روز گذشته بخش نخست نامه مرحوم حجتالاسلام و المسلمين سيداحمد خميني به آيت‌الله منتظري منتشر شد، در اين شماره، بخش دوم اين نامه از نظر خوانندگان گرامي مي‌گذرد.
حضرت آیت‌الله!
نامه‌های اخیر شما در دفاع از منافقین خیال می‌کنید کار خودتان بوده است، بعداً سخنان آقای مهدی هاشمی را می‌آورم که چگونه این طیف در طول چند سال کار روی شما موضع شما را به طرف دفاع از منافقین سوق دادند و جنابعالی را به سقوط کامل پیش حزب‌الله کشیدند. یادتان هست در ملاقات آخر خود با امام شما نیم ساعت حرف زدید و امام سکوت کردند، وقتی بلند شدید بروید، امام فرمودند: «بیشتر حرف‌های شما درست نبود، خدا ان‌شاءالله مرا ببخشاید و مرگم را برساند». امام تنها همین 2 جمله را فرمودند. آیا از خود پرسیده‌اید که چه کردید که امام، مرگ خود را از خدا خواسته و آن را به اطلاع شما رسانده است؟
آقا مهدی در این مورد می‌گوید: «آقا هادی از من خیلی داغ‌تر بود. او می‌گفت خمینی چند روز دیگر خواهد مرد و مساله حل خواهد شد». می‌دانید این حرف‌ها را آقا مهدی چه وقتی زده است؟ زمانی که می‌خواستند اعدامش کنند. او گفته بود، می‌خواهم هیچ چیز نگفته نداشته باشم تا بلکه خدا مرا بیامرزدـ عین نوار ایشان موجود است- اصل این را با سند در جای دیگری نقل می‌کنم.
حضرت آیت‌الله!
آیا هنوز معتقدید بیت شما پاکِ پاک است. آیا هنوز بر این عقیده‌اید که امام با دوست خود به صورتی خوب عمل نکرده است؟ در همان نامه بدون تاریخ به امام نوشته‌اید:
سند شماره 41:
«حضرتعالی با این کار، آخوندهای مخالف را که تا اندازه‌ای ترس یا شرم حضور داشتند جری کردید و به آنان امکان ضربه زدن را دادید». آیا ترس و شرم آخوندهای مخالف و دشمن شما با دستگیری مهدی هاشمی، بریزد بهتر است یا دوستان شما به خاطر دفاع شما از او با جنابعالی بد شوند؟ شما غیر از بعضی از دوستان حضرت امام دوستی ندارید، اینها را به خاطر تحلیل‌های غلط طیف آقا مهدی از دست ندهید. در همین نامه بدون تاریخ که در قضایای مهدی هاشمی نوشته‌اید، آورده‌اید:
سند شماره 42:
«ضربه‌ای که به اسم حضرتعالی و در پوشش حمایت از من و بیت من به من زده شد از همه ضرباتی که آخوندهای مخالف در رژیم گذشته و در زمان حال زدند و می‌زنند بیشتر بود». آیا امام می‌خواست سیدمهدی را از کنار شما دور کند، حمایت از شما نبود که می‌فرمایید در پوشش حمایت از من به من ضربه زدید؟ آقا مهدی به اعتراف خودش در چند جلد از پرونده‌اش آورده است:
1- ساواکی بود.
2- در قتل‌ها و توطئه‌ها شرکت داشت.
3- خود را به دروغ به مظلومیت می‌زد و شما را تحریک می‌کرد.
4- اخبار و اطلاعات غلط به شما می‌داد.
5- لغزش‌های بزرگی در حریم شما داشت.
6- آتش جناح‌بندی‌ها را برضد مسؤولان کشور مشتعل ساخت.
7- اطلاعات سری مملکت را که به شما می‌رسید در اختیار افراد خام می‌نهاد.
8- مردم را قبل از انقلاب تشویق به عضویت در حزب رستاخیز می‌کرد.
9- به خانواده سلطنتی دعا می‌کرد.
10- اختلاف‌افکنی بین سپاه و کمیته که منتهی به قتل چند نفر شد و سپاه لنجان و خمینی‌شهر را تحریک کرد که در مقابل سپاه اصفهان مقاومت کنند.
11- نگهداری اسناد طبقه‌بندی شده و اطلاعاتی سپاه پس از انحلال واحد نهضت‌ها
12- مبادرت به نشر اعلامیه علیه مسؤولان کشور به نام روحانیت بیدار و حوزه علمیه و فضلای تبریز
13- اقدام به جعل و نشر اوراقی به نام طلاب و فضلای افغانی علیه وزارت خارجه
14- توطئه در میان صفوف مبارزان افغانی که منتهی به خونریزی شد.
15- تقویت نیروهای معترض نجف‌آباد.
خلاصه اینکه خود او به داشتن صفت‌هایی مثل شیطان، لاابالی، مجسمه شر، فساد، حیله‌گری، قدرت‌طلبی، غرور، عجب، خودمحوری، استبداد، ریا، تکبر، خودبزرگ‌بینی، ضعف در تدین، فرورفتن در منجلاب خط و خط‌بازی، منحرف، معیوب و آلوده اعتراف و اذعان کرده است. آیا اگر کسی او را که دارای این اعمال و اوصاف است از شما دور کند به شما خدمت نکرده است؟ و تحت پوشش حمایت از شما به شما ضربه زده است؟ او خود در صفحه 27 می‌آورد:
سند شماره 43:
«خلاصه کلام اینکه آخرین و خطرناک‌ترین اندیشه انحرافی من این بود که با موقعیتی که نزد فقیه عالیقدر برای خودم درست کرده‌ام و [با] اعتماد مطلق بیت ایشان، انتقام بی‌مهری‌ها و کم‌لطفی‌هایی که مسؤولان نسبت به من اعمال کرده و قصد حذف کامل مرا از صحنه دارند، بگیرم و در این رهگذر از توطئه‌گری، افشاگری، تهمت زدن، جوسازی و ایجاد بدبینی دریغ نمی‌ورزیدم و از نظر نفسانی خود را متکی به جهات مختلفی می‌دیدم؛ از حمایت رهبری آینده انقلاب گرفته تا محبوبیت نزد اقشار ناراضی جامعه و افراد تندرو...».
حضرت آیت‌الله!
با این اوصاف، وقتی امام می‌فرمایند ایشان در کنار شما نباشند حمایت از شما نیست؟ اگر شما حاضر نیستید در مقابل اینکه امام می‌فرمایند آقا مهدی آنجا نباشد امام را تحسین کنید، آقا مهدی در همین پرونده می‌گوید من به تیزهوشی امام که مرا در چند ملاقات شناخت و نگذاشت من در کنار رهبری آینده باشم، آفرین می‌گویم (نقل به معنی). در همین نامه بدون تاریخ آورده‌اید:
سند شماره 44:
«نمی‌دانم از بهره‌برداری ضدانقلاب و آخوندهای مخالف و تفسیرهای رادیوهای بیگانه و خوشحالی آنان تا چه اندازه مطلعید».
حضرت آیت‌الله!
از شما می‌پرسم آیا ملاک انجام کار حق تنها خوشحالی یا بدحالی ضدانقلاب است که اگر خوشحال شوند کار حق را نباید انجام داد؟ امروز اگر ما سلمان رشدی را هم اعدام کنیم رادیوهای بیگانه ضدانقلاب و غرب و شرق بهره‌برداری می‌کنند، پس ما نباید حکم خدا را درباره او جاری کنیم؟ در ضمن ضدانقلاب از اعدام آقا مهدی هرگز خوشحال نشده است. در نامه به امام نوشته‌اید:
سند شماره 45:
«شنیده شد فرموده‌اید فلانی مرا شاه و اطلاعات مرا ساواک شاه فرض کرده است، البته حضرتعالی را شاه فرض نمی‌کنم ولی جنایات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواک را سفید کرده است. من این جمله را با اطلاع دقیق می‌گویم».
حضرت آیت‌الله!
اطلاع دقیق شما که معلوم شد چگونه است. مثل این حرف شماست که در نامه‌ای به امام نوشته‌اید: «من از کارگردانان اطلاعات درباره زندان‌ها اطلاعاتم بیشتر است!» تو را به خدا این حرف خنده‌دار نیست؟ آیا شما از وزارت اطلاعات بیشتر اطلاع از وضع زندانیان و زندان‌ها دارید؟ از اینها گذشته لابد یادتان نرفته است که به امام نوشته‌اید: «حق را می‌گویم اگرچه تلخ باشد. من تمام خصوصیات سیدمهدی را می‌شناسم او مخلص اسلام و انقلاب است، فردی متدین است، از بچگی او را می‌شناسم، تقوای او از آقای ری‌شهری کمتر نیست».
حضرت آیت‌الله!
