مرتضي حسيني
حضرت مولا امیر‌المؤمنین (ع) سخنی دارند با این مضمون که:«برخی اتفاقات هستند که می‌توان در آغاز، پایانشان را پیش‌بینی کرد و برخی از حوادث هستند که با دیدن انتها و پایان ماجرا می‌توان پی برد که در آغاز برای چه هدفی تدارک دیده شده‌اند».سال‌های آغازین دهه 1350 هجری شمسی اوج تحرکات جریانی بود که بعد‌ها به نام «منافقین خلق» شهرت یافتند، آن روزها اما نامشان «مجاهدین خلق» بود. سر و صدا و شور و حرارت این «مجاهدین» سبب شد، برخی از سران انقلاب از حضرت امام (ره) بخواهند آنان را تایید و برای مقابله با رژیم شاه با آنان همکاری کنند. تعدادی از سران «مجاهدین» در نجف خدمت امام (ره) رسیدند و دیدگاه‌های اعتقادی و سیاسی خودشان را شفاف بیان کردند. پاسخ امام در شرایطی که «یار و یاور» می‌خواست، برای برخی «خواص» تعجب‌برانگیز بود. امام (ره) «دست رد» به سینه «مجاهدین» زد و انتها و پایان «نفاق انگيز» «مجاهدین خلق» را نشان داد. حضرت امام در خشت خام «مجاهدین خلق»، «نفاق و خطری» را دید که برخی «خواص» حتی بعد‌ها در آینه بیانیه‌ها و سخنرانی‌های «منافقین خلق» ندیدند. چرخش روزگار اما نقاب از چهره حقیقی «مجاهدین خلق» برداشت، آنجا که در روز‌هایی که ملت، پادگان‌های نظامی طاغوت را یکی پس از دیگری فتح می‌کردند، سران «مجاهدین» در دستوری تشکیلاتی به اعضای خود اعلام کردند ،«هرچه می‌توانید اسلحه و مهمات جمع کنید، به این زودی‌ها این اسلحه‌ها و فشنگ‌ها به کارمان می‌آیند». و این آغاز ماجرا بود. آرام - آرام ماهیت حقیقی این جریان برای برخی خواص آشکار شد، اما کمی دیر شده بود و «مجاهدین خلق» از میان مردم و حتی خواص یارگیری کرده بودند و خودرا برای مقابله با همان «خمینی»که روزی برای تایید خود جلویش زانو زده بودند، آماده می‌کردند. انفجار، بلوا، ترور، چاپ ده‌ها روزنامه و هفته‌نامه که کارشان پخش شایعه و تهمت و دروغ در سطح افکار عمومی بود، از کار‌های هر روزه این جریان بود. کار «مجاهدین خلق» که این روزها دیگر ملت آنها را «منافقین» لقب داده بودند، آنجا می‌گرفت و می‌توانستند ترکتازی و «مانور قدرت» بدهند که برخی خواص، پس از این همه «فتنه‌انگیزی» نمی‌توانستند باور کنند آنها واقعا «منافقند»، حتی برخی کار را به «حمایت و تایید» هم رسانده بودند، اما این خون سید‌الشهدای انقلاب خمینی، بهشتی مظلوم بود که باید باخون 72 تن از یارانش ریخته می‌شد تا همگان از «خواب تحلیلهای» کودکانه‌شان بیدار شوند و «تابوت‌های به دست ملت» همان هشداری بود که خمینی 10 سال پیش داده بود ولی برخی باور نکردند. منافقین به «رجایی و باهنر» هم رحم نکردند و آنان را زنده - زنده در آتش سوزاندند تا اگر کسی شکی در ماهیت آنان دارد، «شکش» برطرف شود و... .
