مرتضی طلایی
از ذی‌الحجه سال 61 هجری تا به امروز صدای کاروان حق‌طلبان در گوش تاریخ مانده است و ندای:«کیست یاری‌گری که مرا یاری کند؟» به نشانه خواندن حق‌طلبان به گوش‌های عالمیان است. از منا و از جوار حرم امن الهی کاروانی محمل عزیمت بست که کوتاه زمانی پس از حرکت و در دهم محرم‌الحرام در سرزمین نینوا خون‌های پاکشان شن‌های داغ را گلگون کرد و شاهدی شد برای همه تاریخ پس از آن. پس هرکه هستی و هرکجا که هستی باید به یاد داشته باشی«کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا». باید تصمیم بگیری که در صف حسینیان بایستی یا در لشکر اشقیاء، و پاکبازان سپاه حسین(ع) آنقدر معیار را روشن کرده‌اند که گویی خورشیدی در سینه آسمان نشانده شده و راه حق و حقیقت را تا به ابد روشن خواهد کرد. هزار و اندی سال است که شیعه بر سفره پربرکت محرم میهمان است و به تعبیر پیر جماران«هرچه داریم از محرم و صفر است». ما معیارهایمان، راه پیش رویمان، چگونه زیستن‌مان و چگونه مردنمان را از قیام و راه سالار شهیدان آموخته‌ایم و در طول سالیان، سینه به سینه و نسل به نسل به بهای خون عاشقان حسین(ع) این میراث گران سنگ دست به دست آمده است. کربلای ایران زمین و دفاع مردانه ایرانیان از سرزمین و مرزهای عقیدتی یکی از جلوه‌های آن و خود انقلاب با آن وابستگی تمام و کمالش به محرم و آموزه‌های آن نشانه‌های حضور زنده حقیقت اسطوره‌گون قیام سیدالشهداست. امروز و در حالی که دهه نخست هزاره سوم رو به پایان است ماییم و بیرقی که گلگون از خون پاکان تاریخ به دست ما رسیده، ماییم و سنتی که بیش از هزار سال به همت پیر و جوان و زن و مرد شیعه بویژه ایرانیان شیفته اهل‌بیت رسول‌الله(ص) به امروز کشیده شده و رسالتی برای حفظ آن و سپردنش به نسل‌های پسین. سنت دیرپای عزای سالار شهیدان به آن علت که بال سرخ تشیع و عامل حرکت توده‌های تحت ستم بوده همواره محسود و مطمع دشمنان قرار داشته و هزار دسیسه پیدا و نهان برای حذف و هدم آن یا تهی و باژگونه کردن اهدافش صورت گرفته است؛ چه آن روز که به صورت چکمه‌پوشان خشن، سودای ممنوع کردنش را در سر پروراندند و چه روز دیگر که با راهی کردن سیل خرافات و پیرایه‌های نادرست کوشیدند تا آن چنان قلب ماهیت کنند تا شیعه فراموش کند دلیل واقعی قیام حسین(ع) را. قیام اباعبدالله(ع) پیش و بیش از همه چیز یک نقشه راه و مدل چگونه عمل کردن است پس کدام هدف برای دشمنان بالاتر از آنکه مجالس بزرگداشت آن را به جای فرصتی برای بازخوانی آن در هر زمان و برنامه گرفتن از آن به خانه خزانه بدل کنند؟ یکی از تکالیف همه ما از خطیب و گوینده و مداح و شنونده تلاش برای پیرایه‌زدایی و حرکت در مسیری از عزاداری است که توسط مراجع و علما ترسیم می‌شود. از طرف دیگر نباید از نظر دور داشت که مراسم سالار شهیدان نسل به نسل به شکل حرکتی خودجوش و مردمی صورت گرفته و یکی از رموز ماندگاری آن همین است که از دل خانه‌های مردم جوشیده و ادامه یافته. پس این سنت باید به نیکوترین شکل ادامه یابد و برای همیشه ماهیت مردمی آن حفظ شود. اما امسال محرم در حالی میهمان شهر ما و خانه‌های ایرانیان شده که با تاسف فراوان هنوز جای خالی وحدت بویژه در میان نخبگان احساس می‌شود و دل‌های علاقه‌مندان به این ملک و ملت نگران از ادامه کشمکش‌هایی است که به یقین صلاح هیچ یک از دلبستگان ایران و نظام در آن نیست. یادمان نرود که هزار و 400 سال سفره اباعبدالله محل اجتماع همه ما بوده است، فقیر و غنی به یک شکل و در یک سطح بر این خوان معرفت نشسته‌اند و چه نیکو آنکه امسال خانه‌های تعزیت حسین(ع) را خانه وحدت و همدلی قرار دهیم. بیانات رهبر معظم انقلاب در جمع خطبا انذاری است برای آنکه نگذاریم فرصت گران‌سنگ محرم از دست برود و امید آنکه در پایان این ماه علاوه بر همه برکات عزاداری، وحدت و همدلی ثمره همه ما باشد.
