آن گل ومبلی
ادامه قسمت پنجم
جورجیو شیناگلیا، بازیکنی که در دیدار برابر انگلیس به عنوان مهاجم از ابتدا برای لاجوردی‌پوشان به میدان رفت، می‌گوید: «بدجور دلم می‌خواست انگلیس را شکست بدهیم، یکی به خاطر پیشینه زندگی‌ام (شیناگلیا در کشور ولز رشد کرده بود) و همچنین به خاطر همان
20 هزار پیشخدمت ایتالیایی». این نخستین بار بود که کاپلو و هم‌تیمی‌هایش پا به برج دوقلو (ورزشگاه ومبلی) می‌گذاشتند. با این حال، آنها به جای رعب و وحشت‌زدگی از بابت بازی پیش رو، بسیار باانگیزه به نظر می‌رسیدند که دلیل اصلی این مساله حمایتی بود که هواداران ایتالیایی از آنها داشتند؛ هوادارانی که اکثر آنها در انگلیس سکونت داشتند. تیم میزبان بازی را خوب آغاز کرده و اکثر دقایق بازی فشار زیادی به ایتالیا وارد کرد اما لاجوردی‌پوشان دست از مقاومت نکشیدند. کاسیو می‌گوید: «ما به معنای واقعی در ومبلی تحت فشار بودیم. بازی از سرعت بالایی برخوردار بود و انگلیسی‌ها مدام دست به حمله می‌زدند. وضعیت چیزی شبیه به فیلم‌های وسترن شده بود که سربازها در یک مقر گرد هم می‌آیند و كابوي‌ها از همه طرف به آنها حمله ور می‌شوند. ما از نظر فیزیکی و ذهنی به ستوه آمده بودیم».
خاطرات شیناگلیا هم مهر تاییدی بر حرف‌های کاسیو است، او می‌گوید: «بازی دوستانه‌ای در کار نبود. یک نبرد واقعی به چشم می‌خورد. البته بازی ناجوانمردانه و کثیفی انجام نشد اما فشار در بالاترین سطح خود قرار داشت. این بازی هیچ شباهتی با دیدارهای دوستانه امروزی نداشت. انگلیس بسیار خوب بازی می‌کرد و دینو زوف، دروازه‌بان ما واکنش‌های معجزه‌آسایی در جریان بازی از خود نشان داد».
4 دقیقه مانده به پایان بازی، گل تاریخی ومبلی به ثمر رسید اما اجازه بدهید ماجرای آن را از زبان شیناگلیا بشنویم.
شیناگلیا می‌گوید: «انگلیسی‌ها در حال حمله کردن بودند و در چنین مواقعی وظیفه من حرکت شانه به شانه با آخرین مدافع حریف بود تا اگر توپ از آن ما می‌شد بتوانم راه گریزی برای گلزنی پیدا کنم. در آن لحظه من در کناره‌های خط حضور داشتم. ما توپ را به‌دست آوردیم و اسپینوزی خیلی زود صاحب توپ شد. مطمئن نیستم اسپینوزی مرا دیده بود اما شک نداشتم که او دقیقاً می‌داند کجا هستم چرا که دستورات تاکتیکی ما کاملاً واضح و روشن بودند. لحظه‌ای که اسپینوزی توپ را در مسیر من قرار داد، فضای خوبی در اختیار من بود. من هم از گوش راست حرکتم را آغاز کردم، نگاه سریعی به پیتر شیلتون در درون دروازه انداخته و توپ را با تمام قدرتم روانه دروازه او کردم».
بسیاری پیرامون اینکه ضربه شیناگلیا یک شوت بود یا سانتر بحث داشتند. خود شیناگلیا می‌گوید: «بهتر است بگوییم ضربه من یک شوت- سانتر بود. فکر می‌کردم می‌توانم از عهده شیلتون برآیم اما می‌دانستم اگر شیلتون بتواند ضربه را دفع کند یکی از هم‌تیمی‌هایم از شانس خوبی برای ضربه دوم برخوردار می‌شد و می‌توانست دروازه حریف را باز کند». این همان اتفاقی است که رخ داد. کاپلو پس از حدود 40 متر دوندگی سریع به سمت دروازه انگلیس، توپ را با کف پای خود وارد دروازه کرد.
