محمدمهدی تقوی
ظهر عاشورای امسال، برای نخستین‌بار در تاریخ انقلاب اسلامی، جماعتی که جز پست‌تر از حیوان، نمی‌توان نامی بر آنها نهاد، قداست حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام و عزاداری و سوگواری آن امام مظلوم را شکستند و با شعارها و رفتارهای وحشیانه خویش، علاوه بر توهین به مقام حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام که مقدس‌ترین گوهر نزد ایرانیان اعم از مسلمان و غیرمسلمان است، بار دیگر ستون خیمه انقلاب اسلامی یعنی ولایت فقیه را مورد حمله قرار دادند. در حوادثی که ظهر عاشورا رخ داد، فرقه آمريكايي ، با شعارهای ساختارشکنانه‌ای، امت حزب‌الله را به خروش واداشتند و وقتی پس از حضور فدائیان حضرت امام حسین علیه‌السلام و مردمی که از اهانت به مولا و سرور آزادگان جهان، خشم انقلابی‌شان به جوش آمده بود، گریختند، در سر راه خود به اموال عمومی و خصوصی چون یزیدیان حمله‌ور شدند و وحشیانه هرچه بر سر راهشان بود، سوزاندند و ویران کردند. درباره حوادث 6 ماه و نیم اخیر و بویژه حادثه ظهر عاشورا گفتنی‌هایی است که در پی می‌آید:
1- ساختارشکنی و اهانت به مقدسات، یکی از اهداف پنهان فرقه موسوی بود که اگرچه در روزها و ماه‌های نخست شکست کاندیدای به اصطلاح اصلاحات نمود آنچنانی نداشت و تنها به تخریب و تعرض به مردم عادی خلاصه می‌شد، با بیانیه‌های آتشین میرحسین موسوی، کلید خورد.
شعار علیه آرمان بزرگ حضرت امام خمینی رضوان‌الله تعالی‌علیه که اینک به آرمان مسلمین تمام دنیا بدل شده است، در روز قدس امسال رنگ حقیقت به خود گرفت و در حالی که مسلمانان جهان حتی در لندن، علیه اسرائیل جنایتکار شعار داده و هدم و نابودی آن را در راهپیمایی‌های خود به منصه ظهور رساندند، در ام‌القرای جهان اسلام، چندصد نفر از حامیان فرقه سبز، پس از بیانیه سردمدار شکست‌خورده جلبک‌های رو به فنا، سیگار به لب و بطری آب به دست، با روزه‌خواری، شعار «نه غزه، نه لبنان، ...» و جمهوری ایرانی (و در حقیقت جمهوری آمریکایی) سر دادند و قدم نخست برای مقابله با مقدسات در این روز برداشته شد.
2- پس از آن، شعار مرگ بر آمریکای ملت شهیدپرور ایران، در پی بیانیه موسوی برای دعوت از هواداران اندکش که در آن کوچک‌ترین اشاره‌ای به آمریکا و جنایت‌های بی‌شمارش نرفته بود، به شعار علیه برخی کشورهای دیگر در روز 13 آبان (روز مبارزه با استکبار جهانی ) تبدیل شد.
3- اما در 16 آذر، برای نخستین‌بار از سوی فرقه سبز، به تمثال مطهر حضرت امام امت، روح و جان ملت ایران، جسارت شد؛ جسارتی که حتی در زمان رژیم ستم‌شاهی به آن حضرت روا نداشته بودند. در پی این جسارت بی‌شرمانه، خشم مردم انقلابی ایران فوران کرد و مردم جای‌جای كشور، با حضور در تظاهرات مختلف، این اهانت را محکوم کردند.
4- پس از درگذشت آقای منتظری، میرحسین موسوی با انتشار پیامی، روز تشییع وی را «عزای عمومی» اعلام کرد.
سوز و گداز حاصل از درگذشت کسی که کاری کرد تا حضرت امام- چه در حضور آقای منتظری و چه در نامه‌هایی- مرگ خود را بارها و بارها به‌‌خاطر اعمال ساده‌لوحانه وی از خدا خواست، در موسوی چنان اثر کرد که حدود 3 دهه تظاهر به خط امامی بودن را کنار گذاشت؛ که البته این از الطاف الهی بود که چهره واقعی موسوی را نمایان کرد و قطعا دیگر به وی اجازه نخواهد داد کلمه‌ای از امام و خط مبارک ایشان بگوید. هواداران موسوی در مراسم تشییع آقای منتظری، باز هم به اهانت به مقدسات مسلم شیعی پرداختند و حتی به‌رغم وصیت وی که بارها و بارها از سوی فرزندش تکرار شد که تشییع آقای منتظری، سیاسی نشود، به حرمت‌شکنی پرداختند.
