گروه سیاسی: توهین بی‌سابقه فرقه موسوی به ساحت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و حوادث تلخ عاشورا که منجر به کشته و زخمی شدن برخی از شهروندان تهرانی شد، یک بار دیگر و این بار به صورت ویژه این موضوع را در افکار عمومی و نیز محافل تاثیرگذار مطرح کرده که عامل این اهانت‌ها،حوادث و ساختارشکنی‌ها کیست؟ چگونگی سرکوب فتنه‌گران این فرقه دین‌گریز نیز اینک موضوعی مطرح است، قطعا افکار عمومی خواهان برخورد قاطع و سریع نهادهای مسؤول در این‌باره هستند، چرا که آنچه در درجه اول نیاز مبرم آنهاست، آرامش و امنیت است. به همین واسطه در راستای ایجاد امنیت و آرامش در تهران می‌باید هرچه سریع‌تر، برخورد با سران فرقه آغاز شود. اما چگونه؟ به نظر می‌رسد نیاز چندانی به واکاوی این حوادث برای شناسایی عوامل اصلی فتنه وجود ندارد چرا که این روزها همه چیز برای اکثریت افکار عمومی آشکار شده است. همه می‌دانند که ادعای تقلب و آشوب‌های خیابانی پس از انتخابات نقطه آغاز فتنه بود.
تقلب؛ دروغ بزرگ
میرحسین موسوی با ادعای تقلب، اعتراضات هوادارانش در تهران را به راه انداخت، او کوچک‌ترین اعتنایی به ساز‌و‌کارهای قانونی برای پیگیری این ادعا نکرد و تنها با صدور بیانیه‌های تحریک‌کننده خواستارحضور هوادارانش در خیابان‌های پایتخت شد. اعتراضات هواداران این کاندیدای بازنده انتخابات در ادامه تبدیل به آشوب شد به طوری که در پی تجمعات غیرقانونی طرفداران موسوی، حمله به مراکز عمومی و اموال خصوصی و شعارهای هتاکانه به نظام به‌وجود آمد. اما حادثه بسیار مهم که در تجمعات نخستین مورد پسند موسوی به وقوع پیوست، حمله برخی افراد حامی موسوی به یکی از پایگاه‌های بسیج در خیابان طرشت بود. در این پایگاه بسیج حدود 500 قبضه اسلحه وجود داشت. جلوگیری 2 نفر از افراد حاضر در این حوزه از خلع سلاح این پایگاه منجر به کشته شدن 7 نفر از مهاجمان شد اما هیچگاه این پرسش را کسی پاسخ نداد که چرا در تجمع هواداران موسوی به بهانه ادعای تقلب، باید عده‌ای به دنبال خلع سلاح یک پایگاه بسیج باشند. هواداران موسوی گمان می‌کردند در انتخابات تقلب شده اما آنها اسلحه را برای چه می‌خواستند؟ در آن شرایط البته غبار فتنه به اندازه‌ای بود که کسی این موضوع را چندان جدی نگرفت! غوغاسازی فتنه‌گران نیز مجالی برای طرح این پرسش نگذاشت که چرا عده‌ای از طرفداران موسوی به دنبال مسلح شدن بودند؟
ریزش حامیان موسوی
در فاصله زمانی پس‌از روز انتخابات تا روز قدس، تجمعات گوناگون و متفاوتی با تحریک موسوی صورت گرفت که شاه‌بیت تمام آنها طرح ادعای تقلب بود. این تجمعات که بشدت از سوی رسانه‌های دول آمریکا و انگلیس پوشش داده می‌شد اما بتدریج با کاهش جمعیت مواجه شد. به اعتقاد صاحبنظران دلیل این ریزش بسیار ملموس، عدم اقناع این افراد برای اثبات تقلب بود ضمن اینکه ارگان‌های دولتی نیز با حضور در صدا و سیما و نیز مصاحبه‌های مفصل، ادعای تقلب را به چالش می‌کشیدند. در این هنگامه بود که بیانیه‌های موسوی بر مسائل فرعی تمرکز یافت و موضوعاتی نظیر کشته‌ها مورد توجه وی قرار گرفت اما این ترفند موسوی نیز کارگر نشد چرا که در تجمع غیرقانونی حامیان وی در روز قدس، این ریزش ملموس‌تر از گذشته بود. 13 آبان‌ماه نیز موعد دیگری بود که جماعت قلیل حامی موسوی آمدند و اوج این ریزش طرفداران و رویگردانی حامیان موسوی
- آنها که به خاطر ادعای تقلب به خیابان‌ها می‌آمدند- در 16 آذر پدیدار شد. این موضوع که طرفداران موسوی نسبت به روزهای نخستین پس از انتخابات بشدت کاهش یافته‌اند دیگر محل مناقشه نیست چرا که همگان این موضوع را به وضوح مشاهده کرده‌اند اما این جماعت اندک فعلی چه کسانی هستند؟
جماعت افسارگسیخته!