اسپینوزی درباره این گل می‌گوید: «من به شوخی به کاپلو می‌گفتم با توجه به اینکه او در چند قدمی دروازه قرار داشت، هیچ راهی نبود که او بتواند چنین موقعیتی را از دست بدهد؛ اما در واقع شما باید اعتبار زیادی برای کاپلو به سبب اینکه توانسته بود در آنجا حضور پیدا کند، قائل شوید».
کاپلو که سریع‌ترین بازیکن نبود در آخرین دقایق یک بازی پرفشار و خسته‌کننده توانست حرکتی نفسگیر انجام دهد؛ او توانست حرکت شیناگلیا و جایی که باید توپ را به آنجا می‌رساند بخوبی پیش بینی کند. این گل تداعی‌گر اراده و توانایی کاپلو و تیزهوشی او بود؛ البته می‌توان پیش بینی‌های درست را هم به این موارد اضافه کرد. کاپلو بعدها درباره این گل به دوستان نزدیک خود گفته بود: «اگر این موقعیت را از دست می‌دادم، هرگز نمی‌توانستم در عموم مردم خودم را نشان دهم».
شیناگلیا هم می‌گوید: «در حالی که توپ به آرامی وارد دروازه می‌شد، سر جایم خشکم زده بود. انگار که پس از ضربه زدن کاپلو به توپ همه چیز آهسته شده بود؛ گویی یک ساعت طول کشید تا توپ از خط دروازه عبور کند».
با نگاهی به گذشته، کمی عجیب به نظر می‌رسد که چرا این بازی در تاریخ فوتبال ایتالیا از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. به نظر می‌رسد این بازی به تنهایی از یک تاریخچه مجزا برخوردار است. در حقیقت، پیش‌تر ایتالیایی‌ها هرگز در خاک انگلیس موفق به شکست تیم ملی فوتبال این کشور نشده بودند. در آن زمان و 5 ماه قبل‌تر پیش از مصاف 2 تیم در تورین، ایتالیایی‌ها هرگز و در هیچ رقابتی موفق به پیروزی برابر انگلیس نشده بودند.
ترجمه: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
آن گل ومبلی
ادامه قسمت پنجم
جورجیو شیناگلیا، بازیکنی که در دیدار برابر انگلیس به عنوان مهاجم از ابتدا برای لاجوردی‌پوشان به میدان رفت، می‌گوید: «بدجور دلم می‌خواست انگلیس را شکست بدهیم، یکی به خاطر پیشینه زندگی‌ام (شیناگلیا در کشور ولز رشد کرده بود) و همچنین به خاطر همان
20 هزار پیشخدمت ایتالیایی». این نخستین بار بود که کاپلو و هم‌تیمی‌هایش پا به برج دوقلو (ورزشگاه ومبلی) می‌گذاشتند. با این حال، آنها به جای رعب و وحشت‌زدگی از بابت بازی پیش رو، بسیار باانگیزه به نظر می‌رسیدند که دلیل اصلی این مساله حمایتی بود که هواداران ایتالیایی از آنها داشتند؛ هوادارانی که اکثر آنها در انگلیس سکونت داشتند. تیم میزبان بازی را خوب آغاز کرده و اکثر دقایق بازی فشار زیادی به ایتالیا وارد کرد اما لاجوردی‌پوشان دست از مقاومت نکشیدند. کاسیو می‌گوید: «ما به معنای واقعی در ومبلی تحت فشار بودیم. بازی از سرعت بالایی برخوردار بود و انگلیسی‌ها مدام دست به حمله می‌زدند. وضعیت چیزی شبیه به فیلم‌های وسترن شده بود که سربازها در یک مقر گرد هم می‌آیند و كابوي‌ها از همه طرف به آنها حمله ور می‌شوند. ما از نظر فیزیکی و ذهنی به ستوه آمده بودیم».
خاطرات شیناگلیا هم مهر تاییدی بر حرف‌های کاسیو است، او می‌گوید: «بازی دوستانه‌ای در کار نبود. یک نبرد واقعی به چشم می‌خورد. البته بازی ناجوانمردانه و کثیفی انجام نشد اما فشار در بالاترین سطح خود قرار داشت. این بازی هیچ شباهتی با دیدارهای دوستانه امروزی نداشت. انگلیس بسیار خوب بازی می‌کرد و دینو زوف، دروازه‌بان ما واکنش‌های معجزه‌آسایی در جریان بازی از خود نشان داد».