در پی اقدامات فرقه منافق سبز در آن مراسم و پس از آن، شهر مقدس قم که حتی منافقین سبزپوش هم می‌دانستند جای آنها نیست، به صحنه خروش مردم متدین این شهر و برخی علما و مراجع شجاع به رهبری حضرت آیت‌الله‌العظمی نوری همدانی تبدیل شد و فرقه موسوی باز هم راه به جایی نبرد.
5- اما حکایت روز عاشورا در تهران، اوج زبونی و فطرت پست فرقه منافق سبز را نشان داد؛ پستي‌اي که دامن آنها را از همان لحظه اهانت به مظهر پاکی‌ها و ظلم‌ستیزی، حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام گرفت.
6- هدف این فرقه و سردمدار آن که بیانیه‌هایش، چنان موجب گستاخی هواداران اندکش شده که به حضرت اباعبدالله(ع) هم اهانت می‌کنند، چیست؟ هدف میرحسین موسوی، پس از شکست در انتخابات
22 خرداد، در 6 ماه و نیم اخیر، سوای مقدسات که طنز جالب استظهارموسوي به رنگ و نماد سبز اهل بیت علیهم‌السلام در هنگامه انتخابات را اینک نمایان می‌کند، «امنیت عمومی جامعه» و حتی «احساس امنیت» است؛ به زبان بهتر، موسوی ایجاد نارضایتی عمومی را نشانه رفته است. همه نیک می‌دانیم، امنیت، بالاتر از بسیاری از عناصر دیگر، از مطالبات اکثریت هر جامعه‌ای است؛ جامعه‌ای که امنیت داشته باشد، می‌تواند پیشرفت کرده و به درجات بالای مادی و معنوی دست یازد. هرچه از زمان انتخابات به جلو حرکت کردیم، موسوی با رادیکالیزه‌تر کردن رفتارهای هواداران خود، سعی وافری کرده است تا ناامنی و احساس عدم امنیت، بیشتر در جامعه احساس شود.
7- یکی از راه‌های ایجاد ناامنی در جامعه، ساختارشکنی و به تبع آن، حمله به اموال عمومی و خصوصی است؛ کسانی که حوادث روز عاشورای تهران را ارزیابی می‌کنند، نیک می‌دانند فرقه موسوی- که در آن همجنس‌بازان و رقاصان و ضدانقلاب و سلطنت‌طلبان و ناراضیان داخلی و خارجی و... گرد آمده‌اند و جالب آنکه موسوی هم نه‌تنها از آنها برائت نمی‌جوید بلکه به حمایت آنها از خود، افتخار هم می‌کند - با حمله به خانه‌های مردم، قصدی جز ایجاد نا امني و در پي آن نارضايتي عمومي ندارد، از این رو هر چه جلوتر می‌رویم کارهای ساختارشکنانه آنها شدیدتر می‌شود. یکی از راه‌های پیش‌روی این فرقه منافق، رادیکال‌تر کردن فضاست که در روز عاشورا با اهانت به حضرت سیدالشهدا(ع) استارت توهین‌های بیشتر زده شد.
نا‌امني؛ هدف فرقه آمريكايي
8- همانطور که همگان – از جمله خود میرحسین موسوی- می‌دانند هر چه از روز انتخابات فاصله گرفتیم تعداد حامیان فرقه منافق سبز تحلیل رفته و روز به روز نیز از تعداد آنها کاسته می‌شود، از این رو موسوی فضای جامعه را رادیکالیزه می‌کند تا اندکی از سرعت ریزش نیروهای خود بکاهد و از سوی دیگر هوادارانی جدید در آنسوی آب‌ها برای خود پیدا کند. تمام تلاش موسوی اینک ترغیب افراد و دولت‌های مشکل‌دار با جمهوری اسلامی برای همراهی با خود است.
