دستمزد عربستان به طالبان بيش از حقوق نیروهای ناتو است

برنامه آمریکا مبنی بر افزایش شمار نظامیان خود در افغانستان چه تاثیری در کوتاه‌مدت و بلند‌مدت در جبهه مقابله با تروریسم خواهد گذاشت؟ قبل از آنکه به این سوال شما پاسخ بدهم باید سیاست‌های آقای اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا را در طول سال 2009 میلادی مورد بررسی قرار دهیم. ایشان با شعار تغییر به کاخ سفید پا گذاشتند در حالی که در مرحله نخست اوباما با اعزام 17 هزار نیروی جدید به افغانستان نشان داد که سیاست‌های او همانند جورج بوش پسر در قبال مسائل جهانی بویژه بحران افغانستان است. رئیس‌جمهور آمریکا بعد از ورود به کاخ سفید از سیاستگذاری جدید در قبال افغانستان خبر داد اما اکنون ما شاهد آن هستیم که استراتژی آمریکا درباره جنگ افغانستان تفاوتی با 2 کابینه قبلی در آمریکا ندارد. بگذارید سلیس‌تر بگویم، استراتژی اوباما تفاوتی با بوش ندارد. این استراتژی هیچ‌کدام از خواص یک طرح جامع سیاستگذاری را در درون خود نداشته و به نظر من افزایش نیروها نه‌تنها پاسخی به بحران موجود در افغانستان نیست بلکه ارابه نظامی این کشور را در باتلاق افغانستان بیشتر فرو خواهد برد. استراتژی جدید اوباما از اعزام 30 هزار نیروی آمریکايی جدید به افغانستان خبر می‌دهد. بر اساس سیاست‌های جدید آمریکا در حال حاضر 15 هزار نیروی جدید طی هفته‌های آینده وارد افغانستان خواهند شد و ما‌بقی نیز در رسته‌های جداگانه‌ای در فصل تابستان وارد این کشور می‌شوند. به دنبال این طرح یک روز بعد ناتو نیز اعلام کرد 8 هزار نیرو در حمایت از مقابله با تروریسم به افغانستان اعزام می‌کند. ‌اگر این تعداد نیرو را با حاضران در افغانستان جمع کنیم آمار نیروهای خارجی در افغانستان رقمی بالغ بر 150 هزار سرباز خواهد بود. این اشتباهی است که آمریکا و ناتو مانند شوروی انجام می‌دهند زیرا افزایش نیرو در افغانستان مساله را حل نمی‌کند. مساله اصلی درباره حل بحران افغانستان تغییر استراتژی درباره مقابله با شبه‌نظامیان و تروریسم است؛ آمریکایی‌ها فقط شعار تغيير استراتژي می‌دهند اما اقدام عملی از سوی آنها دیده نمی‌شود. این استراتژی در نگاه اول باید به مردم افغانستان توجه کند. مردم افغان طی 9 سال حضور خارجیان بیشترین ضربه را متحمل شده‌اند. این افزایش نیرو باعث خواهد شد وجهه شکسته نیروهای خارجی در میان مردم افغان بیش از گذشته آسیب ببیند. مردم افغانستان در مقابل این اقدام به صفوف طالبان خواهند پیوست. من در این میان باید به این نکته اشاره کنم که در افغانستان تنها طالبان نیستند که در مقابل نیروهای خارجی می‌جنگند؛ در این کشور گروه‌های مختلفی در حال مبارزه هستند. آمریکایی‌ها در طول زمانی که در افغانستان حضور دارند خودسری‌های زیادی انجام داده‌اند. آنها مردم بی‌گناه را قتل‌عام کرده‌اند.‌ باید تاکید کنم که اگر از روستا تیری به سوی نیروهای خارجی شلیک می‌شد ناتو و آمریکا کل روستا را نابود می‌کردند. جامعه افغان جامعه سنتی است. نیروهای خارجی به این نکته مهم توجهی نمی‌کنند. ‌آنها به خانه‌های مردم وارد می‌شوند. نیروهای خارجی عروسی‌ها را بمباران کرده و به کاروان سران قبایل که به سوی کابل رهسپار بودند تعرض کردند. ‌اینگونه اقدامات قابل بخشش نیست. تا زمانی که این اعمال از سوی نیروهای خارجی در افغانستان پیگیری می‌شود ما شاهد افزایش افرادی خواهیم بود که به صفوف طالبان می‌پیوندند. از زمانی که اوباما در