موسوی به بهانه تقلب، حامیانش را به خیابان‌ها آورد اما همانگونه که گفته شد، ناتوانی وی در اثبات ادعای تقلب موجب پراکندگی جماعت طرفدار او شد. ترفندهای وی برای پرداختن به موضوعات فرعی چون افراد کشته شده و نیز پرداختن به مسائلی چون موضوع هسته‌ای – که البته شنیده شد، بلافاصله از سوی نزدیکانش توصیه به توقف آن صورت گرفت- نیز توانست از پراکندگی اطرافیانش جلوگیری کند. در چنین هنگامی بود که اندک بازماندگان حامی وی، اهداف واقعی خود را بر زبان آوردند. مخالفت با حمایت‌های ایدئولوژیک ایران از فلسطین و لبنان در روز قدس و سر دادن شعار ضداسلامی «جمهوری ایرانی» موجب شد تا رویکرد واقعی این جماعت- که رفتار آنها موجب شد آنان به اسم یک فرقه جدید معرفی شوند- آشکار شود. موسوی که تا پیش از آن خود را یک انقلابی معرفی می‌کرد، نه‌تنها هیچگاه از شعارهای ضداسلامی این افراد انتقاد نکرد که خود نیز در بیانیه‌هایش به نیروهای انقلابی و بسیجی اهانت کرد. این فرقه در 16 آذر نیز با اهانت به تمثال مبارک حضرت امام(ره) علنا مخالفت خود را با جمهوری اسلامی و ولایت فقیه نشان داد. این رفتار در واقع نشان‌دهنده مخالفت فرقه موسوی با جمهوری اسلامی بود. آنها پس از این اتفاق در صفحات وب خود به کرات اعلام کردند که مخالف جمهوری اسلامی و امام خمینی هستند. موسوی در واکنش به این اتفاقات یک بهانه خنده‌دار آورد و برای مخالفت با این اقدام، خواستار صدور مجوز شد! البته او هیچگاه نگفت که تاکنون کدام‌یک از تجمعات هواداران وی قانونی بوده و چرا وی طرفدارانش را به حضور در تجمع اعتراضی مردم به هتک حرمت امام ترغیب نکرد؟
و این بار عاشورا
موسوی از یک کاندیدای معترض به نتیجه انتخابات تبدیل به نفر اول مخالفان جمهوری اسلامی در داخل کشور شد. مخالفان نظام اسلامی با به دست گرفتن عکس و نماد انتخاباتی وی انواع و اقسام توهین‌ها را علیه جمهوری اسلامی و ولایت فقیه گفتند و در مقابل، نظام تنها با آنها مماشات کرد! متاسفانه این مماشات در ادامه منجر به اهانت بی‌سابقه جماعت دین‌گریز فرقه موسوی به امام حسین(ع) در روز عاشورا شد و در شرایطی که جمعیت میلیونی عزادار تهران در حسینیه‌ها و مساجد در حال عزاداری بودند، اقدام به تخریب اموال مردم و سوت، کف، هلهله و پایکوبی در تهران کردند. مخالفان جمهوری اسلامی با این کار عملا مخالفت خود را با اسلام و تشیع و اهل بیت(ع) آشکار ساختند. حامیان موسوی تمثال حضرت عباس(ع) را پاره کردند، عزاداران را کتک زدند و از همه مهم‌تر قرآن را در آتش جهالت خود سوزاندند. ماجرا را یک‌بار دیگر مرور کنید. موسوی اکنون نفر شماره یک مخالفان اسلام و جمهوری‌اسلامی در ایران است. مخالفانی که تنها به حفظ اعتقاد خود بسنده نمی‌کنند. آنها به خیابان‌ها می‌آیند، علیه مقدسات ملت شعار می‌دهند و اقدام به تخریب اموال عمومی می‌کنند! باید با این فرد برخوردی صورت گیرد.