آیا اطلاع دقیق شما از همین‌گونه که نوشتم نیست؟ اصلاً این سؤال برای من همیشه مطرح بوده است که چرا شما زود و سریع اطلاع دقیق از قضایا پیدا می‌کنید؟ آیا واقعاً از خود پرسیده‌اید که چرا اینقدر زود قطع پیدا می‌کنید؟ برای روشن شدن منشأ این اطلاع دقیق توجه شما را مجدداً به نوشته مهدی هاشمی جلب می‌کنم:
سند شماره 46-19:
«ایجاد تسهیلات لازم جهت ملاقات نیروهای مساله‌دار و معترض با آقا، چون دکتر پیمان و وابستگان به نهضت آزادی و مسامحه و موافقت با رفت و آمد افرادی چون ارمی (طلبه منافق تائب) در بیت آقا. او (آقا هادی) در این باره می‌گفت به نظر آقا چون این افراد (منافقین) تائب هستند رفت و آمدشان بلااشکال است». حال شما خود قضاوت کنید منشأ یک چنین دیدگاهی با توجه به رفت و آمد لیبرال‌ها و منافقین و با توجه به تحلیلی که شرح آن در پرونده آقای مهدی هاشمی (سندهای 24/1 تا 24/4) رفت، چیست؟ و نیز خود قضاوت کنید که منشأ چنین دیدگاهی از شما با توجه به اینکه آقا هادی معتقد به کانال احتیاطی و یدکی در خارج از کشورـ آن هم از طریق منافقین بود و علاوه بر این معتقد بود منافقین بر این رژیم ارجحیت دارند- چه می‌تواند باشد؟ آیا با آنچه در بالا آمد به نتیجه‌ای غیر از این می‌رسیدید که بگویید: «جنایات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواک شاه را سفید کرده است؟»
حضرت آیت‌الله!
آیا برادران بسیار خوبمان در اطلاعات و زندان‌ها مانند حضرات حجج اسلام ری‌شهری، فلاحیان، رازینی، نیری، پورمحمدی، رئیسی و بسیاری دیگر از همین افراد خوب یعنی برادران مبارزی که به قول امام همه‌گونه ناسزا را از ساده‌اندیشان موجه تحمل می‌کنند و خم به ابرو نمی‌آورند، از تیمسار نصیری، تیمسار مقدم، ثابتی، منوچهری، حسینی، کمالی و دیگر شکنجه‌گران شاه در سایر شهرستان‌ها بدترند؟ آیا آقایان روی ایادی شاه را سفید کرده‌اند؟ آیا مدیرکل‌های اطلاعات و رؤسای ادارات اطلاعات و مسؤولان دادگاه‌های انقلابی و زندان‌ها که کثیری از آنان روحانیون پاکباخته‌ای هستند که جانشان را کف دستشان گذاشته‌اند و از امنیت و آسایش این مردم و مملکت دفاع می‌کنند از مدیرکل‌های ساواک شاه بدترند؟ آیا فرزندان امام زمان در اطلاعات و دادستانی‌ها و زندان‌ها مانند کسانی‌اند که از خائن‌ترین و کثیف‌ترین افراد جامعه طاغوت انتخاب می‌شدند؟ آیا آقا مهدی هاشمی این همه ارزش داشت که شما چشم از بدیهی‌ترین مسائل بپوشید و خود را تا این اندازه به ورطه سقوط بکشانید، آیا بچه‌های اطلاعات اکثر قریب به اتفاقشان از فرزندان متدین افراد این جامعه نیستند؟ شما در آخرت جواب این سؤال را دارید؟ آیا واقعاً از اینگونه حرف‌ها و قضاوت‌ها پشیمان نشده‌اید؟ ان‌شاءالله که شده‌اید. امام در جواب نامه آقای ری‌شهری درباره طیف مهدی هاشمی در تاریخ 16/4/66 می‌فرمایند:
سند شماره 47:
«با تشکر از زحمات اعضای محترم وزارت اطلاعات، این سربازان گمنام امام زمان عجل‌الله تعالی فرجه که در جنگ با ایادی استکبار در داخل کشور صدمات بسیاری دیده‌اند و از طعن و لعن ضدانقلاب و اغفال شده‌ها نرنجیده و وظیفه اسلامی میهنی خود را انجام می‌دهند، با شرایط وزیر محترم اطلاعات آقای ری‌شهری موافقت می‌کنم ان‌شاءالله خداوند به همه شما توفیق بیشتر عنایت فرماید».
روح‌الله الموسوی الخمینی
حضرت آیت‌الله!
صمیمانه از شما می‌خواهم سؤال کنم: چه دستی در کار بود تا شما را از امام تا این حد جدا کرد که شما اطلاعات و مسؤولان زندان‌های نظام مقدس جمهوری اسلامی را از ساواکی‌های شاه بدتر می‌دانید ولی امام آنها را سربازان گمنام امام زمان علیه‌السلام می‌نامند؟ آیا غیر از این است که شما افرادی که به اقرار خودشان تمام اوصاف زشت مثل شیطان، لاابالی، مجسمه شر و فساد، حیله‌گر، توطئه‌گر، ریاکار و قدرت‌طلب، غیرمتدین، منحرف، معیوب، آلوده به گناه و بسیاری دیگر از این اوصاف را دارا بوده‌اند متقی، متدین، مدیر و مدبری می‌دانید که از بچگی بزرگشان کرده‌اید و از همه خصوصیاتشان مطلعید و ایشان را خوب می‌شناسید و الحق هم که چقدر خوب شناختید! ولی امام با تیزهوشی مخصوص خود او را شناخت و بعد هم معلوم شد که شناخت امام چقدر مبتنی بر واقعیات و حقایق بوده و شناخت شما چقدر با ساده‌اندیشی همراه بوده است و متأسفانه اعتماد شما به این افراد ـ که تعدادشان هم در بیت شما کم نیست - موجب شد چنین اطلاعات مغرضانه و بی‌اساسی به شما داده شود تا شما سربازان امام زمان علیه‌السلام را از ساواکی‌های شاه بدتر بدانید. به گوشه‌ای از نامه مهدی هاشمی چند ساعت قبل از اعدامش خطاب به خودتان توجه کنید:
سند شماره 48:
«چه کسی جز ایشان (آقای هادی هاشمی) تحت‌تأثیر حساسیت‌ها و تحلیل‌های ذهنی غلط از روند انقلاب و تحولات کشور پندارهای شیطانی بر ضدامام امت روحی فداه را در ذهنیت خود و اندیشه اطرافیان پرورش می‌داد که نتیجه آن گزارشات انحرافی و مکتوب من و القائات تحریف شده ایشان (سیدهادی) خدمت حضرتعالی و دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیای عظام و سلاله ابراهیم علی نبینا و آله و علیه السلام بود؟» شاید خدا او را به‌خاطر بازگوکردن حقایقی که موجب روشنگری نسل‌های آینده انقلاب می‌شود، بیامرزد.
حضرت آیت‌الله!
اگر این نامه‌ها، مصاحبه‌ها و نوشته‌های آقا مهدی هاشمی را نشان شما و افراد بیت‌تان نمی‌دادیم، امروز نمی‌توانستیم ثابت کنیم که شما بلندگوی منافقین و لیبرال‌ها شده‌اید. نمی‌توانستیم ثابت کنیم که تمام نوشته‌های شما از گزارشات انحرافی و مکتوب طیف مهدی هاشمی و القائات تحریف شده سیدهادی خدمت حضرتعالی و دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیاست و از آنجا که خدا با امام است باید آقا مهدی هاشمی را هدایت کند به بازگو کردن مسائل تا توطئه بزرگ بیت شما علیه امام خنثی شود.
والله این به‌خاطر پاکی امام است که افراد بیت شما که تصمیم داشته‌اند جنابعالی را وادار کنند تا نامه‌های بسیار زننده علیه امام بنویسید، معرفی کردند. این از خلوص و تنهایی امام است که ناگهان مهدی هاشمی فریاد می‌زند و اعتراف می‌کند: «آقاهادی هاشمی در فکر دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیاست». آیا دیگر کسی حرف‌های ضدانقلاب را باور می‌کند که حذف آقای منتظری تصفیه‌ای است از طرف جناحی از حکومت علیه جناحی دیگر؟ آیا کسی باور می‌کند که امام یک تصمیم عجولانه گرفته‌اند. آیا برداشت شما از سربازان گمنام امام زمان ـ یعنی فرزندان متدین و سلحشور مردم شریف ایران ـ موجب نشده است که دل امام خون شود و با قلبی شکسته در نامه اخیر با شما صحبت کنند. در همین نامه بی‌تاریخ نوشته‌اید:
سند شماره 49:
«من حدس می‌زدم روزی حضرتعالی از اکثر علاقه‌مندانتان منقطع شوید ولی گمان نمی‌کردم به این زودی عملی شود». مهدی هاشمی در نامه‌ای چند لحظه قبل از اعدام خود به برادرش آقا هادی نوشته است:
سند شماره 50-21:
«اکنون که چند لحظه بیشتر به مرگم نمانده است چند نکته را اجمالاً تذکر می‌دهم، شما متأسفانه با همان روحیه خودمحوری و تنگ‌نظری که داشتی و همه چیز را با معیارهای ناقص خودت می‌سنجیدی مسبب بسیاری از فجایعی شدی که عوارض بسیاری را متوجه انقلاب ساخت و در حساس‌ترین لحظات تاریخ انقلاب و جنگ داعیه لزوم انفصال آیت‌الله منتظری از نظام و مسؤولان را سردادی که خدا می‌داند چه گناه بزرگی مرتکب شدی».
حضرت آیت‌الله!
