سیدمجتبی موسوی
وقتی صحبت از المان‌های حجمی و شهری به میان می‌آید باید این نکته درنظر گرفته شود که ما نه‌تنها در زمینه عاشورایی که در دیگر حیطه‌های آیینی- مذهبی نیز شاهد آثار حجم و مجسمه نیستیم. شاید بتوان دلیل این مساله را اندک بودن سابقه تاریخی حجم در ایران دانست، چنانكه تاریخ رسمی مجسمهسازی ما از زمان ابوالحسن‌خان صدیقی یعنی از 80 سال پیش آغاز شده است. ضمن اینکه رشته مجسمهسازی و حجم نیز تا سال‌ها در بستر دانشگاه‌ها وجود نداشت و احیای مجدد آن در مراکز آموزشی را از سال 1371 می‌توان قلمداد کرد. علاوه بر اینها، نبود سفارش‌دهنده و هنرمند جدی در حوزه هنر دینی یا عاشورایی خود موجب کمرنگ بودن این حیطه شده است، بنابراین نمی‌توان انتظار داشت که آثار متعددی تولید شده باشد. اگر بخواهیم به طور خاص درباره المان‌های عاشورایی صحبت کنیم، باید به این نکته توجه کنیم که تعداد هنرمندانی که درباره موضوعات مذهبی کار کرده‌اند چندان چشمگیر نبوده است، جز عده معدودی از هنرمندان. به عنوان مثال قدرت‌الله عاقلی طی سال‌های اخیر کارهای مطلوبی در این زمینه انجام داده است یا پرویز تناولی که در آثار او ردپایی از نمادهای مذهبی و آیینی به چشم می‌خورد، اما واقعیت این است که در این حوزه، هنرمند شاخصی نداشته‌ایم که به شکل مداوم فعالیت خود را در این رشته ادامه دهد. از این رو، سازمان زیبا‌سازی شهر تهران که متولی بهبود وضیعت آثار حجمی شهری است، فعالیت‌ها و طرح و برنامه‌هایی در این زمینه انجام داده است تا شاید بتوان از این رهگذر، شهر را از زیر سایه فقر المان‌های حجمی خارج کرد. ضمن اینکه حجم نیز چون هنرهای دیگر مانند ادبیات یا هنرهای تجسمی، قابلیت روایتگری دارد بویژه اینکه در این زمینه می‌توان کارهای مطلوبی در نقش برجسته‌ها انجام داد. در واقع تزریق روایت در اثر موجب می‌شود تا یادمان‌هایی که با مضامین آیینی- عاشورایی ساخته می‌شوند، تنها به جنبه سوگواری صرف محدود نباشند بلکه در دل و روح هر بیننده، عظمت عاشورا را نیز احیا سازند.
ساخت یادمان‌های آیینی از رؤیا تا عمل
سیدمجتبی موسوی
وقتی صحبت از المان‌های حجمی و شهری به میان می‌آید باید این نکته درنظر گرفته شود که ما نه‌تنها در زمینه عاشورایی که در دیگر حیطه‌های آیینی- مذهبی نیز شاهد آثار حجم و مجسمه نیستیم. شاید بتوان دلیل این مساله را اندک بودن سابقه تاریخی حجم در ایران دانست، چنانكه تاریخ رسمی مجسمهسازی ما از زمان ابوالحسن‌خان صدیقی یعنی از 80 سال پیش آغاز شده است. ضمن اینکه رشته مجسمهسازی و حجم نیز تا سال‌ها در بستر دانشگاه‌ها وجود نداشت و احیای مجدد آن در مراکز آموزشی را از سال 1371 می‌توان قلمداد کرد. علاوه بر اینها، نبود سفارش‌دهنده و هنرمند جدی در حوزه هنر دینی یا عاشورایی خود موجب کمرنگ بودن این حیطه شده است، بنابراین نمی‌توان انتظار داشت که آثار متعددی تولید شده باشد. اگر بخواهیم به طور خاص درباره المان‌های عاشورایی صحبت کنیم، باید به این نکته توجه کنیم که تعداد هنرمندانی که درباره موضوعات مذهبی کار کرده‌اند چندان چشمگیر نبوده است، جز عده معدودی از هنرمندان. به عنوان مثال قدرت‌الله عاقلی طی سال‌های اخیر کارهای مطلوبی در این زمینه انجام داده است یا پرویز تناولی که در آثار او ردپایی از نمادهای مذهبی و آیینی به چشم می‌خورد، اما واقعیت این است که در این حوزه، هنرمند شاخصی نداشته‌ایم که به شکل مداوم فعالیت خود را در این رشته ادامه دهد. از این رو، سازمان زیبا‌سازی شهر تهران که متولی بهبود وضیعت آثار حجمی شهری است، فعالیت‌ها و طرح و برنامه‌هایی در این زمینه انجام داده است تا شاید بتوان از این رهگذر، شهر را از زیر سایه فقر المان‌های حجمی خارج کرد. ضمن اینکه حجم نیز چون هنرهای دیگر مانند ادبیات یا هنرهای تجسمی، قابلیت روایتگری دارد بویژه اینکه در این زمینه می‌توان کارهای مطلوبی در نقش برجسته‌ها انجام داد. در واقع تزریق روایت در اثر موجب می‌شود تا یادمان‌هایی که با مضامین آیینی- عاشورایی ساخته می‌شوند، تنها به جنبه سوگواری صرف محدود نباشند بلکه در دل و روح هر بیننده، عظمت عاشورا را نیز احیا سازند.
ارسال نظر
پربیننده