آمریکا بر مسند قدرت نشست ما شاهد پراکندگی حملات تروریستی در افغانستان هستیم. در بالا بلوک، فرایاب و شیندند هرات در تمام این 3 نقطه بیش از 250 نفر در بمباران کور کشته شده‌اند. 3 هفته پیش در شرق افغانستان، استان لقمان، خانه‌ای بمباران شد که تمام ساکنان آن که زن و کودک بودند کشته شدند. در بمبارانی دیگر نیروهای خارجی تمام اعضای یک خانواده را که حتی جرمی هم مرتکب نشده بودند قتل‌عام کردند. در شمال افغانستان نیز وضع به همین منوال پیش می‌رود. در استان قندوز در حالی که مردم برای دریافت سوخت کنار تانکر‌های سوختی جمع شده بودند، نیروهای آلمانی با بمباران این تانکر‌های بیش یکصدنفر را قتل‌عام کردند. ‌ما اگر تنها بخواهیم به صورت جمع ساده دوران 7 ساله بوش و یک ساله اوباما را با یکدیگر مقایسه کنیم به این نتیجه خواهیم رسید که دست‌های اوباما بیشتر از بوش به خون مردم افغان آغشته است. اعزام نیروی جدید در افغانستان صفوف طالبان را مستحکم‌تر و مردم بیشتری را در مقابل نیروهای خارجی قرار می‌دهد. آمریکایی‌ها می‌گویند در 8 سال گذشته 45 میلیارد دلار در جبهه‌های جنگ در افغانستان هزینه کرده‌اند. اگر از این مبلغ تنها یک‌‌میلیارد دلار برای مردم افغانستان خرج کرده بودند مردم افغان اکنون همراه نیروهای خارجی با طالبان مبارزه می‌کردند. به نظر شما اشتباه اصلی نیروهای خارجی در چیست؟ از 2 نقطه نظري كه درباره این سوال شما وجود دارد؛ دیدگاه اول بر این باور است که نیروهای آمریکایی با همکاری گسترده با طالبان قصد دارد برای حضور خود در افغانستان بهانه‌تراشی کند که من این نقطه نظر را نمی‌توانم بپذیرم. اشتباه آنها این است که نیروهای خارجی و سربازان ناتو نمی‌دانند به کجا حمله کرده‌اند. آنها فرهنگ افغانی را نمی‌شناسند؛ براحتی وارد خانه مردم افغان می‌شوند، بر سر سفر‌های آنها می‌روند و زنان و دختران را بازرسی می‌کنند. اینگونه اقدامات تاثیرات عمیقی بر موج مخالفت‌ها با نیروهای خارجی در افغانستان خواهد داشت. نیروهای خارجی نمی‌دانستند وقتی وارد افغانستان می‌شوند چه اقدامی باید انجام دهند. آنها بدون استراتژی وارد جنگی شدند که در قرن 19 امپراتوری انگلستان و در قرن 20 اتحاد شوروی از این عدم استراتژی شکست سنگینی خورده بودند. آمریکا بر این تصور بود که با نابودی طالبان و نشاندن حکومت مرکزی دیگری در کابل برای همیشه از شر نیروهای افراطی خلاص شده است. آمریکا‌ تنها در سال 2001 طالبان را از حکومت فراری داد ولی از میان نبرد. طالبان در عرض 2 سال با نیروی بیشتر و استحکاماتی قوی‌تر وارد جنگ جدیدی برضد نیروهای خارجی شدند. طالبان در حال حاضر به حدی قدرتمند شده‌اند که در بخشی از مناطق از جمله شرق افغانستان در استان سروبی رو در روی نیروهای فرانسوی و آمریکا می‌جنگند. سخنگوی طالبان در تماس تلفنی‌ای که با من داشت، گفت 40 سرباز خارجی در این درگیری‌ها کشته و زخمی شده‌اند و ضربات سختی به نیروهای فرانسوی وارد شده است. با این توضیحات شما، آیا آمریکایی‌ها به دنبال شکست القاعده هستند؟ شما می‌دانید که آمریکایی‌ها اعلام کرده‌اند بدون پاکستان قادر به نابودی القاعده نیستند. اگر استراتژی در افغانستان تغییر کند، بله امکان شکست شبه نظامیان وجود دارد. اما من القاعده را ساخته دست پاکستان و آمریکا به همراه کشورهای عربی برای مقابله با شوروی می‌دانم. چند روز پیش مجلس سنای آمریکا گزارشی را منتشر کرد که در دسامبر 2001 اسامه بن لادن در تیررس نیروهای آمریکایی قرار داشت ولی او توانست فرار كند. ماندن در افغانستان برای نیروهای خارجی سود‌های بسیاری را به همراه دارد. انرژی‌های فسیلی در خاورمیانه طی دهه‌هاي آینده به پایان می‌رسد و منابع انرژی غنی در آسیای میانه از اهمیت ویژه‌ای در بالانس استراتژیک انرژی جهانی برخوردار است. آسیای میانه یک منطقه بسیار غنی است. ‌آمریکایی‌ها می‌خواهند این منابع را تحت کنترل خود قرار دهند. ‌برای رسیدن به این هدف آمریکایی‌ها به کمک کشورهای عربی گروه‌های شبه نظامی مانند طالبان را در افغانستان ایجاد کرده‌اند. آمریکایی‌ها با حمایت از گروه‌های افراطی تلاش می‌کنند به اهداف خود در فشار آوردن به حکومت‌های مرکزی در مناطق مختلف جهان دست یابند. بحث خروج نیروهای آمریکایی از جمله مواردی است که آقای گیتس، وزیر دفاع آمریکا آغاز آن را سال 2011 عنوان داشته است. این خروج احتمالی به چه صورت خواهد بود و شرایط آن چگونه است؟ آمریکایی‌ها دروغ می‌گویند! آنها نمی‌توانند از افغانستان خارج شوند. زمانی که برای خروج مساله شرایط را مطرح می‌کنند یعنی این شرایط در آینده‌ای دور محقق خواهد شد. این شرایط چیست؟ در مرحله اول ایجاد ارتشی با بیش از 150 هزار نیروي بومی در افغانستان که تجهیزات مدرن در اختیار داشته باشد و بتواند از مرزهای ملی و دشمنان داخلی مردم افغان محافظت کند. زمانی که ارتش افغانستان توانست قدرت حفاظت کامل از کشور را به‌دست آورد در آن زمان نیروهای خارجی آماده خروج تدریجی خواهند شد، در حالی آمریکایی‌ها برنامه طولانی مدتی برای حضور در افغانستان در دستور کار خود دارند، آنها پایگاه نظامی بگرام را ساخته‌اند؛ پایگاهی که دارای چندین طبقه در زیر زمین است. در ساخت این پایگاه حتی یک افغان شرکت نداشت. تمام کارگران ساخت پایگاه بگرام از پاکستان و دیگر کشورهای منطقه آورده شده‌اند. ساخت چنین مراکز پیشرفته‌ای نشان از برنامه آمریکا برای کنترل منطقه آسیای مرکزی و بخش‌هایی از خاورمیانه دارد. در آخرین سفر حامد کرزای به آمریکا رئیس‌جمهور افغانستان قول مساعد داد تا همکاری دولت‌های افغان با پایگاه‌های آمریکایی ادامه داشته باشد. از دیگر مسائلی که کشورهای همپیمان آمریکا از جمله ژاپن آن را دنبال می‌کنند استفاده از نیروهای بومی در راه مقابله با طالبان است. این طرح تا چه حد می‌تواند مفید باشد و با توجه به تجربه اتحاد شوروی شما این برنامه را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ اقبال برای شرکت در ارتش افغانستان بسیار کم است. دلیل اصلی آن هم حقوق بسیار پایینی است که دولت افغانستان به نظامیان پرداخت می‌کند. مردم افغان انگیزه‌ای برای پیوستن به ارتش ندارند زیرا ارتش نمی‌تواند خواسته‌های آنها را برآورده کند. مردم افغانستان به نیروهای خارجی و ارتش بی‌اعتماد هستند.‌ اگر مردم افغانستان باور کنند که نیروهای آمریکایی خواستار خروج تدریجی از کشورشان هستند برای مقابله با طالبان به ارتش خواهند پیوست، اما عملا چنین نیست. حقوقی که طالبان پرداخت می‌کند به مراتب بیشتر از آن چیزی است ارتش افغانستان پرداخت می‌کند. ‌طالبان پول‌های هنگفتی را از عربستان سعودی و امارات متحده عربی دریافت می‌کند که این پول‌ها صرف حقوق شبه نظامیان می‌شوند. ژنرال مک کریستال، فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان نیز چندی پیش اعتراف کرد حقوق سربازان ناتو در برخی از مناطق از حقوق نیروهای طالبان کمتر است. آقای طوری! منابع مالی طالبان از کجا تامین می‌شود؟ می‌دانید که تجارت مواد ‌مخدر و همکاری با سوداگران آن از اصلی‌ترین منابع مالی طالبان هستند. این در حالی است که آدم‌ربایی نیز در کنار مواد مخدر از دیگر منابع مالی طالبان به شمار می‌رود. کمک‌های خارجی نیز در این بین بخش عظیمی از منابع مالی طالبان را شامل می‌شوند. ‌این کمک‌ها از کشور‌های عربی و شیخ نشینان حاشیه خلیج فارس برای طالبان ارسال می‌شود که در آن شاهزاده‌های سعودی و مذهبیون اماراتی نقش عمده‌ای ایفا می‌کنند. گزارش‌هایی موجود است که نشان می‌دهد سال گذشته ناتو با استفاده از بالگرد بسته‌های حمایتی را برای نیروهای طالبان ارسال کرده بودکه بحرانی را نیز در پارلمان ایجاد کرد. حامد کرزای در دور نخست انتخابات اعلام کرد شبه‌نظامیان طالب توسط بالگرد از جنوب به شمال افغانستان منتقل شده‌اند. غیر از آمریکا و انگلستان چه کسی در جنوب افغانستان حضور دارد! این اقدامات باعث خواهد شد کشورهای آسیای میانه نیز بترسند و بر این اساس پایگاه‌های بیشتری را در اختیار آمریکایی‌ها قرار دهند. کابینه افغانستان تشکیل شد. ترکیب وزرای دومین کابینه کرزای را چگونه می‌بینید؟ حدود نیمی از کابینه تغییر نکرده است. آمریکایی‌ها خواستار حضور مجدد وزیر دفاع و وزیر کشور دولت اول کرزای بودند. این 2 نفر تابعیت آمریکایی دارند و با توجه به قانون افغانستان اگر این افراد توسط پارلمان تایید شوند مانعی برای حضور در قدرت ندارند. در کابینه افغانستان 9 نفر دارای تابعیت دوگانه هستند. کرزای تحت فشار نیروهای خارجی و سفرای کشورهای آمریکا و انگلستان مجبور به حذف افرادی از کابینه خود شد. کرزای تحت فشار شدید قرار داشت. در مقابل، کرزای باید رضایت فرماندهان جهادی را نیز کسب می‌کرد. پارلمان افغانستان اعلام کرده است به افرادی که دارای تابعیت دوگانه هستند رای اعتماد نخواهد داد در مقابل به نظر نمی‌رسد چنین چیزی حقیقت داشته باشد زیرا پارلمان افغانستان از سیاست‌های دولت حمایت می‌کند. آمریکا و انگلستان نیز اعلام کرده‌اند پارلمان افغانستان به جهت شرایط نامساعد امنیتی یک سال دیگر به کار خود ادامه خواهد داد و انتخابات برگزار نمی‌شود. به نظر مي‌رسد اين ترفند و يك رشوه سياسي باشد از طرف آمريكا و انگلستان براي اينكه پارلمان مجبور شود به وزراي داراي تابعيت دوگانه راي اعتماددهد. حامد کرزای اصلاحات اقتصادی و سیاسی را در دستور کار خود قرار داده است. این اصلاحات می‌تواند موفق باشد؟ در کابینه جدید کرزای افرادی وجود دارند که می‌توان به آنها اطمینان کرد. کمک‌هایی که طی این 8 سال به افغانستان آمده است بیش از 70 درصد آن توسط NGO‌های خارجی مصرف شده و 30 درصد مابقی نیز به دولت افعانستان سپرده شده است. كرزاي و همراهانش در تجارت مواد مخدر فعاليت‌هاي گسترده‌اي دارند. اين افراد توسط سفارت‌هاي خارجي حمايت مي‌شوند. افراد ديگري در افغانستان حضور دارند كه توسط دولت‌هاي خارجي حمايت مي‌شوند. دولت آنها را دستگير مي‌كند و بعد از تماس سفارت آمريكا يا انگلستان اين اشخاص آزاد مي‌شوند به همين خاطر اصلاحات در افغانستان وابسته به همكاري نيروهاي خارجي است و دولت به تنهايي نمي‌تواند كاري صورت دهد. نيروهاي خارجي در افغانستان از برخي گروه‌هاي شبه‌نظامي حمايت مي‌كنند كه اين مساله مي‌تواند باعث ايجاد ناامني شود. قرباني اصلي حمله آمريكا به افغانستان مردم هستند، تعداد سربازاني كه در طول هشت سال و چند ماه حضور نيروهاي خارجي كشته شده‌اند گواه اين ادعاست.