قتل مشکوک و یک انتقاد
اقدام دیگری که برخورد با فتنه و فرقه موسوی را بسیار ضروری می‌کند، حوادث بسیار مشکوک روز عاشوراست. در صورتی که نیروی انتظامی تأکید می‌کند که مأموران به هیچ‌عنوان دستور شلیک نداشته و اصلا مجهز به اسلحه نبوده؛ چگونه تعدادی کشته می‌شوند؟ چگونه یک نفر از کشته‌ها با «گلوله» کشته می‌شود؟ آن هم «خواهرزاده» موسوی! مطمئنا قتل این فرد مشکوک است. پروژه کشته‌سازی مدت‌ها بود در اتاق‌های فکر فرقه موسوی مطرح شده بود و متأسفانه بر اثر غفلت نیروهای امنیتی این اقدام صورت گرفت. خواهرزاده موسوی که در اعتراضات و اغتشاشات حضور همیشگی داشت و در اصطلاح امنیتی، فردی نشان‌دار بوده، کشته می‌شود. آن هم در روزی که وزارت اطلاعات چندین نفر از اعضای مسلح گروهک منافقین را بازداشت می‌کند. شنیده‌های خبرنگار «وطن‌امروز» حاکیست، این افراد هفته گذشته از عراق وارد ایران شده‌اند و در آشوب سکولار‌ها در روز عاشورا حضور داشتند. این موضوع آیا مشکوک نیست؟ شنیده‌های «وطن‌امروز» اضافه می‌کند، فرقه موسوی به حالت مسلح درآمده و جنگ نظامی با نظام را دنبال می‌کند و متأسفانه این اقدامات نيز در غفلت نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور صورت گرفته است. هزینه این غفلت به گونه‌ای است که دیگر حتی عابران نیز در معرض خطر و براحتی در معرض افراد مسلح مخالف نظام قرار دارند.
... و اما اقدام ضروری!
حضور خواهرزاده موسوی در اهانت این فرقه دین‌گریز در روز عاشورا، از نقش فعال موسوی در تدارک این جمعیت هتاک خبر می‌دهد. او اینک تمام اغتشاشات و هجوم‌های وحشیانه افراد ضددین و ضدانقلاب در تهران را رهبری می‌کند. کسانی که با گستاخی به مردم و اموال آنها حمله می‌کنند و علیه مقدسات ملت اقدام می‌کنند. مماشات باعث شده اینک این جماعت گستاخ وارد فاز نظامی شوند و پروژه کشته‌سازی خود را دنبال کنند. در چنین شرایطی چه تحلیل و منطقی حکم می کند که عامل اصلی فرقه ضددین، یعنی موسوی آزادانه به اقدامات ضدانقلابی خود ادامه دهد؟ چرا نهاد‌ها و سازمان‌های ذی‌ربط در این‌باره اهمال می‌کنند و از مردم در برابر هجوم این جماعت وحشی دفاع نمی‌کنند؟ قطعا دستگیری و مجازات شدید موسوی به عنوان عامل اصلی فتنه اخیر و متهم شماره یک اهانت به حضرت سید‌الشهداء(ع) و مقدسات و تخریب جان و مال مردم، مهم‌ترین عامل در مهار و نابودی فرقه ضددین موسوی است. درخواست مردم سراسر كشور از دستگاه قضايي براي برخورد با عامل هتك‌حرمت مقدسات
موسوی را بازداشت كنيد
گروه سیاسی: توهین بی‌سابقه فرقه موسوی به ساحت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و حوادث تلخ عاشورا که منجر به کشته و زخمی شدن برخی از شهروندان تهرانی شد، یک بار دیگر و این بار به صورت ویژه این موضوع را در افکار عمومی و نیز محافل تاثیرگذار مطرح کرده که عامل این اهانت‌ها،حوادث و ساختارشکنی‌ها کیست؟ چگونگی سرکوب فتنه‌گران این فرقه دین‌گریز نیز اینک موضوعی مطرح است، قطعا افکار عمومی خواهان برخورد قاطع و سریع نهادهای مسؤول در این‌باره هستند، چرا که آنچه در درجه اول نیاز مبرم آنهاست، آرامش و امنیت است. به همین واسطه در راستای ایجاد امنیت و آرامش در تهران می‌باید هرچه سریع‌تر، برخورد با سران فرقه آغاز شود. اما چگونه؟ به نظر می‌رسد نیاز چندانی به واکاوی این حوادث برای شناسایی عوامل اصلی فتنه وجود ندارد چرا که این روزها همه چیز برای اکثریت افکار عمومی آشکار شده است. همه می‌دانند که ادعای تقلب و آشوب‌های خیابانی پس از انتخابات نقطه آغاز فتنه بود.
