار رمل‌ها پر از زباله است، کیسه‌های پلاستیکی که تا هزاران سال در طبیعت جذب نمی‌شوند؛ این سوغات گردشگران برای کویر است!
گزارش
رمل‌های زباله، سوغات گردشگران
به کویر مرنجاب
صفا صهری: کویر با رمز و رازها و افق گسترده‌اش با مناظری که هر لحظه تغییر می‌کنند و زیبایی‌های جدیدی را خلق می‌کنند برای طبیعت‌دوستان جذابیت‌های خاص خود را دارد. یکی از مناطق کویری ایران که تورهای گردشگری زیادی در آن تردد می‌کنند کویر مرنجاب است. اگرچه تورها هزینه‌های متفاوتی دارند اما اگر اطلاعات لازم را قبل از سفر کسب کنید با هزینه‌ای حدود
20 هزار تومان هم می‌توانید یک سفر دانشجویی به کویر داشته باشید. از تهران تا مرنجاب که در
50 کیلومتری شمال شرقی شهرستان آران و بیدگل قرار دارد، حدود 4 ساعت و نیم راه در پیش است. از ورودی جاده خاکی پس از آران و بیدگل سرعت وسایل نقلیه کمتر می‌شود اما در هر حال جاده را به علت کثرت تردد می‌توان با هر وسیله نقلیه‌ای طی کرد. هرچه بیشتر پیش می‌رویم کویر بیشتر جلوه می‌کند. در بخشی از مسیر گله‌های شتر و روی گوش شترها پلاک‌های مخصوصی دیده می‌شود که حکایت از نظارت بر آنها دارد. عکس گرفتن از شترها نخستین لذت سفر کویر است. شترهای یک‌کوهانه کویر آرام هستند و به ندرت می‌توان صدای آنها را شنید، در واقع صدای شتر اصلا زیبا نیست و حتی آزاردهنده هم هست و همان بهتر که آرام باشند. بعضی از شترها که ظاهرا آبستن هستند با فاصله بیشتری از گله حرکت می‌کنند. مژه‌های بلند این حیوان که در توفان‌های شن از چشم محافظت می‌کند و دهان آویزانی که مرتب می‌جنبد جذاب است. پاهای شتر شکل خاصی دارند و به حیوان کمک می‌کنند باوجود جثه بزرگ و وزن زیاد در رمل‌های شنی فرونرود. گله شترها را پشت سر می‌گذاریم و به سمت دریاچه حرکت می‌کنیم. مشاهده طبیعت کم‌نظیر و زیبای دریاچه نمک و همچنین نواحی کویری اطراف آن تجربه‌ای به یاد ماندنی و متفاوت است که همواره در تمام فصول سال دوستداران طبیعت را به سوی خود فرامی‌خواند. این دریاچه حاصل چندین هزار سال ورود آب شور رودها و سیلاب‌هایی است که نمک خاک شور منطقه را در خود حل کرده‌اند. در میان دریاچه، کوه آتشفشانی سرگردان با خاک سرخ و سطحی مملو از سنگ‌ها و گدازه‌های آتشفشانی قرار دارد. در طول مسیر بلورهای نمک طرح‌های هندسی منظمی روی زمین ایجاد کرده است. آرام آرام در افق دیدمان علاوه بر پهنه خاکی کویر، کاروانسرا دیده می‌شود. دور تا دور کاروانسرا ماشین‌های مختلفی پارک شده؛ کویر از آنچه در تصور می‌گنجد بسیار شلوغ‌تر است. کاروانسرا زیباست اما در فلزی ورودی آن هیچ تناسبی با بنا ندارد. کاروانسرا که قدمت آن به عصر صفویه می‌رسد در دست تعمیر است و اتاقک‌های آن تقریبا مخروبه هستند. با این وجود تمام فضای قابل استفاده از قبل رزرو شده است. از دوطرف راه‌پله‌ای به بام کاروانسرا وجود دارد اما این راه‌پله‌ها با میله‌های آهنی مسدود شده‌اند و بهانه‌ای برای 500 تومان بلیت ورودی به بام هستند. در عجب می‌مانیم که نه بلیت و نه رسیدی وجود دارد و مرد روستایی پول‌ها را با مجوز چه کسی می‌گیرد؟ در مجاورت کاروانسرا استخری وجود دارد که پر از آب است. استخر با آب قنات پر می‌شود اما سرویس‌های بهداشتی به زحمت آب دارند. اینجا یک ساختمان به عنوان سرویس بهداشتی ساخته شده اما ظاهرا هیچ‌کس مسؤول آن نیست. تلی از زباله شانه به شانه کاروانسرا، قنات و سرویس‌های بهداشتی بالا رفته که در کنار جمعیت زیاد همگی دست به دست هم می‌دهند تا تصور هیجان‌انگیزمان از کویر مخدوش شود. انبوه چادرهایی که بیرون از کاروانسرا برپا شده موجب می‌شود برای درک سکوت کویر و دور بودن از روشنایی‌ها به سمت رمل‌های شنی پیش برویم.
رمل‌ها باور نکردنی هستند؛ اینجا کویر زیباست، اینجا کویر هویت دارد. اگرچه هوا تاریک شده و روزهای کوتاه زمستانی فرصت را از ما ربوده‌اند اما شوق بالا رفتن از رمل‌های شنی ما را بالا می‌برد. گام برداشتن و بالا رفتن از رمل‌ها با شیب‌های تند بسیار سخت‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کردیم. بالاخره تا بالای رمل بالا می‌رویم. عظمت و آرامش کویر انسان را به اعماق سکوتی می‌برد که در هیاهوی زندگی شهری هرگز قابل دستیابی نیست. زمان در دل طبیعت مفهومی متفاوت می‌یابد. در کویر زمین و آسمان بی‌کران است، افق تا بی‌نهایت گسترده است و شب انتهایی ندارد. ستارگان انبوه و پرنور هستند و راه شیری به روشنی دیده می‌شود. زمین خشک است اما پوشش متنوعی از انواع گیاهان خارمانند وجود دارد و باد که بخشی از طبیعت کویر است. بادهای کویر انواع مختلفی دارند که بخشی از طبیعت کویر است و مجبورمان می‌کند پس از اندکی تپه‌های شنی را ترک کنیم. مسیر بازگشت را براحتی نمی‌توان یافت اما از آنجا که کمی پایین‌تر در جاده صدای موسیقی‌های مختلف که حکایت از سلایق مختلف دارد به گوش می‌رسد، یافتن مسیر چندان سخت نیست. غروب ماه در کویر تصویر عجیب و خارق‌العاده‌ای دارد. در افق گسترده کویر ماه به زمین چسبیده است؛ گویی هیچ فاصله‌ای با زمین ندارد. صبح قبل از طلوع بار دیگر از رمل‌ها بالا می‌رویم. سرمای شب موجب شده رمل‌ها بشدت سرد باشد. ذرات شن قابلیت نفوذ به دوربین‌های عکاسی و دیگر تجهیزات دقیق را دارند و به آنها صدمه می‌زنند، با این وجود رمل‌ها مناظر بدیعی برای عکاسان و دوستداران طبیعت دارد. با روشن شدن هوا تصویر اطرافمان روشن‌تر می‌شود. کنار رمل‌ها پر از زباله است، کیسه‌های پلاستیکی که تا هزاران سال در طبیعت جذب نمی‌شوند؛ این سوغات گردشگران برای کویر است!
ارسال نظر
پربیننده