سران نفاق آنقدر رسوا شدند که لباس زنانه بر تن کردند و به آغوش ارباب اصلی خود یعنی آمریکا که روزگاری «امپریالیسم» می‌خواندندش آرام بگیرند و... آیا این پایان «نفاق و منافقین» بود؟! مشکل همین‌جا بود که برخی باز هم از همان خواص «نفاق» را خلاصه کردند در «سازمان منافقین» و در حالی که داشتند «منافقین قدیم» را تحلیل و بررسی می‌کردند، از ظهور «نفاق جدید» غافل شدند و آنقدر به «نفاق قدیم» سرگرم شدند که خط «نفاق جدید» را بیخ گوش خودشان و درون خودشان ندیدند یا نخواستند که ببینند. این‌بار «خامنه‌ای» این خط جدید را فریاد زد، بارها و بارها درباره «تهاجم فرهنگی» و «شبیخون فرهنگی» هشدار داد اما گویا برخی کبک‌وار سرشان را در برف تحلیلهای خودساخته کرده بودند و ادعا می‌کردند «چه تهاجمی، چه شبیخونی» «مسأله، مسأله ارتباط فرهنگی است و...». کار به جایی رسید که «نفاق جدید» مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری دولت سازندگی را «خانه تیمی» خود کرده و تئوری‌های غربی را «بومی‌سازی» کرد و مترصد ماند تا روزگاری فرارسد و تئوری‌هایش را عملیاتی کند. «حلقه کیان» عبدالكريم سروش جای دیگری بود که به مثابه دستگاه اندیشه‌ساز، هر روز نظریه‌ای در باب «دین‌زدایی از انقلاب» تولید و توزیع می‌کرد ، اما باز هم برخی خواص در خواب خرگوشی خود سیر می‌کردند یا خودشان را به خواب زده بودند، هر روز که می‌گذشت پرده‌ای جدید از «نمایش» جریان مدعی اصلاح‌طلبي برای ملت رونمایی می‌شد. روزگاری دم از «مدیریت علمی، مدیریت فقهی» زدند، چندی دیگر از «قبض و بسط تئوریک شریعت» که همان نظریه «نسبیت حقیقت» بود، سخن گفتند. روزی دیگر از «جدایی دین از سیاست»، «دین حداقلی ـ دین حداکثری» و از «ناکارآمدی فقه جعفری» گفتند، جایی دیگر «روحانیت و مرجعیت» را آماج حملات خود قرار دادند و... . روزگار گذشت تا بخت دولت در دوم خرداد به نام اینان افتاد. مدعیان خط امام(ره) که در زمان انتخابات برای فریب مردم، خود را «یاران خمینی» می‌نامیدند، از این پس به خود نام «اصلاح‌طلب» نهادند. روزگار را آنچنان بر وفق مراد خود می‌دیدند که دیگر «پرده‌پوشی» را کنار گذاشتند و یک راست سراغ «اصل دین» و «پایه‌های اسلام» رفتند. سروش اما این‌بار هم چون سال‌های اولیه دهه 70 و آغاز تهاجم فرهنگی که خط‌شکن حمله به «ساحت دین و معرفت دینی» بود، این‌بار هم
«خط شکن» شده بود. سروش در جایی اعلام کرد، «باید لعن‌های زیارت عاشورا را حذف کنیم» تا این زیارت «انسانی‌تر» شود. شاگرد دوآتشه او اکبر گنجی که این خط‌شکنی استاد خود را دیده بود، پا را فراتر گذاشت و در روزنامه سعید حجاریان، مشاورسیاسی محمد خاتمی، رئیس دولت دوم خرداد در مقاله‌ای در روزنامه صبح امروز با عنوان «خون به خون شستن محال آمد محال» مدعی شد که حادثه کربلا نتیجه جنگ‌هاي احد و بدر است و امری طبیعی به شمار مي‌رود(!) این همه جسارت به ساحت حضرت سید‌الشهدا(ع) در برابر چشمان تاییدکننده افرادی چون محمد خاتمی رئیس دولت، میرحسین موسوی، مهدی کروبی و ... اتفاق می‌افتاد. ای کاش فقط نگاه می‌کردند، مهاجرانی، وزیر ارشاد مجوز روزنامه و هفته‌نامه می‌داد، اکبر گنجی، سروش، سعید حجاریان، آغاجری، کدیور، محمدمجتهد شبستری، علوی تبار و ... مقاله می‌نوشتند، محمد خاتمی در برابر هشدارهای ولی فقیه و مراجع به وضع فرهنگی کشور و روزنامه‌ها از مهاجرانی دفاع می‌کرد، میرحسین موسوی زمانی که قوه قضائیه تعدادی از آنها را بابت اهانت به اسلام و انقلاب و حضرت امام (ره)، توقیف کرد، پس از سال‌ها سکوت خودش را شکست و به دفاع جانانه از این روزنامه‌ها پرداخت و اما «هاشمی رفسنجانی» فقط سکوت کرده بود و تماشا می‌کرد؛ امان از این «سکوت» خواص و ... .