تقلب؛ دروغ بزرگ
میرحسین موسوی با ادعای تقلب، اعتراضات هوادارانش در تهران را به راه انداخت، او کوچک‌ترین اعتنایی به ساز‌و‌کارهای قانونی برای پیگیری این ادعا نکرد و تنها با صدور بیانیه‌های تحریک‌کننده خواستارحضور هوادارانش در خیابان‌های پایتخت شد. اعتراضات هواداران این کاندیدای بازنده انتخابات در ادامه تبدیل به آشوب شد به طوری که در پی تجمعات غیرقانونی طرفداران موسوی، حمله به مراکز عمومی و اموال خصوصی و شعارهای هتاکانه به نظام به‌وجود آمد. اما حادثه بسیار مهم که در تجمعات نخستین مورد پسند موسوی به وقوع پیوست، حمله برخی افراد حامی موسوی به یکی از پایگاه‌های بسیج در خیابان طرشت بود. در این پایگاه بسیج حدود 500 قبضه اسلحه وجود داشت. جلوگیری 2 نفر از افراد حاضر در این حوزه از خلع سلاح این پایگاه منجر به کشته شدن 7 نفر از مهاجمان شد اما هیچگاه این پرسش را کسی پاسخ نداد که چرا در تجمع هواداران موسوی به بهانه ادعای تقلب، باید عده‌ای به دنبال خلع سلاح یک پایگاه بسیج باشند. هواداران موسوی گمان می‌کردند در انتخابات تقلب شده اما آنها اسلحه را برای چه می‌خواستند؟ در آن شرایط البته غبار فتنه به اندازه‌ای بود که کسی این موضوع را چندان جدی نگرفت! غوغاسازی فتنه‌گران نیز مجالی برای طرح این پرسش نگذاشت که چرا عده‌ای از طرفداران موسوی به دنبال مسلح شدن بودند؟
ریزش حامیان موسوی
در فاصله زمانی پس‌از روز انتخابات تا روز قدس، تجمعات گوناگون و متفاوتی با تحریک موسوی صورت گرفت که شاه‌بیت تمام آنها طرح ادعای تقلب بود. این تجمعات که بشدت از سوی رسانه‌های دول آمریکا و انگلیس پوشش داده می‌شد اما بتدریج با کاهش جمعیت مواجه شد. به اعتقاد صاحبنظران دلیل این ریزش بسیار ملموس، عدم اقناع این افراد برای اثبات تقلب بود ضمن اینکه ارگان‌های دولتی نیز با حضور در صدا و سیما و نیز مصاحبه‌های مفصل، ادعای تقلب را به چالش می‌کشیدند. در این هنگامه بود که بیانیه‌های موسوی بر مسائل فرعی تمرکز یافت و موضوعاتی نظیر کشته‌ها مورد توجه وی قرار گرفت اما این ترفند موسوی نیز کارگر نشد چرا که در تجمع غیرقانونی حامیان وی در روز قدس، این ریزش ملموس‌تر از گذشته بود. 13 آبان‌ماه نیز موعد دیگری بود که جماعت قلیل حامی موسوی آمدند و اوج این ریزش طرفداران و رویگردانی حامیان موسوی
- آنها که به خاطر ادعای تقلب به خیابان‌ها می‌آمدند- در 16 آذر پدیدار شد. این موضوع که طرفداران موسوی نسبت به روزهای نخستین پس از انتخابات بشدت کاهش یافته‌اند دیگر محل مناقشه نیست چرا که همگان این موضوع را به وضوح مشاهده کرده‌اند اما این جماعت اندک فعلی چه کسانی هستند؟
جماعت افسارگسیخته!