9- امروز حدود 200 روز از پایان انتخابات باشکوه ریاست‌جمهوری که موسوی و فرقه سبز آن را به کام ملت ایران تلخ کردند و نگذاشتند ملت و دولت از حضور 85 درصدی مردم در آن، در عرصه‌های مختلف داخلی و بین‌المللی بهره ببرند، می‌گذرد. نظام 200 روز است، تهمت موسوی (تقلب) که رمز آشوب‌های پرهزینه پس از انتخابات شد، بیانیه‌های ساختارشکنانه زیر سوال بردن اصل انتخابات، دعوت به تجمع‌های بی‌مجوز و... را تحمل می‌کند. کروبی را نمی‌گوییم، چون واقعاً‌به حساب نمی‌آید؛ اما آیا زمان برخورد با کسی که كشور را ظرف 6 ماه و اندی، با مشکلات بزرگي روبه‌رو کرده و هرچه زمان پیش می‌رود، توهین‌های بیشتری به مقدسات از سوی حامیانش ـ که با بیانیه‌هایش گستاخ و جری شدند ـ روا داشته می‌شود،
فرا نرسیده است؟ آیا مجامله بیش از حد با عامل اصلی توهین به حضرت سیدالشهداعلیه‌السلام و امام راحل عظیم‌الشأن رضوان‌الله تعالی علیه، نشانه ظرفیت بالای نظام است؟ اگر تاکنون چنین بوده که حتما همین بوده و نظام ظرفیت بالای تحمل مخالف و معاند را در قضیه موسوی نشان داد، از این پس، با عنایت به توهین به سبط پیامبراعظم(ص) آن هم در روز عاشورای حسینی،مجامله نظام با این شخص، سوءتدبیر و ضعف تعبیر می‌شود.
10 ـ به هر حال،اگر به دلیلی، نظام قصد برخورد با چنین گستاخی را ندارد، بی‌شک مردم با استفاده از بند (م) وصیت‌نامه حضرت امام، خود راساً وارد عمل خواهند شد و با موسوی و فرقه منافق سبز برخورد خواهند کرد؛ برخوردی که عبرتی برای تمام معاندینی می‌شود که حتی «فکر» به بازی گرفتن مقدسات برای سوگواریِ نرسیدن به دنیا را از ذهن بیمار خود، عبور نخواهند داد. نا امني ؛ هدف فرقه آمريكايي
محمدمهدی تقوی
ظهر عاشورای امسال، برای نخستین‌بار در تاریخ انقلاب اسلامی، جماعتی که جز پست‌تر از حیوان، نمی‌توان نامی بر آنها نهاد، قداست حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام و عزاداری و سوگواری آن امام مظلوم را شکستند و با شعارها و رفتارهای وحشیانه خویش، علاوه بر توهین به مقام حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام که مقدس‌ترین گوهر نزد ایرانیان اعم از مسلمان و غیرمسلمان است، بار دیگر ستون خیمه انقلاب اسلامی یعنی ولایت فقیه را مورد حمله قرار دادند. در حوادثی که ظهر عاشورا رخ داد، فرقه آمريكايي ، با شعارهای ساختارشکنانه‌ای، امت حزب‌الله را به خروش واداشتند و وقتی پس از حضور فدائیان حضرت امام حسین علیه‌السلام و مردمی که از اهانت به مولا و سرور آزادگان جهان، خشم انقلابی‌شان به جوش آمده بود، گریختند، در سر راه خود به اموال عمومی و خصوصی چون یزیدیان حمله‌ور شدند و وحشیانه هرچه بر سر راهشان بود، سوزاندند و ویران کردند. درباره حوادث 6 ماه و نیم اخیر و بویژه حادثه ظهر عاشورا گفتنی‌هایی است که در پی می‌آید:
1- ساختارشکنی و اهانت به مقدسات، یکی از اهداف پنهان فرقه موسوی بود که اگرچه در روزها و ماه‌های نخست شکست کاندیدای به اصطلاح اصلاحات نمود آنچنانی نداشت و تنها به تخریب و تعرض به مردم عادی خلاصه می‌شد، با بیانیه‌های آتشین میرحسین موسوی، کلید خورد.