امام از دوستانش جدا نشد، داعیه آقا هادی، انفصال شما را از نظام و امام و مسؤولان و مردم حزب‌الله به بار آورد و کسی که از نظام جدا شد، از دوستان هم جدا شده است چرا که دوستان شما اداره‌کنندگان نظامند نه دشمنان شما و متأسفانه ضربه آخر را هم آقا هادی به شما و نظام زد و آن اینکه شما را به جایی رساند که نگذاشت فریاد اعتراض مردم را که از دفاع شما از منافقین و لیبرال‌ها بلند شده بود، بشنوید چرا که او تصمیم گرفته بود حرف‌های منافقین را از دهان شما بزند و دیدید که موفق هم شد. من از شما خواهش می‌کنم کمی بیرون از دایره تفکرات آقا هادی و آقا مهدی فکر کنید که شما چه کسانی را از دست داده‌اید و در عوض چه کسانی را جذب کرده‌اید؟ آیا از دست دادن امام کم تأسف دارد؟ از دست دادن طلبه‌های خوب که نزد شما آنها را بد جلوه داده‌اند باعث تأسف نیست؟ آیا از دست دادن فرزندان امام زمان علیه‌السلام در اطلاعات و کمیته و سپاه و جهاد و نهادهای انقلابی خسارتی کوچک برای شما بود؟ بار دیگر دوستانه از شما می‌خواهم که کمی فکر کنید، آیا آنهایی که اصیلند و در مبارزه بوده‌اند هیچ کدامشان حاضرند امام را رها کنند و شما را بگیرند؟ اگر یک اشتباه دیگر مرتکب بشوید و به آخوندهایی که تا دیروز شما را وهابی می‌خواندند نزدیک شوید، آبرویتان می‌رود. آنها به خون امام تشنه‌اند. حواستان را جمع کنید و بعد از این بیشتر مواظب افکار آقا هادی باشید. بهتر است آقا هادی را از گفته‌های برادرش آقا مهدی بشناسید که لحظه قبل از مرگ، اظهار داشته است:
سند شماره 51:
«راجع به افکار آقا هادی هم البته من یکسری مسائل کم گفتم، خصوصی به بعضی از مقامات گفتم ولی کتباً چیزی ننوشتم، روی مساله حضرت امام و انتظار مرگ حضرت امام. خب آقا هادی مسائل زیادی می‌گفت یعنی از من خیلی داغ‌تر بود در اینکه امام خمینی چند روز دیگر، زبانم لال، او می‌گفت، ان‌شاءالله... خمینی چند روز دیگر خواهد مرد و مساله حل می‌شود». به احتمال قوی به نظر می‌رسد او توبه حقیقی کرده است چرا که این مطالب را گفته بود که به قول خودش پاک خدمت خدا برسد». در نامه‌ای که به تاریخ 9/5/67 به حضرت امام نوشته‌اید که یقیناً باعث خوشحالی منافقین و لیبرال‌ها شد و در این نامه قلب امام زمان روحی له الفدا را نیز به درد آوردید، آمده است:
سند شماره 52:
«اعدام بازداشت‌شدگان اخیر را ملت و جامعه پذیراست و ظاهراً اثر سویی ندارد». لابد اگر اثر سویی داشت می‌باید دست از آن برداشت و از کسانی که فرزندان این آب و خاک را قتل‌عام کرده‌اند، چشم پوشید؟ در همین نامه به تاریخ 9/5/67 نوشته‌اید:
سندشماره 53:
«مسؤولان قضایی و دادستانی و اطلاعات ما درسطح مقدس اردبیلی نیستند و اشتباهات و تأثر از جو بسیار و فراوان است و با حکم اخیر حضرتعالی بسا بی‌گناهانی اعدام می‌شوند».
حضرت آیت‌الله!
مهدی هاشمی در پرونده خود می‌گوید: «ما اخباری را به ایشان می‌دادیم تا ایشان را به اطلاعات و سپاه حساس کنیم و بالاخره هم توانستیم این کار را انجام دهیم. البته می‌دانید که من افراد اطلاعات و بچه‌های دادستانی را که با ضدانقلاب در ستیزند مانند مقدس اردبیلی می‌دانم و معتقدم اگر مقدس اردبیلی هم حکومت دستش بود و می‌خواست حکم خدا را جاری کند بهتر از اینها عمل نمی‌کرد». علاوه بر این آیا اگر افراد اطلاعات و سپاه مقدس اردبیلی نیستند معنایش این است که ما احکام خدا را تعطیل کنیم و همه را بی‌دین فرض کنیم؟ واقعاً قضات همه باید مقدس اردبیلی باشند که اگر نبودند تشکیلات قضایی مشروعیت نداشته باشد؟ از آن گذشته اگر مقدس اردبیلی در جریان قضیه مهدی هاشمی بود آیا کاری غیر از کار بچه‌های اطلاعات و دادستانی می‌کرد؟ و آیا شما در آن صورت او را متهم نمی‌کردید که مقدس اردبیلی روی ساواکی‌های شاه را سفید کرد، چرا؟ برای اینکه مهدی هاشمی را اعدام کرد؟ در همین نامه 9/5/67
نوشته اید:
سند شماره 54:
«ما تا به حال از خشونت‌ها نتیجه‌ای نگرفته‌ایم».
حضرت آیت‌الله!
ما اصولاً خشونتی به خرج نداده‌ایم. آیا آیت‌الله صدوقی، آیت‌الله اشرفی‌اصفهانی، آیت‌الله دستغیب، آیت‌الله مدنی، آیت‌الله قاضی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهدای حزب جمهوری اسلامی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهیدان عزیز باهنر و رجایی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا صدها نفر از فرزندان عزیز امام از پاسداران سپاه، کمیته و بسیج در سراسر ایران با خشونت ما کشته شدند؟ آیا قدوسی و ربانی‌املشی را ما با خشونت شهید کرده‌ایم؟ آیا هزاران نفر از مردم حزب‌اللهی و خوب کوچه و بازار را ما با خشونت کشته‌ایم؟ آیا ما در معابر بمب گذاشتیم و هواپیماها را ربودیم؟ آیا ما سر سفره‌های افطار سرهای بچه‌های انقلابی را گوش تا گوش در مقابل زن و فرزندانشان بریدیم؟ ما تنها کاری که کرده‌ایم این بوده که نگذاشتیم مهدی هاشمی و برخی از توابین و نهضت آزادی و پیمان و دیگر لیبرال‌ها و منافقین نزد مردم عادل و متدین معرفی شوند. ما مطالب دروغ و ساخته و پرداخته آنها را ننوشتیم و به رادیوهای بیگانه ندادیم. بارها و بارها شهید بزرگوار آقای محمد منتظری می‌گفت: «منزل پدر من جای امن منافقین است و من نخواهم گذاشت منافقین آنجا را تصاحب کنند». ولی دیدید که به هر وسیله‌ای بود آنها او را از پای درآوردند و منزل شما تصاحب شد. معذرت می‌خواهم که قلمم گاهی تند می‌شود چرا که ما صراحت را از شما آموخته‌ایم. در نامه 9/5/67 مطالبی نوشته‌اید که دل امام و مردم حزب‌الله را خون کرده‌اید که مطالب آن از هر کس باشد در قعر جهنم است.
حضرت آیت‌الله!
مطالب شما حرف‌های تازه‌ای نبود بلکه ده سال است رادیوهای بیگانه همان حرف‌ها را می‌زنند و امام و نظام را به اتهامات واهی کشتن زن‌های بچه‌دار و قتل‌عام هزاران نفر در چند روز و ... متهم می‌کنند. در نامه‌ای به تاریخ 11/5/67 آورده‌اید:
سند شماره 55:
«3 روز قبل قاضی شرع یکی از استان‌های کشور که مرد مورد اعتمادی است با ناراحتی از نحوه اجرای فرمان اخیر حضرتعالی به قم آمده بود و می‌گفت مسؤول اطلاعات یا دادستان- تردید از من است- از یکی از زندانیان برای تشخیص اینکه سرموضع است یا نه پرسید تو حاضری سازمان منافقین را محکوم کنی؟ گفت آری، پرسید حاضری مصاحبه کنی؟ گفت آری، پرسید حاضری برای جنگ با عراق به جبهه بروی؟ گفت آری، پرسید حاضری روی مین بروی، گفت مگر همه مردم حاضرند روی مین بروند...».
حضرت آیت‌الله!