موسوی به بهانه تقلب، حامیانش را به خیابان‌ها آورد اما همانگونه که گفته شد، ناتوانی وی در اثبات ادعای تقلب موجب پراکندگی جماعت طرفدار او شد. ترفندهای وی برای پرداختن به موضوعات فرعی چون افراد کشته شده و نیز پرداختن به مسائلی چون موضوع هسته‌ای – که البته شنیده شد، بلافاصله از سوی نزدیکانش توصیه به توقف آن صورت گرفت- نیز توانست از پراکندگی اطرافیانش جلوگیری کند. در چنین هنگامی بود که اندک بازماندگان حامی وی، اهداف واقعی خود را بر زبان آوردند. مخالفت با حمایت‌های ایدئولوژیک ایران از فلسطین و لبنان در روز قدس و سر دادن شعار ضداسلامی «جمهوری ایرانی» موجب شد تا رویکرد واقعی این جماعت- که رفتار آنها موجب شد آنان به اسم یک فرقه جدید معرفی شوند- آشکار شود. موسوی که تا پیش از آن خود را یک انقلابی معرفی می‌کرد، نه‌تنها هیچگاه از شعارهای ضداسلامی این افراد انتقاد نکرد که خود نیز در بیانیه‌هایش به نیروهای انقلابی و بسیجی اهانت کرد. این فرقه در 16 آذر نیز با اهانت به تمثال مبارک حضرت امام(ره) علنا مخالفت خود را با جمهوری اسلامی و ولایت فقیه نشان داد. این رفتار در واقع نشان‌دهنده مخالفت فرقه موسوی با جمهوری اسلامی بود. آنها پس از این اتفاق در صفحات وب خود به کرات اعلام کردند که مخالف جمهوری اسلامی و امام خمینی هستند. موسوی در واکنش به این اتفاقات یک بهانه خنده‌دار آورد و برای مخالفت با این اقدام، خواستار صدور مجوز شد! البته او هیچگاه نگفت که تاکنون کدام‌یک از تجمعات هواداران وی قانونی بوده و چرا وی طرفدارانش را به حضور در تجمع اعتراضی مردم به هتک حرمت امام ترغیب نکرد؟
و این بار عاشورا
موسوی از یک کاندیدای معترض به نتیجه انتخابات تبدیل به نفر اول مخالفان جمهوری اسلامی در داخل کشور شد. مخالفان نظام اسلامی با به دست گرفتن عکس و نماد انتخاباتی وی انواع و اقسام توهین‌ها را علیه جمهوری اسلامی و ولایت فقیه گفتند و در مقابل، نظام تنها با آنها مماشات کرد! متاسفانه این مماشات در ادامه منجر به اهانت بی‌سابقه جماعت دین‌گریز فرقه موسوی به امام حسین(ع) در روز عاشورا شد و در شرایطی که جمعیت میلیونی عزادار تهران در حسینیه‌ها و مساجد در حال عزاداری بودند، اقدام به تخریب اموال مردم و سوت، کف، هلهله و پایکوبی در تهران کردند. مخالفان جمهوری اسلامی با این کار عملا مخالفت خود را با اسلام و تشیع و اهل بیت(ع) آشکار ساختند. حامیان موسوی تمثال حضرت عباس(ع) را پاره کردند، عزاداران را کتک زدند و از همه مهم‌تر قرآن را در آتش جهالت خود سوزاندند. ماجرا را یک‌بار دیگر مرور کنید. موسوی اکنون نفر شماره یک مخالفان اسلام و جمهوری‌اسلامی در ایران است. مخالفانی که تنها به حفظ اعتقاد خود بسنده نمی‌کنند. آنها به خیابان‌ها می‌آیند، علیه مقدسات ملت شعار می‌دهند و اقدام به تخریب اموال عمومی می‌کنند! باید با این فرد برخوردی صورت گیرد.