***
تاریخ عاشورا را خوانده بودم بارها و بارها، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران عاشورا را دیدم.
داشتیم از مراسم عزاداری سید‌الشهدا (ع) در ظهر عاشورا به خانه برمی‌گشتیم که از بد حادثه و شاید به تقدیر، در میان «فرقه سبز اموی» محاصره شدیم. شنیده بودم طرفداران سبز اموی شب عاشورا برای شنیدن سخنرانی محمد خاتمی، همو که با حمایت‌هایش از روزنامه‌های اصلاح‌طلب آن‌گونه كه از حسین و قیام حسین می‌گفتند به حسینیه جماران رفته‌اند و جایی که «خمینی بت‌شکن» در کنار «ملتش» برای مصیبت‌های سید‌الشهدا از شدت گریه شانه‌هایش می‌لرزید، «سوت و کف» زده‌اند و خاتمی هم به آنان هیچ نگفته است! «کف و سوت» در حسینیه خمینی آن هم شب عاشورا، عجب! اما فقط اینها را شنیده بودم، ظهر عاشورا اما دیدم.
شنیده بودم روز عاشورا «حرامیان اموی» نماز سید‌الشهدا را سنگ‌باران کرده بودند، فقط شنیده بودم، اما ظهر عاشورا دیدم. هلهله و شادی طرفدار‌های ابوسفیان را در شهادت حسین و یارانش شنیده بودم، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران شادی‌شان و کف و سوت و هلهله «سبزیان موسوی» را دیدم. داشتم به چشم‌هایم شک می‌کردم، نکند دارم خواب می‌بینم، اینجا تهران است یا کربلا، اما نه، تهران کربلا نشده بود، تهران هیچ زمان کربلا نمی‌شود، کربلا تکرارناپذیر است، اما تاريخ تكرار شدني است.
بودند خواصی که از همان ابتدا شعار «یا حسین، میرحسین» را قرآن بر نیزه معاویه با مکر عمرو عاص می‌دانستند، اما باز هم برخی خواص، امر به ظاهر کردند و باطن میرحسین برای‌شان مشتبه شد، هرچه فریاد می‌زدند، اینان دعوایشان انتخابات نیست، مشکلشان جای دیگری است، باور نمی‌کردند، ظهر عاشورا ای کاش این خواص در بنزهای ضدگلوله‌شان، نه حتی با مردم، می‌نشستند و از «نزدیک پشت صحنه» شعار «یا حسین، میرحسین» را می‌دیدند و اگر برای افشای ماهیت خبیث «منافقین قدیم» در ظهر عاشوراي یاران خمینی، بهشتی مظلوم و 72 یارش، سوختند و تکه‌تکه شدند، ظهر عاشورای 1431 تهران، این «پرچم‌های حسین» بود که در میان هلهله و شادی و شعارهای «یاحسین، میرحسین» سبزیان موسوی به آتش کشیده شدند، اما ای کاش سبزیان موسوی حداقل حرمت «قرآن خدا» را نگه‌می‌داشتند و آیه‌های وحی را به آتش نمی‌کشیدند، اما چه عجب؟! «حرامیان اموی» هم در ظهر عاشورا با شعار الله‌اکبر، «خون خدا» را به زمین ریختند. از حضرت روح‌الله شنیده بودم، جنگ «اسلام ناب محمدی و اسلام آمریکایی» را، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران دیدم. دعوا فراتر از انتخابات و سیاست و... آغاز شده است، جنگ «اسلام ناب محمدی با اسلام آمریکایی»، ظهر عاشورا اینها را دیدم. شهید آوینی این روزها را می‌دید که برای‌مان می‌گفت: «آخرین مقاتله ما به مثابه سپاه عدالت نه با آمریکا که با اسلام آمریکایی است و...» در حادثه كربلا هم جنگ بين اسلام كاخ سبز اموي و اسلام ناب محمدي بود.
و ظهر عاشورای 1431، تاريخ تکرار شد، در خیابان‌های تهران؛ خودم دیدم.