شما سپس نتیجه گرفتید و گفتید چون این شخص گفته است که من روی مین نمی‌روم، محکوم به اعدام شده است و معامله «سرموضع» با او کرده‌اند در حالی که همان قاضی شرع مورد اعتماد شما پیش من آمد و صریحاً گفت آقای منتظری به من دروغ نسبت داده است، من اینگونه نگفتم. من به او گفتم شما درباره آقای منتظری چنین چیزی نگو، ممکن است ایشان اشتباه فهمیده باشند. بعد مسؤولان اطلاعات و امور قضایی آن استان را خواستم، آمدند و جریان را به آنها هم گفتم. آنها اظهار داشتند که اصلاً بحث اینگونه نبوده است و تقریباً تمام این نوشته حضرتعالی را تکذیب کردند. حال اگر این مسائل را از اطلاعات و دادستانی به ما بگویند چون حرف سربازان گمنام امام زمان است و آنها مهدی هاشمی را اعدام کرده‌اند پیش شما دروغ است و اگر مخالفان و دستیارانشان بگویند عین واقعیت است. بحث من این است که چرا همیشه کسانی که از منافقین و لیبرال‌ها دفاع می‌کنند مورد اعتماد شما هستند ولی کسانی که از اول با انقلاب و امام بوده و هستند جنایتکارند؟ در تاریخ9/7/67 نامه‌ای برای آقای نخست‌وزیر نوشتید که توسط افراد باتقوای منزلتان ـ که آنها را خوب می‌شناسید!- در سطح کشور و خارج منتشر شد. این نامه پر است از «باید»ها و «نباید»ها، حال با چه توانی؟ لابد می‌فرمایید این دیگر به من مربوط نیست چراکه من در اجراییات دخالت نمی‌کنم و این را صریحاً در اعلامیه‌هايم نوشته و در نطق‌هایم بیان داشته‌ام. نخست‌وزیر و دیگر دست‌اندرکاران باید به این بایدها و نبایدها جامه عمل بپوشانند. در این نامه آورده‌اید:
سند شماره 55/1:
1- «امروز کشورهای تند هم به اشتباه خود واقف شده‌اند «باید» مسؤولان تنگ‌نظر و سختگیر و بی‌اعتنا به مردم اساساً تعویض شوند.
2- امروز جنگ برطرف شده «باید» به تدریج صف و کوپن را کنار گذاشت.
3- اطلاعات، سپاه، کمیته و دادستانی‌ها و بازجوها و امثالهم «باید» در روش خود تجدیدنظر کنند و 9- 8 مورد «باید» دیگر در این نامه.
حضرت آیت‌الله!
می‌بینید که در چه فضای دور از اوضاع و احوال حاکم بر جامعه تنفس می‌فرمایید. درست است که اگر بایدها عملی شود ایران گلستان می‌شود ولی مگر توان عمل به آنها در وضع فعلی وجود دارد؟ شما از خصوصیاتتان این است که ـ به قول امام- می‌خواهید تاریختان را خوب ترسیم کنید، کاری به تأیید نظام و اسلام ـ اگر تاریختان خدشه‌دار شود- ندارید، لذا امام مرتب می‌فرمایند: «من به تاریخ کاری ندارم، من به وظیفه شرعی خود باید عمل کنم.» ولی شما متوجه نمی‌شوید کجای کار شما خراب است که امام اینگونه می‌فرمایند. اگر هدف این باشد که بایدها و نبایدها تنها بر کاغذ نوشته شود تا تاریخی زیبا و چهره‌ای دلربا برای انسان ترسیم کند، گفتن و نوشتن آسان است، من هم می‌نویسم: هر ایرانی باید داری یک منزل 500 متری باشد، هر ایرانی باید یک ماشین سواری داشته باشد و هر ایرانی باید حقوقش 2برابر خرجش باشد و... اصولاً این بحث را ما همیشه با شما داشته‌ایم که اگر آنچه جنابعالی یا حضرت امام یا مسؤولان دیگر نظام می‌فرمایند به صورت ارشاد باشد، یعنی خطوط کلی سیاست داخلی و خارجی را در تمام زمینه‌ها ترسیم کنند، هیچ مانعی ندارد چرا که هادیان انقلاب باید راه صحیحی را نشان بدهند اما فرق جنابعالی با بقیه این است که شما این مسائلی را که می‌گویید کار به توان اجرای آن ندارید و هر وقت مسؤولان و غیرهم را می‌بینید با پرخاش می‌گویید چرا به گفته‌های من عمل نمی‌شود.
حضرت آیت‌الله!
از آنجا که بیشتر اطرافیان شما جنبه تبلیغی مسائل برای‌شان مطرح است و شما در دست آنها اسیرید کار به اینجا می‌کشد. مثلاً اگر از شما بپرسند خیلی از مسائل این نامه که مربوط به آقای نخست وزیر نیست، قهراً جوابی برای آن ندارید. از آن گذشته اگر شما از اوضاع دولت خبر داشته باشید متوجه می‌شوید که هر صف و کوپنی معلول علت‌های بسیاری است که تا رفع آن علل، صف‌ها پابرجاست. متأسفانه در همین نامه هم مسائلی را مطرح کرده‌اید که با خط ضدانقلاب و منافقین همسویی دارد. مهدی هاشمی بارها گفته است که طیف ما سعی می‌کرد آیت‌الله منتظری را علیه نهادهای انقلاب و اطلاعات بدبین کند، می‌بینید که همان طیف هنوز دست از سر شما برنداشته‌اند چرا که در این نامه - با اینکه دادگستری صدای صغیر و کبیر را درآورده است- شما درباره آنها هیچ حرفی ندارید ولی آورده‌اید، باید دادستانی‌های انقلاب در روش خود تجدیدنظر کنند، با اینکه ارتش هم وجود دارد، فقط باید سپاه در روش خود تجدید نظر کند، با اینکه شهربانی و ژاندارمری هم وجود دارد، فقط باید کمیته در روش خود تجدید نظر کند و از میان همه وزارتخانه‌ها و ادارات تابعه، تنها وزارت اطلاعات باید در روش خود تجدید نظر کند. اینها نیست جز اینکه منافقین و لیبرال‌ها و ضدانقلاب به صورت عام روی سپاه و کمیته، وزارت اطلاعات و دادستانی‌های انقلاب حساسند لذا به محض اینکه نخست‌وزیر خدمت شما می‌رسد فوراً حرف‌های آنها باید زده شود ولو اینکه به نخست‌وزیر مربوط نباشد.
از اینکه با صراحت لهجه حرف می‌زنم عذرخواهی می‌کنم، کمی درباره مسؤولان تنگ‌نظر و سختگیر که باید تعویض شوند، فکر کنید. این هم مانند قضیه روانشناس است که ماموران کمیته باید باشند، ما یک نفر را بیرون کنیم شما پدر ما را درمی‌آورید چه رسد به این همه افراد.
حضرت آیت‌الله!
من بار دیگر از شما دوستانه می‌خواهم که سعی کنید خود در مسائل مستقل باشید و هر چه را به شما می‌گویند قبول نکنید، چه رسد به اینکه بنویسید. مهدی هاشمی در صفحه 18 پرونده خود می‌گوید:
سند شماره 56 :
«سعی وافر داشتم که ضعف‌ها را به آقا منتقل و ایجاد حساسیت نمایم. این کار از اول که شروع شد تا این اواخر ادامه داشت و رو به افزایش بود. و در چند سطر بعد اضافه می‌کنند: در راندن افراد خالص از ارگان‌ها هم من و هم اخوی فعال بودیم و هر کدام به نوبه خود با تماس‌هایی که جداگانه یا مجتمعاً با آقا می‌گرفتیم دیدگاه‌های انحرافی خودمان را در لباس حق به جانبی خدمت آقا مطرح می‌ساختیم که قطعاً بدون اثر نبوده است. تلاش بی‌وقفه برای ملاقات دادن افراد و شخصیت‌هایی که از اوضاع و احوال کشور ناراضی و بدان معترضند با حضرت آیت‌الله منتظری که طبعاً با تعداد و استمرار این ملاقات‌ها ذهنیت ایشان در جهت همان مسائل (مسائل انحرافی خودمان) توجیه می‌شد».
حضرت آیت‌الله!
آیا باز هم شک دارید که این گروه موجب شد تا قضایای شما به اینجا کشیده شود و متأسفانه شما همه چیز را از اینها قبول می‌کردید حتی این مساله را که در نامه 19/10/65 به امام آورده اید:
سند شماره 57:
«در بعضی مدارس قم علی ما نقل، طلبه‌ای را به خاطر شرکت در تشییع جنازه شهدا از مدارس اخراج کردند». آیا امام توسط خود من به شما پیغام ندادند که این مدرسه کجاست و این را چه کسی به شما گفته است؟ امام بارها نگفتند این فرد کیست که اخراجش کرده‌اند؟ و شما به امام جواب ندادید. واقعاً کدام مدیری است که جرأت کند طلبه‌ای را به جرم تشییع جنازه شهدا از مدرسه بیرون کند؟ شما مواضعتان تا آن روزی که خودتان بودید خوب و انقلابی بود. اما وقتی در دام طیف مهدی هاشمی افتادید اینگونه شد. شما قبلاً می‌گفتید منافقین خائن هستند، حال چیز دیگری می‌گویید. شما قبل از شهادت شهید محمد منتظری می‌گفتید شریعتمداری باید اعدام شود، ولی بعد از مرگ شریعتمداری اعتراض داشتید که چرا نگذاشتید تشییع شود. از این قبیل مسائل بسیار دارم، اما سرتان را درد نمی‌آورم.
ادامه دارد نامه تاريخي مرحوم حجتالاسلام و المسلمين سیداحمد خمینی(رض) به آيت الله منتظری
رنجنامه
حضرت آیت‌الله!