شعار علیه آرمان بزرگ حضرت امام خمینی رضوان‌الله تعالی‌علیه که اینک به آرمان مسلمین تمام دنیا بدل شده است، در روز قدس امسال رنگ حقیقت به خود گرفت و در حالی که مسلمانان جهان حتی در لندن، علیه اسرائیل جنایتکار شعار داده و هدم و نابودی آن را در راهپیمایی‌های خود به منصه ظهور رساندند، در ام‌القرای جهان اسلام، چندصد نفر از حامیان فرقه سبز، پس از بیانیه سردمدار شکست‌خورده جلبک‌های رو به فنا، سیگار به لب و بطری آب به دست، با روزه‌خواری، شعار «نه غزه، نه لبنان، ...» و جمهوری ایرانی (و در حقیقت جمهوری آمریکایی) سر دادند و قدم نخست برای مقابله با مقدسات در این روز برداشته شد.
2- پس از آن، شعار مرگ بر آمریکای ملت شهیدپرور ایران، در پی بیانیه موسوی برای دعوت از هواداران اندکش که در آن کوچک‌ترین اشاره‌ای به آمریکا و جنایت‌های بی‌شمارش نرفته بود، به شعار علیه برخی کشورهای دیگر در روز 13 آبان (روز مبارزه با استکبار جهانی ) تبدیل شد.
3- اما در 16 آذر، برای نخستین‌بار از سوی فرقه سبز، به تمثال مطهر حضرت امام امت، روح و جان ملت ایران، جسارت شد؛ جسارتی که حتی در زمان رژیم ستم‌شاهی به آن حضرت روا نداشته بودند. در پی این جسارت بی‌شرمانه، خشم مردم انقلابی ایران فوران کرد و مردم جای‌جای كشور، با حضور در تظاهرات مختلف، این اهانت را محکوم کردند.
4- پس از درگذشت آقای منتظری، میرحسین موسوی با انتشار پیامی، روز تشییع وی را «عزای عمومی» اعلام کرد.
سوز و گداز حاصل از درگذشت کسی که کاری کرد تا حضرت امام- چه در حضور آقای منتظری و چه در نامه‌هایی- مرگ خود را بارها و بارها به‌‌خاطر اعمال ساده‌لوحانه وی از خدا خواست، در موسوی چنان اثر کرد که حدود 3 دهه تظاهر به خط امامی بودن را کنار گذاشت؛ که البته این از الطاف الهی بود که چهره واقعی موسوی را نمایان کرد و قطعا دیگر به وی اجازه نخواهد داد کلمه‌ای از امام و خط مبارک ایشان بگوید. هواداران موسوی در مراسم تشییع آقای منتظری، باز هم به اهانت به مقدسات مسلم شیعی پرداختند و حتی به‌رغم وصیت وی که بارها و بارها از سوی فرزندش تکرار شد که تشییع آقای منتظری، سیاسی نشود، به حرمت‌شکنی پرداختند.
در پی اقدامات فرقه منافق سبز در آن مراسم و پس از آن، شهر مقدس قم که حتی منافقین سبزپوش هم می‌دانستند جای آنها نیست، به صحنه خروش مردم متدین این شهر و برخی علما و مراجع شجاع به رهبری حضرت آیت‌الله‌العظمی نوری همدانی تبدیل شد و فرقه موسوی باز هم راه به جایی نبرد.
5- اما حکایت روز عاشورا در تهران، اوج زبونی و فطرت پست فرقه منافق سبز را نشان داد؛ پستي‌اي که دامن آنها را از همان لحظه اهانت به مظهر پاکی‌ها و ظلم‌ستیزی، حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام گرفت.
6- هدف این فرقه و سردمدار آن که بیانیه‌هایش، چنان موجب گستاخی هواداران اندکش شده که به حضرت اباعبدالله(ع) هم اهانت می‌کنند، چیست؟ هدف میرحسین موسوی، پس از شکست در انتخابات
22 خرداد، در 6 ماه و نیم اخیر، سوای مقدسات که طنز جالب استظهارموسوي به رنگ و نماد سبز اهل بیت علیهم‌السلام در هنگامه انتخابات را اینک نمایان می‌کند، «امنیت عمومی جامعه» و حتی «احساس امنیت» است؛ به زبان بهتر، موسوی ایجاد نارضایتی عمومی را نشانه رفته است. همه نیک می‌دانیم، امنیت، بالاتر از بسیاری از عناصر دیگر، از مطالبات اکثریت هر جامعه‌ای است؛ جامعه‌ای که امنیت داشته باشد، می‌تواند پیشرفت کرده و به درجات بالای مادی و معنوی دست یازد. هرچه از زمان انتخابات به جلو حرکت کردیم، موسوی با رادیکالیزه‌تر کردن رفتارهای هواداران خود، سعی وافری کرده است تا ناامنی و احساس عدم امنیت، بیشتر در جامعه احساس شود.