عاشورا تکرار شد
مرتضي حسيني
حضرت مولا امیر‌المؤمنین (ع) سخنی دارند با این مضمون که:«برخی اتفاقات هستند که می‌توان در آغاز، پایانشان را پیش‌بینی کرد و برخی از حوادث هستند که با دیدن انتها و پایان ماجرا می‌توان پی برد که در آغاز برای چه هدفی تدارک دیده شده‌اند».سال‌های آغازین دهه 1350 هجری شمسی اوج تحرکات جریانی بود که بعد‌ها به نام «منافقین خلق» شهرت یافتند، آن روزها اما نامشان «مجاهدین خلق» بود. سر و صدا و شور و حرارت این «مجاهدین» سبب شد، برخی از سران انقلاب از حضرت امام (ره) بخواهند آنان را تایید و برای مقابله با رژیم شاه با آنان همکاری کنند. تعدادی از سران «مجاهدین» در نجف خدمت امام (ره) رسیدند و دیدگاه‌های اعتقادی و سیاسی خودشان را شفاف بیان کردند. پاسخ امام در شرایطی که «یار و یاور» می‌خواست، برای برخی «خواص» تعجب‌برانگیز بود. امام (ره) «دست رد» به سینه «مجاهدین» زد و انتها و پایان «نفاق انگيز» «مجاهدین خلق» را نشان داد. حضرت امام در خشت خام «مجاهدین خلق»، «نفاق و خطری» را دید که برخی «خواص» حتی بعد‌ها در آینه بیانیه‌ها و سخنرانی‌های «منافقین خلق» ندیدند. چرخش روزگار اما نقاب از چهره حقیقی «مجاهدین خلق» برداشت، آنجا که در روز‌هایی که ملت، پادگان‌های نظامی طاغوت را یکی پس از دیگری فتح می‌کردند، سران «مجاهدین» در دستوری تشکیلاتی به اعضای خود اعلام کردند ،«هرچه می‌توانید اسلحه و مهمات جمع کنید، به این زودی‌ها این اسلحه‌ها و فشنگ‌ها به کارمان می‌آیند». و این آغاز ماجرا بود. آرام - آرام ماهیت حقیقی این جریان برای برخی خواص آشکار شد، اما کمی دیر شده بود و «مجاهدین خلق» از میان مردم و حتی خواص یارگیری کرده بودند و خودرا برای مقابله با همان «خمینی»که روزی برای تایید خود جلویش زانو زده بودند، آماده می‌کردند. انفجار، بلوا، ترور، چاپ ده‌ها روزنامه و هفته‌نامه که کارشان پخش شایعه و تهمت و دروغ در سطح افکار عمومی بود، از کار‌های هر روزه این جریان بود. کار «مجاهدین خلق» که این روزها دیگر ملت آنها را «منافقین» لقب داده بودند، آنجا می‌گرفت و می‌توانستند ترکتازی و «مانور قدرت» بدهند که برخی خواص، پس از این همه «فتنه‌انگیزی» نمی‌توانستند باور کنند آنها واقعا «منافقند»، حتی برخی کار را به «حمایت و تایید» هم رسانده بودند، اما این خون سید‌الشهدای انقلاب خمینی، بهشتی مظلوم بود که باید باخون 72 تن از یارانش ریخته می‌شد تا همگان از «خواب تحلیلهای» کودکانه‌شان بیدار شوند و «تابوت‌های به دست ملت» همان هشداری بود که خمینی 10 سال پیش داده بود ولی برخی باور نکردند. منافقین به «رجایی و باهنر» هم رحم نکردند و آنان را زنده - زنده در آتش سوزاندند تا اگر کسی شکی در ماهیت آنان دارد، «شکش» برطرف شود و... .