ما اصولاً خشونتی به خرج نداده‌ایم. آیا آیت‌الله صدوقی، آیت‌الله اشرفی‌اصفهانی، آیت‌الله دستغیب، آیت‌الله مدنی، آیت‌الله قاضی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهدای حزب جمهوری اسلامی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهیدان عزیز باهنر و رجایی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا صدها نفر از فرزندان عزیز امام از پاسداران سپاه، کمیته و بسیج در سراسر ایران با خشونت ما کشته شدند؟ آیا قدوسی و ربانی‌املشی را ما با خشونت شهید کرده‌ایم؟ آیا هزاران نفر از مردم حزب‌اللهی و خوب کوچه و بازار را ما با خشونت کشته‌ایم
روز گذشته بخش نخست نامه مرحوم حجتالاسلام و المسلمين سيداحمد خميني به آيت‌الله منتظري منتشر شد، در اين شماره، بخش دوم اين نامه از نظر خوانندگان گرامي مي‌گذرد.
حضرت آیت‌الله!
نامه‌های اخیر شما در دفاع از منافقین خیال می‌کنید کار خودتان بوده است، بعداً سخنان آقای مهدی هاشمی را می‌آورم که چگونه این طیف در طول چند سال کار روی شما موضع شما را به طرف دفاع از منافقین سوق دادند و جنابعالی را به سقوط کامل پیش حزب‌الله کشیدند. یادتان هست در ملاقات آخر خود با امام شما نیم ساعت حرف زدید و امام سکوت کردند، وقتی بلند شدید بروید، امام فرمودند: «بیشتر حرف‌های شما درست نبود، خدا ان‌شاءالله مرا ببخشاید و مرگم را برساند». امام تنها همین 2 جمله را فرمودند. آیا از خود پرسیده‌اید که چه کردید که امام، مرگ خود را از خدا خواسته و آن را به اطلاع شما رسانده است؟
آقا مهدی در این مورد می‌گوید: «آقا هادی از من خیلی داغ‌تر بود. او می‌گفت خمینی چند روز دیگر خواهد مرد و مساله حل خواهد شد». می‌دانید این حرف‌ها را آقا مهدی چه وقتی زده است؟ زمانی که می‌خواستند اعدامش کنند. او گفته بود، می‌خواهم هیچ چیز نگفته نداشته باشم تا بلکه خدا مرا بیامرزدـ عین نوار ایشان موجود است- اصل این را با سند در جای دیگری نقل می‌کنم.
حضرت آیت‌الله!
آیا هنوز معتقدید بیت شما پاکِ پاک است. آیا هنوز بر این عقیده‌اید که امام با دوست خود به صورتی خوب عمل نکرده است؟ در همان نامه بدون تاریخ به امام نوشته‌اید:
سند شماره 41:
«حضرتعالی با این کار، آخوندهای مخالف را که تا اندازه‌ای ترس یا شرم حضور داشتند جری کردید و به آنان امکان ضربه زدن را دادید». آیا ترس و شرم آخوندهای مخالف و دشمن شما با دستگیری مهدی هاشمی، بریزد بهتر است یا دوستان شما به خاطر دفاع شما از او با جنابعالی بد شوند؟ شما غیر از بعضی از دوستان حضرت امام دوستی ندارید، اینها را به خاطر تحلیل‌های غلط طیف آقا مهدی از دست ندهید. در همین نامه بدون تاریخ که در قضایای مهدی هاشمی نوشته‌اید، آورده‌اید:
سند شماره 42:
«ضربه‌ای که به اسم حضرتعالی و در پوشش حمایت از من و بیت من به من زده شد از همه ضرباتی که آخوندهای مخالف در رژیم گذشته و در زمان حال زدند و می‌زنند بیشتر بود». آیا امام می‌خواست سیدمهدی را از کنار شما دور کند، حمایت از شما نبود که می‌فرمایید در پوشش حمایت از من به من ضربه زدید؟ آقا مهدی به اعتراف خودش در چند جلد از پرونده‌اش آورده است:
1- ساواکی بود.
2- در قتل‌ها و توطئه‌ها شرکت داشت.
3- خود را به دروغ به مظلومیت می‌زد و شما را تحریک می‌کرد.
4- اخبار و اطلاعات غلط به شما می‌داد.
5- لغزش‌های بزرگی در حریم شما داشت.
6- آتش جناح‌بندی‌ها را برضد مسؤولان کشور مشتعل ساخت.
7- اطلاعات سری مملکت را که به شما می‌رسید در اختیار افراد خام می‌نهاد.
8- مردم را قبل از انقلاب تشویق به عضویت در حزب رستاخیز می‌کرد.
9- به خانواده سلطنتی دعا می‌کرد.
10- اختلاف‌افکنی بین سپاه و کمیته که منتهی به قتل چند نفر شد و سپاه لنجان و خمینی‌شهر را تحریک کرد که در مقابل سپاه اصفهان مقاومت کنند.
11- نگهداری اسناد طبقه‌بندی شده و اطلاعاتی سپاه پس از انحلال واحد نهضت‌ها
12- مبادرت به نشر اعلامیه علیه مسؤولان کشور به نام روحانیت بیدار و حوزه علمیه و فضلای تبریز
13- اقدام به جعل و نشر اوراقی به نام طلاب و فضلای افغانی علیه وزارت خارجه
14- توطئه در میان صفوف مبارزان افغانی که منتهی به خونریزی شد.
15- تقویت نیروهای معترض نجف‌آباد.
خلاصه اینکه خود او به داشتن صفت‌هایی مثل شیطان، لاابالی، مجسمه شر، فساد، حیله‌گری، قدرت‌طلبی، غرور، عجب، خودمحوری، استبداد، ریا، تکبر، خودبزرگ‌بینی، ضعف در تدین، فرورفتن در منجلاب خط و خط‌بازی، منحرف، معیوب و آلوده اعتراف و اذعان کرده است. آیا اگر کسی او را که دارای این اعمال و اوصاف است از شما دور کند به شما خدمت نکرده است؟ و تحت پوشش حمایت از شما به شما ضربه زده است؟ او خود در صفحه 27 می‌آورد:
سند شماره 43:
«خلاصه کلام اینکه آخرین و خطرناک‌ترین اندیشه انحرافی من این بود که با موقعیتی که نزد فقیه عالیقدر برای خودم درست کرده‌ام و [با] اعتماد مطلق بیت ایشان، انتقام بی‌مهری‌ها و کم‌لطفی‌هایی که مسؤولان نسبت به من اعمال کرده و قصد حذف کامل مرا از صحنه دارند، بگیرم و در این رهگذر از توطئه‌گری، افشاگری، تهمت زدن، جوسازی و ایجاد بدبینی دریغ نمی‌ورزیدم و از نظر نفسانی خود را متکی به جهات مختلفی می‌دیدم؛ از حمایت رهبری آینده انقلاب گرفته تا محبوبیت نزد اقشار ناراضی جامعه و افراد تندرو...».
حضرت آیت‌الله!
با این اوصاف، وقتی امام می‌فرمایند ایشان در کنار شما نباشند حمایت از شما نیست؟ اگر شما حاضر نیستید در مقابل اینکه امام می‌فرمایند آقا مهدی آنجا نباشد امام را تحسین کنید، آقا مهدی در همین پرونده می‌گوید من به تیزهوشی امام که مرا در چند ملاقات شناخت و نگذاشت من در کنار رهبری آینده باشم، آفرین می‌گویم (نقل به معنی). در همین نامه بدون تاریخ آورده‌اید:
سند شماره 44:
«نمی‌دانم از بهره‌برداری ضدانقلاب و آخوندهای مخالف و تفسیرهای رادیوهای بیگانه و خوشحالی آنان تا چه اندازه مطلعید».
حضرت آیت‌الله!
از شما می‌پرسم آیا ملاک انجام کار حق تنها خوشحالی یا بدحالی ضدانقلاب است که اگر خوشحال شوند کار حق را نباید انجام داد؟ امروز اگر ما سلمان رشدی را هم اعدام کنیم رادیوهای بیگانه ضدانقلاب و غرب و شرق بهره‌برداری می‌کنند، پس ما نباید حکم خدا را درباره او جاری کنیم؟ در ضمن ضدانقلاب از اعدام آقا مهدی هرگز خوشحال نشده است. در نامه به امام نوشته‌اید:
سند شماره 45:
«شنیده شد فرموده‌اید فلانی مرا شاه و اطلاعات مرا ساواک شاه فرض کرده است، البته حضرتعالی را شاه فرض نمی‌کنم ولی جنایات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواک را سفید کرده است. من این جمله را با اطلاع دقیق می‌گویم».
حضرت آیت‌الله!
اطلاع دقیق شما که معلوم شد چگونه است. مثل این حرف شماست که در نامه‌ای به امام نوشته‌اید: «من از کارگردانان اطلاعات درباره زندان‌ها اطلاعاتم بیشتر است!» تو را به خدا این حرف خنده‌دار نیست؟ آیا شما از وزارت اطلاعات بیشتر اطلاع از وضع زندانیان و زندان‌ها دارید؟ از اینها گذشته لابد یادتان نرفته است که به امام نوشته‌اید: «حق را می‌گویم اگرچه تلخ باشد. من تمام خصوصیات سیدمهدی را می‌شناسم او مخلص اسلام و انقلاب است، فردی متدین است، از بچگی او را می‌شناسم، تقوای او از آقای ری‌شهری کمتر نیست».
حضرت آیت‌الله!
