ششمین انتخابات پارلمانی اقلیم کردستان عراق، 2 سال دیرتر از موعد و پس از 4 بار تعویق یکشنبه 29 مهر (20 اکتبر) برگزار شد که بر اساس نتایج اولیه، حزب دموکرات (بارزانی‌ها به مرکزیت اربیل) 39 کرسی و اتحادیه میهنی (طالبانی‌ها به مرکزیت سلیمانیه) 23 کرسی از تعداد کل 100 کرسی پارلمان را به خود اختصاص دادند؛ همان دو حزبی که طی 30 سال گذشته حکومت اقلیم کردستان را در اختیار داشته‌اند. حزب دموکرات 6 کرسی قابل پیش‌بینی را از دست داد. در مقابل اتحادیه میهنی با وجود اختلافات داخلی میان لاهور شیخ جنگی، برادرزاده مرحوم مام جلال با پسران طالبانی یعنی بافل و قباد، توانست ۲ کرسی بیشتر از دور قبل کسب کرده و در جایگاه دوم قرار گرفت. با اینکه به نظر می‌رسید ششمین دوره انتخابات پارلمانی اقلیم کردستان عراق عرصه جدال احزاب سنتی و نوظهور باشد اما به جز یک شگفتی کوچک، در عمل چنین اتفاقی نیفتاد. این بار هم دو حزب حاکم همچنان بالاترین تعداد کرسی‌ها را به خود اختصاص داده و بزرگ‌ترین ترکیب سیاسی پارلمان را از آن خود کردند. تنها شگفتی این انتخابات جنبش «نسل نو» بود؛ حزبی جوان و پرشور که به رهبری «شاسوار عبدالواحد»، فعال ثروتمند حوزه املاک و مستغلات تنها 7 سال پس از تاسیس، با نتیجه‌‌ای کم سابقه، تعداد کرسی‌های خود را از 15 به 18 افزایش داد تا سومین گروه قدرتمند اقلیم کردستان نام بگیرد. از نگاه تحلیلگران بین‌المللی، نتایج تکراری این دوره در مقایسه با ۵ دوره پیشین نشان‌دهنده سیمانی شدن طبقه حاکم در اقلیم است. به عنوان مثال موسسه استراتفور، بزرگ‌ترین بازنده‌های این انتخابات را جنبش تغییر (گوران) و دیگر احزابی دانست که در سال‌های اخیر از اتحادیه میهنی انشعاب کرده بودند. بر اساس پیش‌بینی این اندیشکده آمریکایی، چالش‌های سیاسی و اجتماعی بر سر قدرت در میان کردهای عراق افول کرده و اگر چه ممکن است مثل دو دوره پیشین انتخابات سراسری اقلیم – بویژه شورش سال 2018 – در روزهای آتی تنش‌ها و درگیری‌هایی را شاهد باشیم اما هیچ کدام از احزاب عمده اقدام به ایجاد خشونت سازماندهی شده، در واکنش به نتیجه انتخابات نخواهند کرد. دلیل اصلی بازگشت آرامش به صحنه سیاست اقلیم این است که 2 طیف بارزانی و طالبانی، رابطه‌ای دیرین و نهادینه شده طی بیش از 80 سال با هم داشته و این موضوع باعث می‌شود به جای ائتلاف با طیف‌های جدید سیاسی، دادوستد دائمی با یکدیگر بر سر سهم قدرت داشته باشند.