سران نفاق آنقدر رسوا شدند که لباس زنانه بر تن کردند و به آغوش ارباب اصلی خود یعنی آمریکا که روزگاری «امپریالیسم» می‌خواندندش آرام بگیرند و... آیا این پایان «نفاق و منافقین» بود؟! مشکل همین‌جا بود که برخی باز هم از همان خواص «نفاق» را خلاصه کردند در «سازمان منافقین» و در حالی که داشتند «منافقین قدیم» را تحلیل و بررسی می‌کردند، از ظهور «نفاق جدید» غافل شدند و آنقدر به «نفاق قدیم» سرگرم شدند که خط «نفاق جدید» را بیخ گوش خودشان و درون خودشان ندیدند یا نخواستند که ببینند. این‌بار «خامنه‌ای» این خط جدید را فریاد زد، بارها و بارها درباره «تهاجم فرهنگی» و «شبیخون فرهنگی» هشدار داد اما گویا برخی کبک‌وار سرشان را در برف تحلیلهای خودساخته کرده بودند و ادعا می‌کردند «چه تهاجمی، چه شبیخونی» «مسأله، مسأله ارتباط فرهنگی است و...». کار به جایی رسید که «نفاق جدید» مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری دولت سازندگی را «خانه تیمی» خود کرده و تئوری‌های غربی را «بومی‌سازی» کرد و مترصد ماند تا روزگاری فرارسد و تئوری‌هایش را عملیاتی کند. «حلقه کیان» عبدالكريم سروش جای دیگری بود که به مثابه دستگاه اندیشه‌ساز، هر روز نظریه‌ای در باب «دین‌زدایی از انقلاب» تولید و توزیع می‌کرد ، اما باز هم برخی خواص در خواب خرگوشی خود سیر می‌کردند یا خودشان را به خواب زده بودند، هر روز که می‌گذشت پرده‌ای جدید از «نمایش» جریان مدعی اصلاح‌طلبي برای ملت رونمایی می‌شد. روزگاری دم از «مدیریت علمی، مدیریت فقهی» زدند، چندی دیگر از «قبض و بسط تئوریک شریعت» که همان نظریه «نسبیت حقیقت» بود، سخن گفتند. روزی دیگر از «جدایی دین از سیاست»، «دین حداقلی ـ دین حداکثری» و از «ناکارآمدی فقه جعفری» گفتند، جایی دیگر «روحانیت و مرجعیت» را آماج حملات خود قرار دادند و... . روزگار گذشت تا بخت دولت در دوم خرداد به نام اینان افتاد. مدعیان خط امام(ره) که در زمان انتخابات برای فریب مردم، خود را «یاران خمینی» می‌نامیدند، از این پس به خود نام «اصلاح‌طلب» نهادند. روزگار را آنچنان بر وفق مراد خود می‌دیدند که دیگر «پرده‌پوشی» را کنار گذاشتند و یک راست سراغ «اصل دین» و «پایه‌های اسلام» رفتند. سروش اما این‌بار هم چون سال‌های اولیه دهه 70 و آغاز تهاجم فرهنگی که خط‌شکن حمله به «ساحت دین و معرفت دینی» بود، این‌بار هم
«خط شکن» شده بود. سروش در جایی اعلام کرد، «باید لعن‌های زیارت عاشورا را حذف کنیم» تا این زیارت «انسانی‌تر» شود. شاگرد دوآتشه او اکبر گنجی که این خط‌شکنی استاد خود را دیده بود، پا را فراتر گذاشت و در روزنامه سعید حجاریان، مشاورسیاسی محمد خاتمی، رئیس دولت دوم خرداد در مقاله‌ای در روزنامه صبح امروز با عنوان «خون به خون شستن محال آمد محال» مدعی شد که حادثه کربلا نتیجه جنگ‌هاي احد و بدر است و امری طبیعی به شمار مي‌رود(!) این همه جسارت به ساحت حضرت سید‌الشهدا(ع) در برابر چشمان تاییدکننده افرادی چون محمد خاتمی رئیس دولت، میرحسین موسوی، مهدی کروبی و ... اتفاق می‌افتاد. ای کاش فقط نگاه می‌کردند، مهاجرانی، وزیر ارشاد مجوز روزنامه و هفته‌نامه می‌داد، اکبر گنجی، سروش، سعید حجاریان، آغاجری، کدیور، محمدمجتهد شبستری، علوی تبار و ... مقاله می‌نوشتند، محمد خاتمی در برابر هشدارهای ولی فقیه و مراجع به وضع فرهنگی کشور و روزنامه‌ها از مهاجرانی دفاع می‌کرد، میرحسین موسوی زمانی که قوه قضائیه تعدادی از آنها را بابت اهانت به اسلام و انقلاب و حضرت امام (ره)، توقیف کرد، پس از سال‌ها سکوت خودش را شکست و به دفاع جانانه از این روزنامه‌ها پرداخت و اما «هاشمی رفسنجانی» فقط سکوت کرده بود و تماشا می‌کرد؛ امان از این «سکوت» خواص و ... .