7- یکی از راه‌های ایجاد ناامنی در جامعه، ساختارشکنی و به تبع آن، حمله به اموال عمومی و خصوصی است؛ کسانی که حوادث روز عاشورای تهران را ارزیابی می‌کنند، نیک می‌دانند فرقه موسوی- که در آن همجنس‌بازان و رقاصان و ضدانقلاب و سلطنت‌طلبان و ناراضیان داخلی و خارجی و... گرد آمده‌اند و جالب آنکه موسوی هم نه‌تنها از آنها برائت نمی‌جوید بلکه به حمایت آنها از خود، افتخار هم می‌کند - با حمله به خانه‌های مردم، قصدی جز ایجاد نا امني و در پي آن نارضايتي عمومي ندارد، از این رو هر چه جلوتر می‌رویم کارهای ساختارشکنانه آنها شدیدتر می‌شود. یکی از راه‌های پیش‌روی این فرقه منافق، رادیکال‌تر کردن فضاست که در روز عاشورا با اهانت به حضرت سیدالشهدا(ع) استارت توهین‌های بیشتر زده شد.
نا‌امني؛ هدف فرقه آمريكايي
8- همانطور که همگان – از جمله خود میرحسین موسوی- می‌دانند هر چه از روز انتخابات فاصله گرفتیم تعداد حامیان فرقه منافق سبز تحلیل رفته و روز به روز نیز از تعداد آنها کاسته می‌شود، از این رو موسوی فضای جامعه را رادیکالیزه می‌کند تا اندکی از سرعت ریزش نیروهای خود بکاهد و از سوی دیگر هوادارانی جدید در آنسوی آب‌ها برای خود پیدا کند. تمام تلاش موسوی اینک ترغیب افراد و دولت‌های مشکل‌دار با جمهوری اسلامی برای همراهی با خود است.
9- امروز حدود 200 روز از پایان انتخابات باشکوه ریاست‌جمهوری که موسوی و فرقه سبز آن را به کام ملت ایران تلخ کردند و نگذاشتند ملت و دولت از حضور 85 درصدی مردم در آن، در عرصه‌های مختلف داخلی و بین‌المللی بهره ببرند، می‌گذرد. نظام 200 روز است، تهمت موسوی (تقلب) که رمز آشوب‌های پرهزینه پس از انتخابات شد، بیانیه‌های ساختارشکنانه زیر سوال بردن اصل انتخابات، دعوت به تجمع‌های بی‌مجوز و... را تحمل می‌کند. کروبی را نمی‌گوییم، چون واقعاً‌به حساب نمی‌آید؛ اما آیا زمان برخورد با کسی که كشور را ظرف 6 ماه و اندی، با مشکلات بزرگي روبه‌رو کرده و هرچه زمان پیش می‌رود، توهین‌های بیشتری به مقدسات از سوی حامیانش ـ که با بیانیه‌هایش گستاخ و جری شدند ـ روا داشته می‌شود،
فرا نرسیده است؟ آیا مجامله بیش از حد با عامل اصلی توهین به حضرت سیدالشهداعلیه‌السلام و امام راحل عظیم‌الشأن رضوان‌الله تعالی علیه، نشانه ظرفیت بالای نظام است؟ اگر تاکنون چنین بوده که حتما همین بوده و نظام ظرفیت بالای تحمل مخالف و معاند را در قضیه موسوی نشان داد، از این پس، با عنایت به توهین به سبط پیامبراعظم(ص) آن هم در روز عاشورای حسینی،مجامله نظام با این شخص، سوءتدبیر و ضعف تعبیر می‌شود.
10 ـ به هر حال،اگر به دلیلی، نظام قصد برخورد با چنین گستاخی را ندارد، بی‌شک مردم با استفاده از بند (م) وصیت‌نامه حضرت امام، خود راساً وارد عمل خواهند شد و با موسوی و فرقه منافق سبز برخورد خواهند کرد؛ برخوردی که عبرتی برای تمام معاندینی می‌شود که حتی «فکر» به بازی گرفتن مقدسات برای سوگواریِ نرسیدن به دنیا را از ذهن بیمار خود، عبور نخواهند داد. ارسال نظر
پربیننده