درست تابستان گذشته بود که پایش به استمفوردبریج باز شد و به نظر می‌رسید کارلتو تنها مردی است که می‌تواند بعد از ژوزه مورینیو وضع پسران لندنی را سروسامان دهد و حالا دست روزگار در قامت قرعه‌کشی مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا دوستان قدیمی را روبه‌رو‌ی هم قرار داده و از همه مهم‌تر بازگشت ژوزه به استمفوردبریج پس از آن جدایی دراماتیکش خواهد بود؛ جدایی‌اي که همراه با سکوت بی‌سابقه مرد پرتغالی صورت گرفت و هرگز هیچکس نفهمید چرا مورینیو بعد از اینکه لندن را ترک کرد علیه آبراموویچ و دارودسته‌اش بدگویی نکرد. بدون شک زیباترین و جذاب‌ترین نبرد این مرحله به بازی اینتر – چلسی باز می‌گردد و اصطکاک فکری کارلو آنچلوتی و ژوزه مورینیو، دلربایی آن را دوچندان می‌کند. در این میان کارلتو به خوبی می‌داند که «آقای خاص» تمام توانش را برای گرفتن انتقام به کار خواهد برد، مرد «چشم‌آبی» چلسی با همان میمیک بی‌حالت صورتش سعی می‌کند نگرانی را بروز ندهد و با لحن همیشگی‌اش می‌گوید: «اگر مورینیو خودش را مسیح می‌داند، بدون شک من از حواریون او نیستم!» البته همه بخوبی می‌دانند که آنچلوتی مرد خوش‌مشربی است و آنقدر تجربه دارد که از پس جنگ‌های رسانه‌ای برآید، درست برعکس مورینیو که در شرایط خیلی حساس رفتار عصبی از خود بروز می‌دهد. در هر صورت کارلتو کاریزمای خاصی دارد و رفتارش را می‌توانیم به دیپلمات‌های سیاسی تشبيه كنيم. از سوی دیگر ژوزه مربی‌ای است با خصوصیاتی که هرگز نمی‌توانید آن را پیشگویی کنید. تقابل 2 شطرنج‌باز بزرگ در سری A می‌تواند به ما کمک کند تا مروری بر گذشته آنها داشته باشیم؛ درست در سپتامبر 2007 بود که ژوزه از چلسی جدا شد و بعد از همین ماجرا خبرهایی مبنی بر حضور او روی نیمکت میلان به‌عنوان آلترناتیو کارلتو شنیده می شد. روسونری در آن روزها حال خوشی نداشت و همین مساله موجب شده بود کارلتو کمی از سران باشگاه دلخور شود: «از اینکه او می‌خواهد مربی میلان شود خوشحالم اما باید بداند که میلان او را نمی‌خواهد!» و 6 ماه بعد از این ماجراها کارلتو دوباره حرف‌هايش را درباره احتمال قرارداد میلان با مورینیو به این شکل مطرح می‌کند: «فکر نمی‌کنم او حتی یک بار هم پایش به توپ خورده باشد. او به هیچ عنوان به درد روسونری نمی‌خورد». شاید او درست می‌گوید چون اگر قرار باشد پرونده هر کدام از آنها را بررسی کنیم، می‌بینیم کارلتو با پیراهن قرمز و مشکی میلان تحت هدایت آریگو ساچی توانست به‌عنوان قهرمانی اروپا در فصل 1989 برسد اما مطمئن باشید مورینیو زیاد هم نجابت به خرج نمی‌دهد و جواب مرد ایتالیایی را به این شکل می‌دهد: «آنچلوتی حتما فراموش کرده آریگو ساچی نیز هرگز پا به توپ نشده بود ولی او را به‌عنوان بزرگ‌ترین مربی میلان می‌شناسند. این مساله در حالی است که ساچی استانداردهایش خیلی هم از من بیشتر نبوده!» اما باز هم هر 2 مربی آنقدر زیرک هستند که احترام یکدیگر را حفظ کنند به طوری که کارلتو درباره این جنگ‌های لفظی می‌گوید: «بعضی از این مشکلات و جر و بحث‌ها تنها در مطبوعات و لابه‌لای کاغذ‌ها دیده می‌شود و در اصل هیچ چیز خاصی وجود ندارد. به نظر من برای مورینیو نیز تمرکز روی بازی بسیار مهم است. او بخوبی می‌داند با این شرایطی که دارد شکست دادن تیمی مانند چلسی کار آسانی نیست». حالا مي‌توان اين موضوع را نبردي بدون مرز براي آنها در نظر گرفت. به بهانه قرعه‌كشي ليگ قهرمانان اروپا، نبرد چلسي ـ اينتر