* رئیس کمیسیون فرهنگی- اجتماعی
شورای اسلامی شهر تهران محرم؛ وحدت و همدلي
مرتضی طلایی
از ذی‌الحجه سال 61 هجری تا به امروز صدای کاروان حق‌طلبان در گوش تاریخ مانده است و ندای:«کیست یاری‌گری که مرا یاری کند؟» به نشانه خواندن حق‌طلبان به گوش‌های عالمیان است. از منا و از جوار حرم امن الهی کاروانی محمل عزیمت بست که کوتاه زمانی پس از حرکت و در دهم محرم‌الحرام در سرزمین نینوا خون‌های پاکشان شن‌های داغ را گلگون کرد و شاهدی شد برای همه تاریخ پس از آن. پس هرکه هستی و هرکجا که هستی باید به یاد داشته باشی«کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا». باید تصمیم بگیری که در صف حسینیان بایستی یا در لشکر اشقیاء، و پاکبازان سپاه حسین(ع) آنقدر معیار را روشن کرده‌اند که گویی خورشیدی در سینه آسمان نشانده شده و راه حق و حقیقت را تا به ابد روشن خواهد کرد. هزار و اندی سال است که شیعه بر سفره پربرکت محرم میهمان است و به تعبیر پیر جماران«هرچه داریم از محرم و صفر است». ما معیارهایمان، راه پیش رویمان، چگونه زیستن‌مان و چگونه مردنمان را از قیام و راه سالار شهیدان آموخته‌ایم و در طول سالیان، سینه به سینه و نسل به نسل به بهای خون عاشقان حسین(ع) این میراث گران سنگ دست به دست آمده است. کربلای ایران زمین و دفاع مردانه ایرانیان از سرزمین و مرزهای عقیدتی یکی از جلوه‌های آن و خود انقلاب با آن وابستگی تمام و کمالش به محرم و آموزه‌های آن نشانه‌های حضور زنده حقیقت اسطوره‌گون قیام سیدالشهداست. امروز و در حالی که دهه نخست هزاره سوم رو به پایان است ماییم و بیرقی که گلگون از خون پاکان تاریخ به دست ما رسیده، ماییم و سنتی که بیش از هزار سال به همت پیر و جوان و زن و مرد شیعه بویژه ایرانیان شیفته اهل‌بیت رسول‌الله(ص) به امروز کشیده شده و رسالتی برای حفظ آن و سپردنش به نسل‌های پسین. سنت دیرپای عزای سالار شهیدان به آن علت که بال سرخ تشیع و عامل حرکت توده‌های تحت ستم بوده همواره محسود و مطمع دشمنان قرار داشته و هزار دسیسه پیدا و نهان برای حذف و هدم آن یا تهی و باژگونه کردن اهدافش صورت گرفته است؛ چه آن روز که به صورت چکمه‌پوشان خشن، سودای ممنوع کردنش را در سر پروراندند و چه روز دیگر که با راهی کردن سیل خرافات و پیرایه‌های نادرست کوشیدند تا آن چنان قلب ماهیت کنند تا شیعه فراموش کند دلیل واقعی قیام حسین(ع) را. قیام اباعبدالله(ع) پیش و بیش از همه چیز یک نقشه راه و مدل چگونه عمل کردن است پس کدام هدف برای دشمنان بالاتر از آنکه مجالس بزرگداشت آن را به جای فرصتی برای بازخوانی آن در هر زمان و برنامه گرفتن از آن به خانه خزانه بدل کنند؟ یکی از تکالیف همه ما از خطیب و گوینده و مداح و شنونده تلاش برای پیرایه‌زدایی و حرکت در مسیری از عزاداری است که توسط مراجع و علما ترسیم می‌شود. از طرف دیگر نباید از نظر دور داشت که مراسم سالار شهیدان نسل به نسل به شکل حرکتی خودجوش و مردمی صورت گرفته و یکی از رموز ماندگاری آن همین است که از دل خانه‌های مردم جوشیده و ادامه یافته. پس این سنت باید به نیکوترین شکل ادامه یابد و برای همیشه ماهیت مردمی آن حفظ شود. اما امسال محرم در حالی میهمان شهر ما و خانه‌های ایرانیان شده که با تاسف فراوان هنوز جای خالی وحدت بویژه در میان نخبگان احساس می‌شود و دل‌های علاقه‌مندان به این ملک و ملت نگران از ادامه کشمکش‌هایی است که به یقین صلاح هیچ یک از دلبستگان ایران و نظام در آن نیست. یادمان نرود که هزار و 400 سال سفره اباعبدالله محل اجتماع همه ما بوده است، فقیر و غنی به یک شکل و در یک سطح بر این خوان معرفت نشسته‌اند و چه نیکو آنکه امسال خانه‌های تعزیت حسین(ع) را خانه وحدت و همدلی قرار دهیم. بیانات رهبر معظم انقلاب در جمع خطبا انذاری است برای آنکه نگذاریم فرصت گران‌سنگ محرم از دست برود و امید آنکه در پایان این ماه علاوه بر همه برکات عزاداری، وحدت و همدلی ثمره همه ما باشد.
* رئیس کمیسیون فرهنگی- اجتماعی
شورای اسلامی شهر تهران ارسال نظر
پربیننده