آیا اطلاع دقیق شما از همین‌گونه که نوشتم نیست؟ اصلاً این سؤال برای من همیشه مطرح بوده است که چرا شما زود و سریع اطلاع دقیق از قضایا پیدا می‌کنید؟ آیا واقعاً از خود پرسیده‌اید که چرا اینقدر زود قطع پیدا می‌کنید؟ برای روشن شدن منشأ این اطلاع دقیق توجه شما را مجدداً به نوشته مهدی هاشمی جلب می‌کنم:
سند شماره 46-19:
«ایجاد تسهیلات لازم جهت ملاقات نیروهای مساله‌دار و معترض با آقا، چون دکتر پیمان و وابستگان به نهضت آزادی و مسامحه و موافقت با رفت و آمد افرادی چون ارمی (طلبه منافق تائب) در بیت آقا. او (آقا هادی) در این باره می‌گفت به نظر آقا چون این افراد (منافقین) تائب هستند رفت و آمدشان بلااشکال است». حال شما خود قضاوت کنید منشأ یک چنین دیدگاهی با توجه به رفت و آمد لیبرال‌ها و منافقین و با توجه به تحلیلی که شرح آن در پرونده آقای مهدی هاشمی (سندهای 24/1 تا 24/4) رفت، چیست؟ و نیز خود قضاوت کنید که منشأ چنین دیدگاهی از شما با توجه به اینکه آقا هادی معتقد به کانال احتیاطی و یدکی در خارج از کشورـ آن هم از طریق منافقین بود و علاوه بر این معتقد بود منافقین بر این رژیم ارجحیت دارند- چه می‌تواند باشد؟ آیا با آنچه در بالا آمد به نتیجه‌ای غیر از این می‌رسیدید که بگویید: «جنایات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواک شاه را سفید کرده است؟»
حضرت آیت‌الله!
آیا برادران بسیار خوبمان در اطلاعات و زندان‌ها مانند حضرات حجج اسلام ری‌شهری، فلاحیان، رازینی، نیری، پورمحمدی، رئیسی و بسیاری دیگر از همین افراد خوب یعنی برادران مبارزی که به قول امام همه‌گونه ناسزا را از ساده‌اندیشان موجه تحمل می‌کنند و خم به ابرو نمی‌آورند، از تیمسار نصیری، تیمسار مقدم، ثابتی، منوچهری، حسینی، کمالی و دیگر شکنجه‌گران شاه در سایر شهرستان‌ها بدترند؟ آیا آقایان روی ایادی شاه را سفید کرده‌اند؟ آیا مدیرکل‌های اطلاعات و رؤسای ادارات اطلاعات و مسؤولان دادگاه‌های انقلابی و زندان‌ها که کثیری از آنان روحانیون پاکباخته‌ای هستند که جانشان را کف دستشان گذاشته‌اند و از امنیت و آسایش این مردم و مملکت دفاع می‌کنند از مدیرکل‌های ساواک شاه بدترند؟ آیا فرزندان امام زمان در اطلاعات و دادستانی‌ها و زندان‌ها مانند کسانی‌اند که از خائن‌ترین و کثیف‌ترین افراد جامعه طاغوت انتخاب می‌شدند؟ آیا آقا مهدی هاشمی این همه ارزش داشت که شما چشم از بدیهی‌ترین مسائل بپوشید و خود را تا این اندازه به ورطه سقوط بکشانید، آیا بچه‌های اطلاعات اکثر قریب به اتفاقشان از فرزندان متدین افراد این جامعه نیستند؟ شما در آخرت جواب این سؤال را دارید؟ آیا واقعاً از اینگونه حرف‌ها و قضاوت‌ها پشیمان نشده‌اید؟ ان‌شاءالله که شده‌اید. امام در جواب نامه آقای ری‌شهری درباره طیف مهدی هاشمی در تاریخ 16/4/66 می‌فرمایند:
سند شماره 47:
«با تشکر از زحمات اعضای محترم وزارت اطلاعات، این سربازان گمنام امام زمان عجل‌الله تعالی فرجه که در جنگ با ایادی استکبار در داخل کشور صدمات بسیاری دیده‌اند و از طعن و لعن ضدانقلاب و اغفال شده‌ها نرنجیده و وظیفه اسلامی میهنی خود را انجام می‌دهند، با شرایط وزیر محترم اطلاعات آقای ری‌شهری موافقت می‌کنم ان‌شاءالله خداوند به همه شما توفیق بیشتر عنایت فرماید».
روح‌الله الموسوی الخمینی
حضرت آیت‌الله!
صمیمانه از شما می‌خواهم سؤال کنم: چه دستی در کار بود تا شما را از امام تا این حد جدا کرد که شما اطلاعات و مسؤولان زندان‌های نظام مقدس جمهوری اسلامی را از ساواکی‌های شاه بدتر می‌دانید ولی امام آنها را سربازان گمنام امام زمان علیه‌السلام می‌نامند؟ آیا غیر از این است که شما افرادی که به اقرار خودشان تمام اوصاف زشت مثل شیطان، لاابالی، مجسمه شر و فساد، حیله‌گر، توطئه‌گر، ریاکار و قدرت‌طلب، غیرمتدین، منحرف، معیوب، آلوده به گناه و بسیاری دیگر از این اوصاف را دارا بوده‌اند متقی، متدین، مدیر و مدبری می‌دانید که از بچگی بزرگشان کرده‌اید و از همه خصوصیاتشان مطلعید و ایشان را خوب می‌شناسید و الحق هم که چقدر خوب شناختید! ولی امام با تیزهوشی مخصوص خود او را شناخت و بعد هم معلوم شد که شناخت امام چقدر مبتنی بر واقعیات و حقایق بوده و شناخت شما چقدر با ساده‌اندیشی همراه بوده است و متأسفانه اعتماد شما به این افراد ـ که تعدادشان هم در بیت شما کم نیست - موجب شد چنین اطلاعات مغرضانه و بی‌اساسی به شما داده شود تا شما سربازان امام زمان علیه‌السلام را از ساواکی‌های شاه بدتر بدانید. به گوشه‌ای از نامه مهدی هاشمی چند ساعت قبل از اعدامش خطاب به خودتان توجه کنید:
سند شماره 48:
«چه کسی جز ایشان (آقای هادی هاشمی) تحت‌تأثیر حساسیت‌ها و تحلیل‌های ذهنی غلط از روند انقلاب و تحولات کشور پندارهای شیطانی بر ضدامام امت روحی فداه را در ذهنیت خود و اندیشه اطرافیان پرورش می‌داد که نتیجه آن گزارشات انحرافی و مکتوب من و القائات تحریف شده ایشان (سیدهادی) خدمت حضرتعالی و دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیای عظام و سلاله ابراهیم علی نبینا و آله و علیه السلام بود؟» شاید خدا او را به‌خاطر بازگوکردن حقایقی که موجب روشنگری نسل‌های آینده انقلاب می‌شود، بیامرزد.
حضرت آیت‌الله!
اگر این نامه‌ها، مصاحبه‌ها و نوشته‌های آقا مهدی هاشمی را نشان شما و افراد بیت‌تان نمی‌دادیم، امروز نمی‌توانستیم ثابت کنیم که شما بلندگوی منافقین و لیبرال‌ها شده‌اید. نمی‌توانستیم ثابت کنیم که تمام نوشته‌های شما از گزارشات انحرافی و مکتوب طیف مهدی هاشمی و القائات تحریف شده سیدهادی خدمت حضرتعالی و دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیاست و از آنجا که خدا با امام است باید آقا مهدی هاشمی را هدایت کند به بازگو کردن مسائل تا توطئه بزرگ بیت شما علیه امام خنثی شود.
والله این به‌خاطر پاکی امام است که افراد بیت شما که تصمیم داشته‌اند جنابعالی را وادار کنند تا نامه‌های بسیار زننده علیه امام بنویسید، معرفی کردند. این از خلوص و تنهایی امام است که ناگهان مهدی هاشمی فریاد می‌زند و اعتراف می‌کند: «آقاهادی هاشمی در فکر دامن زدن به یک تباهی بزرگ برضد روح خدا و یادگار انبیاست». آیا دیگر کسی حرف‌های ضدانقلاب را باور می‌کند که حذف آقای منتظری تصفیه‌ای است از طرف جناحی از حکومت علیه جناحی دیگر؟ آیا کسی باور می‌کند که امام یک تصمیم عجولانه گرفته‌اند. آیا برداشت شما از سربازان گمنام امام زمان ـ یعنی فرزندان متدین و سلحشور مردم شریف ایران ـ موجب نشده است که دل امام خون شود و با قلبی شکسته در نامه اخیر با شما صحبت کنند. در همین نامه بی‌تاریخ نوشته‌اید:
سند شماره 49:
«من حدس می‌زدم روزی حضرتعالی از اکثر علاقه‌مندانتان منقطع شوید ولی گمان نمی‌کردم به این زودی عملی شود». مهدی هاشمی در نامه‌ای چند لحظه قبل از اعدام خود به برادرش آقا هادی نوشته است:
سند شماره 50-21:
«اکنون که چند لحظه بیشتر به مرگم نمانده است چند نکته را اجمالاً تذکر می‌دهم، شما متأسفانه با همان روحیه خودمحوری و تنگ‌نظری که داشتی و همه چیز را با معیارهای ناقص خودت می‌سنجیدی مسبب بسیاری از فجایعی شدی که عوارض بسیاری را متوجه انقلاب ساخت و در حساس‌ترین لحظات تاریخ انقلاب و جنگ داعیه لزوم انفصال آیت‌الله منتظری از نظام و مسؤولان را سردادی که خدا می‌داند چه گناه بزرگی مرتکب شدی».