قتل مشکوک و یک انتقاد
اقدام دیگری که برخورد با فتنه و فرقه موسوی را بسیار ضروری می‌کند، حوادث بسیار مشکوک روز عاشوراست. در صورتی که نیروی انتظامی تأکید می‌کند که مأموران به هیچ‌عنوان دستور شلیک نداشته و اصلا مجهز به اسلحه نبوده؛ چگونه تعدادی کشته می‌شوند؟ چگونه یک نفر از کشته‌ها با «گلوله» کشته می‌شود؟ آن هم «خواهرزاده» موسوی! مطمئنا قتل این فرد مشکوک است. پروژه کشته‌سازی مدت‌ها بود در اتاق‌های فکر فرقه موسوی مطرح شده بود و متأسفانه بر اثر غفلت نیروهای امنیتی این اقدام صورت گرفت. خواهرزاده موسوی که در اعتراضات و اغتشاشات حضور همیشگی داشت و در اصطلاح امنیتی، فردی نشان‌دار بوده، کشته می‌شود. آن هم در روزی که وزارت اطلاعات چندین نفر از اعضای مسلح گروهک منافقین را بازداشت می‌کند. شنیده‌های خبرنگار «وطن‌امروز» حاکیست، این افراد هفته گذشته از عراق وارد ایران شده‌اند و در آشوب سکولار‌ها در روز عاشورا حضور داشتند. این موضوع آیا مشکوک نیست؟ شنیده‌های «وطن‌امروز» اضافه می‌کند، فرقه موسوی به حالت مسلح درآمده و جنگ نظامی با نظام را دنبال می‌کند و متأسفانه این اقدامات نيز در غفلت نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور صورت گرفته است. هزینه این غفلت به گونه‌ای است که دیگر حتی عابران نیز در معرض خطر و براحتی در معرض افراد مسلح مخالف نظام قرار دارند.
... و اما اقدام ضروری!
حضور خواهرزاده موسوی در اهانت این فرقه دین‌گریز در روز عاشورا، از نقش فعال موسوی در تدارک این جمعیت هتاک خبر می‌دهد. او اینک تمام اغتشاشات و هجوم‌های وحشیانه افراد ضددین و ضدانقلاب در تهران را رهبری می‌کند. کسانی که با گستاخی به مردم و اموال آنها حمله می‌کنند و علیه مقدسات ملت اقدام می‌کنند. مماشات باعث شده اینک این جماعت گستاخ وارد فاز نظامی شوند و پروژه کشته‌سازی خود را دنبال کنند. در چنین شرایطی چه تحلیل و منطقی حکم می کند که عامل اصلی فرقه ضددین، یعنی موسوی آزادانه به اقدامات ضدانقلابی خود ادامه دهد؟ چرا نهاد‌ها و سازمان‌های ذی‌ربط در این‌باره اهمال می‌کنند و از مردم در برابر هجوم این جماعت وحشی دفاع نمی‌کنند؟ قطعا دستگیری و مجازات شدید موسوی به عنوان عامل اصلی فتنه اخیر و متهم شماره یک اهانت به حضرت سید‌الشهداء(ع) و مقدسات و تخریب جان و مال مردم، مهم‌ترین عامل در مهار و نابودی فرقه ضددین موسوی است. ارسال نظر
پربیننده