بدون مرز با من باش
درست تابستان گذشته بود که پایش به استمفوردبریج باز شد و به نظر می‌رسید کارلتو تنها مردی است که می‌تواند بعد از ژوزه مورینیو وضع پسران لندنی را سروسامان دهد و حالا دست روزگار در قامت قرعه‌کشی مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا دوستان قدیمی را روبه‌رو‌ی هم قرار داده و از همه مهم‌تر بازگشت ژوزه به استمفوردبریج پس از آن جدایی دراماتیکش خواهد بود؛ جدایی‌اي که همراه با سکوت بی‌سابقه مرد پرتغالی صورت گرفت و هرگز هیچکس نفهمید چرا مورینیو بعد از اینکه لندن را ترک کرد علیه آبراموویچ و دارودسته‌اش بدگویی نکرد. بدون شک زیباترین و جذاب‌ترین نبرد این مرحله به بازی اینتر – چلسی باز می‌گردد و اصطکاک فکری کارلو آنچلوتی و ژوزه مورینیو، دلربایی آن را دوچندان می‌کند. در این میان کارلتو به خوبی می‌داند که «آقای خاص» تمام توانش را برای گرفتن انتقام به کار خواهد برد، مرد «چشم‌آبی» چلسی با همان میمیک بی‌حالت صورتش سعی می‌کند نگرانی را بروز ندهد و با لحن همیشگی‌اش می‌گوید: «اگر مورینیو خودش را مسیح می‌داند، بدون شک من از حواریون او نیستم!» البته همه بخوبی می‌دانند که آنچلوتی مرد خوش‌مشربی است و آنقدر تجربه دارد که از پس جنگ‌های رسانه‌ای برآید، درست برعکس مورینیو که در شرایط خیلی حساس رفتار عصبی از خود بروز می‌دهد. در هر صورت کارلتو کاریزمای خاصی دارد و رفتارش را می‌توانیم به دیپلمات‌های سیاسی تشبيه كنيم. از سوی دیگر ژوزه مربی‌ای است با خصوصیاتی که هرگز نمی‌توانید آن را پیشگویی کنید. تقابل 2 شطرنج‌باز بزرگ در سری A می‌تواند به ما کمک کند تا مروری بر گذشته آنها داشته باشیم؛ درست در سپتامبر 2007 بود که ژوزه از چلسی جدا شد و بعد از همین ماجرا خبرهایی مبنی بر حضور او روی نیمکت میلان به‌عنوان آلترناتیو کارلتو شنیده می شد. روسونری در آن روزها حال خوشی نداشت و همین مساله موجب شده بود کارلتو کمی از سران باشگاه دلخور شود: «از اینکه او می‌خواهد مربی میلان شود خوشحالم اما باید بداند که میلان او را نمی‌خواهد!» و 6 ماه بعد از این ماجراها کارلتو دوباره حرف‌هايش را درباره احتمال قرارداد میلان با مورینیو به این شکل مطرح می‌کند: «فکر نمی‌کنم او حتی یک بار هم پایش به توپ خورده باشد. او به هیچ عنوان به درد روسونری نمی‌خورد». شاید او درست می‌گوید چون اگر قرار باشد پرونده هر کدام از آنها را بررسی کنیم، می‌بینیم کارلتو با پیراهن قرمز و مشکی میلان تحت هدایت آریگو ساچی توانست به‌عنوان قهرمانی اروپا در فصل 1989 برسد اما مطمئن باشید مورینیو زیاد هم نجابت به خرج نمی‌دهد و جواب مرد ایتالیایی را به این شکل می‌دهد: «آنچلوتی حتما فراموش کرده آریگو ساچی نیز هرگز پا به توپ نشده بود ولی او را به‌عنوان بزرگ‌ترین مربی میلان می‌شناسند. این مساله در حالی است که ساچی استانداردهایش خیلی هم از من بیشتر نبوده!» اما باز هم هر 2 مربی آنقدر زیرک هستند که احترام یکدیگر را حفظ کنند به طوری که کارلتو درباره این جنگ‌های لفظی می‌گوید: «بعضی از این مشکلات و جر و بحث‌ها تنها در مطبوعات و لابه‌لای کاغذ‌ها دیده می‌شود و در اصل هیچ چیز خاصی وجود ندارد. به نظر من برای مورینیو نیز تمرکز روی بازی بسیار مهم است. او بخوبی می‌داند با این شرایطی که دارد شکست دادن تیمی مانند چلسی کار آسانی نیست». حالا مي‌توان اين موضوع را نبردي بدون مرز براي آنها در نظر گرفت. ارسال نظر
پربیننده