***
تاریخ عاشورا را خوانده بودم بارها و بارها، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران عاشورا را دیدم.
داشتیم از مراسم عزاداری سید‌الشهدا (ع) در ظهر عاشورا به خانه برمی‌گشتیم که از بد حادثه و شاید به تقدیر، در میان «فرقه سبز اموی» محاصره شدیم. شنیده بودم طرفداران سبز اموی شب عاشورا برای شنیدن سخنرانی محمد خاتمی، همو که با حمایت‌هایش از روزنامه‌های اصلاح‌طلب آن‌گونه كه از حسین و قیام حسین می‌گفتند به حسینیه جماران رفته‌اند و جایی که «خمینی بت‌شکن» در کنار «ملتش» برای مصیبت‌های سید‌الشهدا از شدت گریه شانه‌هایش می‌لرزید، «سوت و کف» زده‌اند و خاتمی هم به آنان هیچ نگفته است! «کف و سوت» در حسینیه خمینی آن هم شب عاشورا، عجب! اما فقط اینها را شنیده بودم، ظهر عاشورا اما دیدم.
شنیده بودم روز عاشورا «حرامیان اموی» نماز سید‌الشهدا را سنگ‌باران کرده بودند، فقط شنیده بودم، اما ظهر عاشورا دیدم. هلهله و شادی طرفدار‌های ابوسفیان را در شهادت حسین و یارانش شنیده بودم، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران شادی‌شان و کف و سوت و هلهله «سبزیان موسوی» را دیدم. داشتم به چشم‌هایم شک می‌کردم، نکند دارم خواب می‌بینم، اینجا تهران است یا کربلا، اما نه، تهران کربلا نشده بود، تهران هیچ زمان کربلا نمی‌شود، کربلا تکرارناپذیر است، اما تاريخ تكرار شدني است.
بودند خواصی که از همان ابتدا شعار «یا حسین، میرحسین» را قرآن بر نیزه معاویه با مکر عمرو عاص می‌دانستند، اما باز هم برخی خواص، امر به ظاهر کردند و باطن میرحسین برای‌شان مشتبه شد، هرچه فریاد می‌زدند، اینان دعوایشان انتخابات نیست، مشکلشان جای دیگری است، باور نمی‌کردند، ظهر عاشورا ای کاش این خواص در بنزهای ضدگلوله‌شان، نه حتی با مردم، می‌نشستند و از «نزدیک پشت صحنه» شعار «یا حسین، میرحسین» را می‌دیدند و اگر برای افشای ماهیت خبیث «منافقین قدیم» در ظهر عاشوراي یاران خمینی، بهشتی مظلوم و 72 یارش، سوختند و تکه‌تکه شدند، ظهر عاشورای 1431 تهران، این «پرچم‌های حسین» بود که در میان هلهله و شادی و شعارهای «یاحسین، میرحسین» سبزیان موسوی به آتش کشیده شدند، اما ای کاش سبزیان موسوی حداقل حرمت «قرآن خدا» را نگه‌می‌داشتند و آیه‌های وحی را به آتش نمی‌کشیدند، اما چه عجب؟! «حرامیان اموی» هم در ظهر عاشورا با شعار الله‌اکبر، «خون خدا» را به زمین ریختند. از حضرت روح‌الله شنیده بودم، جنگ «اسلام ناب محمدی و اسلام آمریکایی» را، اما ظهر عاشورای 1431 در خیابان‌های تهران دیدم. دعوا فراتر از انتخابات و سیاست و... آغاز شده است، جنگ «اسلام ناب محمدی با اسلام آمریکایی»، ظهر عاشورا اینها را دیدم. شهید آوینی این روزها را می‌دید که برای‌مان می‌گفت: «آخرین مقاتله ما به مثابه سپاه عدالت نه با آمریکا که با اسلام آمریکایی است و...» در حادثه كربلا هم جنگ بين اسلام كاخ سبز اموي و اسلام ناب محمدي بود.
و ظهر عاشورای 1431، تاريخ تکرار شد، در خیابان‌های تهران؛ خودم دیدم.
ارسال نظر
پربیننده