حضرت آیت‌الله!
امام از دوستانش جدا نشد، داعیه آقا هادی، انفصال شما را از نظام و امام و مسؤولان و مردم حزب‌الله به بار آورد و کسی که از نظام جدا شد، از دوستان هم جدا شده است چرا که دوستان شما اداره‌کنندگان نظامند نه دشمنان شما و متأسفانه ضربه آخر را هم آقا هادی به شما و نظام زد و آن اینکه شما را به جایی رساند که نگذاشت فریاد اعتراض مردم را که از دفاع شما از منافقین و لیبرال‌ها بلند شده بود، بشنوید چرا که او تصمیم گرفته بود حرف‌های منافقین را از دهان شما بزند و دیدید که موفق هم شد. من از شما خواهش می‌کنم کمی بیرون از دایره تفکرات آقا هادی و آقا مهدی فکر کنید که شما چه کسانی را از دست داده‌اید و در عوض چه کسانی را جذب کرده‌اید؟ آیا از دست دادن امام کم تأسف دارد؟ از دست دادن طلبه‌های خوب که نزد شما آنها را بد جلوه داده‌اند باعث تأسف نیست؟ آیا از دست دادن فرزندان امام زمان علیه‌السلام در اطلاعات و کمیته و سپاه و جهاد و نهادهای انقلابی خسارتی کوچک برای شما بود؟ بار دیگر دوستانه از شما می‌خواهم که کمی فکر کنید، آیا آنهایی که اصیلند و در مبارزه بوده‌اند هیچ کدامشان حاضرند امام را رها کنند و شما را بگیرند؟ اگر یک اشتباه دیگر مرتکب بشوید و به آخوندهایی که تا دیروز شما را وهابی می‌خواندند نزدیک شوید، آبرویتان می‌رود. آنها به خون امام تشنه‌اند. حواستان را جمع کنید و بعد از این بیشتر مواظب افکار آقا هادی باشید. بهتر است آقا هادی را از گفته‌های برادرش آقا مهدی بشناسید که لحظه قبل از مرگ، اظهار داشته است:
سند شماره 51:
«راجع به افکار آقا هادی هم البته من یکسری مسائل کم گفتم، خصوصی به بعضی از مقامات گفتم ولی کتباً چیزی ننوشتم، روی مساله حضرت امام و انتظار مرگ حضرت امام. خب آقا هادی مسائل زیادی می‌گفت یعنی از من خیلی داغ‌تر بود در اینکه امام خمینی چند روز دیگر، زبانم لال، او می‌گفت، ان‌شاءالله... خمینی چند روز دیگر خواهد مرد و مساله حل می‌شود». به احتمال قوی به نظر می‌رسد او توبه حقیقی کرده است چرا که این مطالب را گفته بود که به قول خودش پاک خدمت خدا برسد». در نامه‌ای که به تاریخ 9/5/67 به حضرت امام نوشته‌اید که یقیناً باعث خوشحالی منافقین و لیبرال‌ها شد و در این نامه قلب امام زمان روحی له الفدا را نیز به درد آوردید، آمده است:
سند شماره 52:
«اعدام بازداشت‌شدگان اخیر را ملت و جامعه پذیراست و ظاهراً اثر سویی ندارد». لابد اگر اثر سویی داشت می‌باید دست از آن برداشت و از کسانی که فرزندان این آب و خاک را قتل‌عام کرده‌اند، چشم پوشید؟ در همین نامه به تاریخ 9/5/67 نوشته‌اید:
سندشماره 53:
«مسؤولان قضایی و دادستانی و اطلاعات ما درسطح مقدس اردبیلی نیستند و اشتباهات و تأثر از جو بسیار و فراوان است و با حکم اخیر حضرتعالی بسا بی‌گناهانی اعدام می‌شوند».
حضرت آیت‌الله!
مهدی هاشمی در پرونده خود می‌گوید: «ما اخباری را به ایشان می‌دادیم تا ایشان را به اطلاعات و سپاه حساس کنیم و بالاخره هم توانستیم این کار را انجام دهیم. البته می‌دانید که من افراد اطلاعات و بچه‌های دادستانی را که با ضدانقلاب در ستیزند مانند مقدس اردبیلی می‌دانم و معتقدم اگر مقدس اردبیلی هم حکومت دستش بود و می‌خواست حکم خدا را جاری کند بهتر از اینها عمل نمی‌کرد». علاوه بر این آیا اگر افراد اطلاعات و سپاه مقدس اردبیلی نیستند معنایش این است که ما احکام خدا را تعطیل کنیم و همه را بی‌دین فرض کنیم؟ واقعاً قضات همه باید مقدس اردبیلی باشند که اگر نبودند تشکیلات قضایی مشروعیت نداشته باشد؟ از آن گذشته اگر مقدس اردبیلی در جریان قضیه مهدی هاشمی بود آیا کاری غیر از کار بچه‌های اطلاعات و دادستانی می‌کرد؟ و آیا شما در آن صورت او را متهم نمی‌کردید که مقدس اردبیلی روی ساواکی‌های شاه را سفید کرد، چرا؟ برای اینکه مهدی هاشمی را اعدام کرد؟ در همین نامه 9/5/67
نوشته اید:
سند شماره 54:
«ما تا به حال از خشونت‌ها نتیجه‌ای نگرفته‌ایم».
حضرت آیت‌الله!
ما اصولاً خشونتی به خرج نداده‌ایم. آیا آیت‌الله صدوقی، آیت‌الله اشرفی‌اصفهانی، آیت‌الله دستغیب، آیت‌الله مدنی، آیت‌الله قاضی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهدای حزب جمهوری اسلامی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا شهیدان عزیز باهنر و رجایی با خشونت ما کشته شدند؟ آیا صدها نفر از فرزندان عزیز امام از پاسداران سپاه، کمیته و بسیج در سراسر ایران با خشونت ما کشته شدند؟ آیا قدوسی و ربانی‌املشی را ما با خشونت شهید کرده‌ایم؟ آیا هزاران نفر از مردم حزب‌اللهی و خوب کوچه و بازار را ما با خشونت کشته‌ایم؟ آیا ما در معابر بمب گذاشتیم و هواپیماها را ربودیم؟ آیا ما سر سفره‌های افطار سرهای بچه‌های انقلابی را گوش تا گوش در مقابل زن و فرزندانشان بریدیم؟ ما تنها کاری که کرده‌ایم این بوده که نگذاشتیم مهدی هاشمی و برخی از توابین و نهضت آزادی و پیمان و دیگر لیبرال‌ها و منافقین نزد مردم عادل و متدین معرفی شوند. ما مطالب دروغ و ساخته و پرداخته آنها را ننوشتیم و به رادیوهای بیگانه ندادیم. بارها و بارها شهید بزرگوار آقای محمد منتظری می‌گفت: «منزل پدر من جای امن منافقین است و من نخواهم گذاشت منافقین آنجا را تصاحب کنند». ولی دیدید که به هر وسیله‌ای بود آنها او را از پای درآوردند و منزل شما تصاحب شد. معذرت می‌خواهم که قلمم گاهی تند می‌شود چرا که ما صراحت را از شما آموخته‌ایم. در نامه 9/5/67 مطالبی نوشته‌اید که دل امام و مردم حزب‌الله را خون کرده‌اید که مطالب آن از هر کس باشد در قعر جهنم است.
حضرت آیت‌الله!
مطالب شما حرف‌های تازه‌ای نبود بلکه ده سال است رادیوهای بیگانه همان حرف‌ها را می‌زنند و امام و نظام را به اتهامات واهی کشتن زن‌های بچه‌دار و قتل‌عام هزاران نفر در چند روز و ... متهم می‌کنند. در نامه‌ای به تاریخ 11/5/67 آورده‌اید:
سند شماره 55:
«3 روز قبل قاضی شرع یکی از استان‌های کشور که مرد مورد اعتمادی است با ناراحتی از نحوه اجرای فرمان اخیر حضرتعالی به قم آمده بود و می‌گفت مسؤول اطلاعات یا دادستان- تردید از من است- از یکی از زندانیان برای تشخیص اینکه سرموضع است یا نه پرسید تو حاضری سازمان منافقین را محکوم کنی؟ گفت آری، پرسید حاضری مصاحبه کنی؟ گفت آری، پرسید حاضری برای جنگ با عراق به جبهه بروی؟ گفت آری، پرسید حاضری روی مین بروی، گفت مگر همه مردم حاضرند روی مین بروند...».
حضرت آیت‌الله!
شما سپس نتیجه گرفتید و گفتید چون این شخص گفته است که من روی مین نمی‌روم، محکوم به اعدام شده است و معامله «سرموضع» با او کرده‌اند در حالی که همان قاضی شرع مورد اعتماد شما پیش من آمد و صریحاً گفت آقای منتظری به من دروغ نسبت داده است، من اینگونه نگفتم. من به او گفتم شما درباره آقای منتظری چنین چیزی نگو، ممکن است ایشان اشتباه فهمیده باشند. بعد مسؤولان اطلاعات و امور قضایی آن استان را خواستم، آمدند و جریان را به آنها هم گفتم. آنها اظهار داشتند که اصلاً بحث اینگونه نبوده است و تقریباً تمام این نوشته حضرتعالی را تکذیب کردند. حال اگر این مسائل را از اطلاعات و دادستانی به ما بگویند چون حرف سربازان گمنام امام زمان است و آنها مهدی هاشمی را اعدام کرده‌اند پیش شما دروغ است و اگر مخالفان و دستیارانشان بگویند عین واقعیت است. بحث من این است که چرا همیشه کسانی که از منافقین و لیبرال‌ها دفاع می‌کنند مورد اعتماد شما هستند ولی کسانی که از اول با انقلاب و امام بوده و هستند جنایتکارند؟ در تاریخ9/7/67 نامه‌ای برای آقای نخست‌وزیر نوشتید که توسط افراد باتقوای منزلتان ـ که آنها را خوب می‌شناسید!- در سطح کشور و خارج منتشر شد. این نامه پر است از «باید»ها و «نباید»ها، حال با چه توانی؟ لابد می‌فرمایید این دیگر به من مربوط نیست چراکه من در اجراییات دخالت نمی‌کنم و این را صریحاً در اعلامیه‌هايم نوشته و در نطق‌هایم بیان داشته‌ام. نخست‌وزیر و دیگر دست‌اندرکاران باید به این بایدها و نبایدها جامه عمل بپوشانند. در این نامه آورده‌اید:
سند شماره 55/1:
1- «امروز کشورهای تند هم به اشتباه خود واقف شده‌اند «باید» مسؤولان تنگ‌نظر و سختگیر و بی‌اعتنا به مردم اساساً تعویض شوند.
2- امروز جنگ برطرف شده «باید» به تدریج صف و کوپن را کنار گذاشت.
3- اطلاعات، سپاه، کمیته و دادستانی‌ها و بازجوها و امثالهم «باید» در روش خود تجدیدنظر کنند و 9- 8 مورد «باید» دیگر در این نامه.
حضرت آیت‌الله!
می‌بینید که در چه فضای دور از اوضاع و احوال حاکم بر جامعه تنفس می‌فرمایید. درست است که اگر بایدها عملی شود ایران گلستان می‌شود ولی مگر توان عمل به آنها در وضع فعلی وجود دارد؟ شما از خصوصیاتتان این است که ـ به قول امام- می‌خواهید تاریختان را خوب ترسیم کنید، کاری به تأیید نظام و اسلام ـ اگر تاریختان خدشه‌دار شود- ندارید، لذا امام مرتب می‌فرمایند: «من به تاریخ کاری ندارم، من به وظیفه شرعی خود باید عمل کنم.» ولی شما متوجه نمی‌شوید کجای کار شما خراب است که امام اینگونه می‌فرمایند. اگر هدف این باشد که بایدها و نبایدها تنها بر کاغذ نوشته شود تا تاریخی زیبا و چهره‌ای دلربا برای انسان ترسیم کند، گفتن و نوشتن آسان است، من هم می‌نویسم: هر ایرانی باید داری یک منزل 500 متری باشد، هر ایرانی باید یک ماشین سواری داشته باشد و هر ایرانی باید حقوقش 2برابر خرجش باشد و... اصولاً این بحث را ما همیشه با شما داشته‌ایم که اگر آنچه جنابعالی یا حضرت امام یا مسؤولان دیگر نظام می‌فرمایند به صورت ارشاد باشد، یعنی خطوط کلی سیاست داخلی و خارجی را در تمام زمینه‌ها ترسیم کنند، هیچ مانعی ندارد چرا که هادیان انقلاب باید راه صحیحی را نشان بدهند اما فرق جنابعالی با بقیه این است که شما این مسائلی را که می‌گویید کار به توان اجرای آن ندارید و هر وقت مسؤولان و غیرهم را می‌بینید با پرخاش می‌گویید چرا به گفته‌های من عمل نمی‌شود.
حضرت آیت‌الله!
از آنجا که بیشتر اطرافیان شما جنبه تبلیغی مسائل برای‌شان مطرح است و شما در دست آنها اسیرید کار به اینجا می‌کشد. مثلاً اگر از شما بپرسند خیلی از مسائل این نامه که مربوط به آقای نخست وزیر نیست، قهراً جوابی برای آن ندارید. از آن گذشته اگر شما از اوضاع دولت خبر داشته باشید متوجه می‌شوید که هر صف و کوپنی معلول علت‌های بسیاری است که تا رفع آن علل، صف‌ها پابرجاست. متأسفانه در همین نامه هم مسائلی را مطرح کرده‌اید که با خط ضدانقلاب و منافقین همسویی دارد. مهدی هاشمی بارها گفته است که طیف ما سعی می‌کرد آیت‌الله منتظری را علیه نهادهای انقلاب و اطلاعات بدبین کند، می‌بینید که همان طیف هنوز دست از سر شما برنداشته‌اند چرا که در این نامه - با اینکه دادگستری صدای صغیر و کبیر را درآورده است- شما درباره آنها هیچ حرفی ندارید ولی آورده‌اید، باید دادستانی‌های انقلاب در روش خود تجدیدنظر کنند، با اینکه ارتش هم وجود دارد، فقط باید سپاه در روش خود تجدید نظر کند، با اینکه شهربانی و ژاندارمری هم وجود دارد، فقط باید کمیته در روش خود تجدید نظر کند و از میان همه وزارتخانه‌ها و ادارات تابعه، تنها وزارت اطلاعات باید در روش خود تجدید نظر کند. اینها نیست جز اینکه منافقین و لیبرال‌ها و ضدانقلاب به صورت عام روی سپاه و کمیته، وزارت اطلاعات و دادستانی‌های انقلاب حساسند لذا به محض اینکه نخست‌وزیر خدمت شما می‌رسد فوراً حرف‌های آنها باید زده شود ولو اینکه به نخست‌وزیر مربوط نباشد.
از اینکه با صراحت لهجه حرف می‌زنم عذرخواهی می‌کنم، کمی درباره مسؤولان تنگ‌نظر و سختگیر که باید تعویض شوند، فکر کنید. این هم مانند قضیه روانشناس است که ماموران کمیته باید باشند، ما یک نفر را بیرون کنیم شما پدر ما را درمی‌آورید چه رسد به این همه افراد.
حضرت آیت‌الله!
من بار دیگر از شما دوستانه می‌خواهم که سعی کنید خود در مسائل مستقل باشید و هر چه را به شما می‌گویند قبول نکنید، چه رسد به اینکه بنویسید. مهدی هاشمی در صفحه 18 پرونده خود می‌گوید:
سند شماره 56 :
«سعی وافر داشتم که ضعف‌ها را به آقا منتقل و ایجاد حساسیت نمایم. این کار از اول که شروع شد تا این اواخر ادامه داشت و رو به افزایش بود. و در چند سطر بعد اضافه می‌کنند: در راندن افراد خالص از ارگان‌ها هم من و هم اخوی فعال بودیم و هر کدام به نوبه خود با تماس‌هایی که جداگانه یا مجتمعاً با آقا می‌گرفتیم دیدگاه‌های انحرافی خودمان را در لباس حق به جانبی خدمت آقا مطرح می‌ساختیم که قطعاً بدون اثر نبوده است. تلاش بی‌وقفه برای ملاقات دادن افراد و شخصیت‌هایی که از اوضاع و احوال کشور ناراضی و بدان معترضند با حضرت آیت‌الله منتظری که طبعاً با تعداد و استمرار این ملاقات‌ها ذهنیت ایشان در جهت همان مسائل (مسائل انحرافی خودمان) توجیه می‌شد».
حضرت آیت‌الله!
آیا باز هم شک دارید که این گروه موجب شد تا قضایای شما به اینجا کشیده شود و متأسفانه شما همه چیز را از اینها قبول می‌کردید حتی این مساله را که در نامه 19/10/65 به امام آورده اید:
سند شماره 57:
«در بعضی مدارس قم علی ما نقل، طلبه‌ای را به خاطر شرکت در تشییع جنازه شهدا از مدارس اخراج کردند». آیا امام توسط خود من به شما پیغام ندادند که این مدرسه کجاست و این را چه کسی به شما گفته است؟ امام بارها نگفتند این فرد کیست که اخراجش کرده‌اند؟ و شما به امام جواب ندادید. واقعاً کدام مدیری است که جرأت کند طلبه‌ای را به جرم تشییع جنازه شهدا از مدرسه بیرون کند؟ شما مواضعتان تا آن روزی که خودتان بودید خوب و انقلابی بود. اما وقتی در دام طیف مهدی هاشمی افتادید اینگونه شد. شما قبلاً می‌گفتید منافقین خائن هستند، حال چیز دیگری می‌گویید. شما قبل از شهادت شهید محمد منتظری می‌گفتید شریعتمداری باید اعدام شود، ولی بعد از مرگ شریعتمداری اعتراض داشتید که چرا نگذاشتید تشییع شود. از این قبیل مسائل بسیار دارم، اما سرتان را درد نمی‌آورم.
ادامه دارد ارسال نظر
پربیننده