نوید مؤمن: انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2016 میلادی، نقطه آشکارساز دخالت اف‌بی‌آی و نهادهای اطلاعاتی آمریکا در آن آوردگاه سیاسی محسوب می‌شود. هرچند آژانس امنیت ملی آمریکا و نهادهای تابع آن ابایی از مداخله پنهان در انتخابات (خصوصا با توجه به ساختار پیچیده الکترال کالج) ندارند اما کمتر پیش می‌آمد این مداخله‌گرایی جنبه‌ای آشکار پیدا کند! ماجرا از این قرار بود که ماه مه سال 2016 میلادی، دفتر بازرس کل وزارت امور خارجه گزارشی درباره ایمیل‌های وزارت خارجه، از جمله اقدامات کلینتون منتشر کرد. ژوئن همان سال، جیمز کومی رئیس وقت اف‌بی‌آی مدعی شد تحقیقات این سازمان به این نتیجه رسیده که کلینتون «بسیار بی‌احتیاط» بوده اما قصد مجرمانه‌ای برای ارتکاب این بی‌احتیاطی نداشته است. دموکرات‌ها با این تصور که گزارش اف‌بی‌آبی نقطه پایانی بر مناقشات ایجادشده بر سر افشای ایمیل‌های محرمانه هیلاری کلینتون بوده است، بر مبارزات انتخاباتی خود متمرکز شدند. ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶، درست چند روز قبل از برگزاری انتخابات ماه نوامبر، جیمز کومی در اقدامی غیرقابل پیش‌بینی و ناگهانی، به کنگره اطلاع داد اف‌بی‌آی آغاز به جست‌وجوی ایمیل‌های تازه کشف‌شده از حساب کاربری هیلاری کلینتون کرده است. اعلام از سرگیری تحقیقات درباره خبط امنیتی وزیر اسبق خارجه آمریکا، منجر به از بین رفتن برتری او در ایالات خاکستری و حساسی مانند ویسکانسین، پنسیلوانیا و میشیگان شد. در نهایت ترامپ با پاس گلی که کومی و مقامات پلیس فدرال به او دادند، با اختلافی اندک توانست رقیب دموکرات خود را در ایالات کلیدی شکست دهد و برخلاف پیش‌بینی نظرسنجی‌ها رئیس‌جمهور آمریکا شود. هرچند رئیس پیشین اف‌بی‌آی بعدها به یکی از منتقدان ترامپ تبدیل شد اما دموکرات‌ها کماکان با گذشت ۸ سال همچنان وی را عامل اصلی شکست خود در انتخابات سال 2016 میلادی قلمداد می‌کنند. در مقابل، جمهوری‌خواهان از اقدام کومی استقبال کردند و آن را مصداق یک شوک حساب‌شده و مداخله ایجابی (به سود حزب جمهوری‌خواه) دانستند. اکنون ترامپ جایگاه قبلی خود را در اف‌بی‌آی از دست داده و امیدی به تکرار این «شوک‌درمانی» از سوی نهادهای امنیتی آمریکا ندارد. در مقابل، وی بازی با کلیدواژه‌ای خطرناک تحت عنوان ترور را آغاز کرده که از سخنرانی جنجالی وی در ایالت پنسیلوانیا آغاز و اکنون به تیراندازی در زمین گلف وی کشیده شده است! ترامپ تجربه خوبی از ترور ناموفق و البته مشکوک قبلی خود در ایالت پنسیلوانیا دارد.
پس از آن واقعه، محبوبیت وی در میان رای‌دهندگان مستقل افزایش یافت و بایدن (نامزد قبلی دموکرات‌ها) را کاملا در نظرسنجی‌های ایالتی و عمومی به حاشیه راند. فراتر از آن، ۲ روز پس از ترور وی در پنسیلوانیا، کنگره حزب جمهوری‌خواه برگزار شد و حتی هم‌حزبی‌های منتقد او نیز نتوانستند تحت تاثیر فضای ناشی از ترور رئیس‌جمهور سابق آمریکا، کمترین هجمه‌ای به وی و مواضعش وارد سازند. البته این بازی تکمیل نشد و کناره‌گیری جو بایدن از رقابت‌های انتخاباتی و جایگزینی کاملا هریس معادله را تغییر داد.
طی هفته‌های اخیر، هریس در نظرسنجی‌ها فاصله خود را با ترامپ بیشتر کرده و حتی در ایالاتی مانند فلوریدا و اوهایو (که ترامپ در انتخابات سال 2020 در آنها پیروز شده بود)، اختلاف آرای خود و نامزد حزب جمهوری‌خواه را به حداقل رسانده است. هدف ترامپ از مانور روی ترورها، اثبات خود به عنوان چهره‌ای کاریزماتیک و مهارناپذیر است که دشمنان زیادی در آمریکا دارد و مخالفانش قصد حذف فیزیکی وی را دارند. این روایت‌سازی تبدیل به فرمول اصلی جمهوری‌خواهان در مواجهه با دموکرات‌ها شده است. رئیس‌جمهور سابق آمریکا و اطرافیانش در طراحی این بازی دوباره، آرای مردد و مستقل را در انتخابات پیش رو هدف قرار داده‌اند. در اکثر نظرسنجی‌های انجام‌شده، 5 تا 10 درصد شرکت‌کنندگان تاکید کرده‌اند تعلق خاطری به ترامپ یا هریس نداشته و تصمیم نهایی خود را در حمایت از هیچ یک از نامزدهای ۲ حزب سنتی آمریکا اتخاذ نکرده‌اند. در صورتی که اکثر این آرای مردد به سبد رای ترامپ و جمهوری‌خواهان واریز شود، برتری هریس در ایالات حساس و سرنوشت‌ساز پایان می‌یابد و در نتیجه، سناریوی سال 2016 در ماه‌ها و هفته‌های واپسین رقابت‌های انتخاباتی آمریکا تکرار می‌شود. در مقابل، دموکرات‌ها نیز چاره‌ای جز محکوم کردن ترورهای ناموفق انجام‌شده علیه ترامپ نداشته و همین مساله، رونق بیشتری به بازی طراحی‌شده توسط رقبای کنونی کاخ سفید می‌دهد. آنچه در این میان ابتر می‌ماند، واقعیت و پشت پرده ماجرای ترورهای مستمر و مبتدیانه‌ای است که علیه نامزد حزب جمهوری‌خواه انجام می‌شود. ترامپ به دنبال شوک‌درمانی سیاسی است و هیچ چیز مثل کلیدواژه ترور نمی‌تواند او را در این مسیر کمک کند.