4 دقیقه مانده به پایان بازی، گل تاریخی ومبلی به ثمر رسید اما اجازه بدهید ماجرای آن را از زبان شیناگلیا بشنویم.
شیناگلیا می‌گوید: «انگلیسی‌ها در حال حمله کردن بودند و در چنین مواقعی وظیفه من حرکت شانه به شانه با آخرین مدافع حریف بود تا اگر توپ از آن ما می‌شد بتوانم راه گریزی برای گلزنی پیدا کنم. در آن لحظه من در کناره‌های خط حضور داشتم. ما توپ را به‌دست آوردیم و اسپینوزی خیلی زود صاحب توپ شد. مطمئن نیستم اسپینوزی مرا دیده بود اما شک نداشتم که او دقیقاً می‌داند کجا هستم چرا که دستورات تاکتیکی ما کاملاً واضح و روشن بودند. لحظه‌ای که اسپینوزی توپ را در مسیر من قرار داد، فضای خوبی در اختیار من بود. من هم از گوش راست حرکتم را آغاز کردم، نگاه سریعی به پیتر شیلتون در درون دروازه انداخته و توپ را با تمام قدرتم روانه دروازه او کردم».
بسیاری پیرامون اینکه ضربه شیناگلیا یک شوت بود یا سانتر بحث داشتند. خود شیناگلیا می‌گوید: «بهتر است بگوییم ضربه من یک شوت- سانتر بود. فکر می‌کردم می‌توانم از عهده شیلتون برآیم اما می‌دانستم اگر شیلتون بتواند ضربه را دفع کند یکی از هم‌تیمی‌هایم از شانس خوبی برای ضربه دوم برخوردار می‌شد و می‌توانست دروازه حریف را باز کند». این همان اتفاقی است که رخ داد. کاپلو پس از حدود 40 متر دوندگی سریع به سمت دروازه انگلیس، توپ را با کف پای خود وارد دروازه کرد.
اسپینوزی درباره این گل می‌گوید: «من به شوخی به کاپلو می‌گفتم با توجه به اینکه او در چند قدمی دروازه قرار داشت، هیچ راهی نبود که او بتواند چنین موقعیتی را از دست بدهد؛ اما در واقع شما باید اعتبار زیادی برای کاپلو به سبب اینکه توانسته بود در آنجا حضور پیدا کند، قائل شوید».
کاپلو که سریع‌ترین بازیکن نبود در آخرین دقایق یک بازی پرفشار و خسته‌کننده توانست حرکتی نفسگیر انجام دهد؛ او توانست حرکت شیناگلیا و جایی که باید توپ را به آنجا می‌رساند بخوبی پیش بینی کند. این گل تداعی‌گر اراده و توانایی کاپلو و تیزهوشی او بود؛ البته می‌توان پیش بینی‌های درست را هم به این موارد اضافه کرد. کاپلو بعدها درباره این گل به دوستان نزدیک خود گفته بود: «اگر این موقعیت را از دست می‌دادم، هرگز نمی‌توانستم در عموم مردم خودم را نشان دهم».
شیناگلیا هم می‌گوید: «در حالی که توپ به آرامی وارد دروازه می‌شد، سر جایم خشکم زده بود. انگار که پس از ضربه زدن کاپلو به توپ همه چیز آهسته شده بود؛ گویی یک ساعت طول کشید تا توپ از خط دروازه عبور کند».
با نگاهی به گذشته، کمی عجیب به نظر می‌رسد که چرا این بازی در تاریخ فوتبال ایتالیا از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. به نظر می‌رسد این بازی به تنهایی از یک تاریخچه مجزا برخوردار است. در حقیقت، پیش‌تر ایتالیایی‌ها هرگز در خاک انگلیس موفق به شکست تیم ملی فوتبال این کشور نشده بودند. در آن زمان و 5 ماه قبل‌تر پیش از مصاف 2 تیم در تورین، ایتالیایی‌ها هرگز و در هیچ رقابتی موفق به پیروزی برابر انگلیس نشده بودند.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده