حسین قدیانی
چه رازی است که مردان بزرگ، اغلب از خانه‌های کوچک سر برآورده‌اند؟... مگر نه این است که روشنایی رخسار مردان خدایی از کوچهپسکوچههای تنگ و تاریک بهتر نمایان می‌شود. محله «جماران» از این کوچه‌ها بسیار دارد. آن حسینیه محقر، تکیه‌گاه روح خدا بود و آن کوچه‌پس‌کوچه‌ها گذرگاه خمینی. چه ساده بود حسینیه جماران و چه دیدنی بود صحنه‌هایی که امام با آن همه نور، غبطه می‌خورد وقتی چهره نورانی بسیجیان را می‌دید. امامی که حتی به هیچ‌کس التماس دعا نمی‌گفت، امامی که اصلا ترس برایش مفهومی نداشت، امامی که در برابر هیچ قدرتی، جز به حماسه و ایستادگی سخن نگفت، همان امام با آن همه صلابت می‌گفت: من بر دست و بازوی شما بسیجیان بوسه می‌زنم. اینها را خوب حسینیه جماران به خاطر دارد. در و دیوار این حسینیه، این خانه، این تکیه شاهد انس خمینی با فرزندان بسیجی‌اش بوده است. جوانمردانی که از حسینیه حاج همت پادگان دوکوهه به تهران می‌آمدند و قبل از آنکه به دیدار خانواده خود روند، به جماران می‌آمدند، کوچهپسکوچههای تنگ و تاریک را رد می‌کردند و در حسینیه منتظر می‌نشستند تا خمینی، روح خدا را ببینند. حاج صادق آهنگران چه زیبا می‌گوید، «بهترین دوران زندگی من زمانی بود که از حسینیه حاج همت دوکوهه تا حسینیه جماران در هروله بودیم تا مگر باز امام را ببینیم». راستی که صفا و مروه مردان جنگ میان همین دو حسینیه بود. حسینیه جماران اما از حسینیه حاج همت هم کوچک‌تر بود که اگر دیر می‌کردی، دیگر درون حسینیه جایی نبود و تو باید در کوچه پس‌کوچه‌ها می‌نشستی. ولی باز هم اشکالی نداشت. جماران همه جایش پر از عطر خمینی بود و رایحه روح‌الله، حتی از در و دیوار کوچه منتهی به حسینیه به مشام می‌رسید و از همان بیرون حسینیه هم می‌شد صدای حاج صادق را شنید: «ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود». خشت به خشت این حسینیه با این عشق عجین شده است. هنوز جای اشک بسیجیان خمینی بر زمین حسینیه جاری است. کاش دلتنگی حسینیه را در فراق خمینی و فرزندان بسیجی‌اش می‌شد احساس کنیم.
ای حسینیه ساده و صمیمی امام! می‌دانم این داغ هنوز هم بر دلت سنگینی می‌کند. ای جماران! تو ماوای بسیجیان بودی. خوب یادت هست؟ یادت هست که ایام محرم، بسیجیان می‌آمدند و با امام‌شان در سوگ حسین(ع) می‌نشستند؟ جماران! تو برای ما عزیزی، چرا که: «شرف المکان با لمکین». آری، در زمین تو بود که فرزندان خمینی با روح خدا اشک می‌ریختند و برای سیدالشهدا(ع) می‌گریستند. در زمین تو بود، جلوس آسمانیان.
ای حسینیه! کاش می‌شد زبان می‌گشودی و عقده دل باز می‌کردی. کاش به این نااهلان و نامحرمان می‌گفتی که این رسم عاشقی نبود. کاش زبان به اعتراض می‌گشودی و رازهای نهفته در سینه‌ات را به ما می‌گفتی. کاش می‌گفتی که طلحه و زبیرهای انقلاب چگونه در کاخ‌های اشرافی، سادگی و صمیمیت تو را به تمسخر گرفته‌اند. کاش ای جماران می‌گفتی که این ناکثین، با فراموش کردن امام، مهر تو را نیز در دل‌های‌شان خاموش کرده‌اند.
ای حسینیه جماران! می‌دانم تو دوست داشتی خیمه‌گاه همه اصحاب خمینی باشی اما دلت خون است که یاران خمینی و مدعیان خط امام چرا در خیمه دشمن زندگی می‌کنند. بگو از دل تنگت ای جماران. بگو که تشنه دیدار امامی. بگو که دلت برای سربازان خمینی تنگ شده. بگو که دلت هوای سینه‌زنی بسیجیان را کرده است. ای جماران! آنها که تنها وظیفه‌شان، تنظیم و نشر آثار پیر جماران است، این روزها خفقان گرفته‌اند و ظاهرا کاری به کار ولایت ندارند. نمی‌بینی که به جای ولایت فقیه، از دشمن پشتیبانی می‌کنند. نمی‌بینی که هر چه فریاد دارند، به جای دشمن، بر سر ما فرود می‌آورند. نمی‌بینی که حرمت عاشورا هتک شد. نمی‌بینی که در شب عاشورا آمدند و خواستند تو را نیز مصادره کنند؟
ای جماران! زبان باز کن. بگو که در محرم، بسیجیان سینه می‌زدند و اشک می‌ریختند و «ای اهل حرم» می‌خواندند.
ای جماران! تو و محرم و شب عاشورا و صدای شادی و هلهله؟! تو و کربلا و صدای سوت و کف؟! کاش تو را آن زبان بود که از این یزیدیان سخن به گلایه باز کنی. کاش می‌شد «عرصه سیمرغ» جولانگه مگس نباشد. کاش می‌شد زبان باز کنی و سخنان خمینی را به مدعیان راهش گوشزد می‌کردی.
ای جماران! خویشتن‌داری ما که هیچ، این جماعت از صبر تو و از سکوت تو هم سوءاستفاده کردند. دلم سوخت برایت جماران. شب عاشورا، شام غریبان تو بود. بعد از خمینی، چه زود حرمت حریم تو را شکستند و زیر عبای سید خندان به ریش ما خندیدند. یادش به خیر روزگاری که بر تو گذشت. جماران! یادش به خیر، ایامی که تو خلوتگه عشاق بودی؛ اینک اما اصحاب جمل، به تو هم چشم طمع دوخته‌اند. از حسین(ع) و آزادی دم می‌زنند اما سخن گفتن‌شان کام یزیدیان را شیرین می‌کند. امان‌نامه دشمن را سجده‌گاه خود کرده‌اند و آن را بر سر گذاشته‌اند و منافقانه از حسین(ع) و آزادی سخن می‌رانند.
ای حسینیه جماران! تو شاهد باش که حسین(ع) خمینی و فرزندان بسیجی‌اش هرگز از در صلح و سازش وارد نشد. آن حسین(ع) که در زبان طلحه و زبیر جاری است، بیشتر به یزید می‌ماند.
ای جماران! حسین(ع) خمینی، این بود شعارش: «هیهات منا‌الذله». ای جماران!
باز هم دین لقلقه لسان یزیدیان شده. حتی حسین(ع) نیز برای زبان‌شان، لقلقه‌ای بیش نیست والا شب عاشورا و شادی و هلهله؟!
ای جماران! ندیدی که به اسم یاحسین(ع)، سنگ بر صورت نمازگزاران عاشورا زدند؟
جماران! ای حسینیه ساده و صمیمی! برخیز و از چهره پر از نفاق این ناکثین پرده بردار. برخیز ای جماران! برخیز ای جماران!
حسین قدیانی
چه رازی است که مردان بزرگ، اغلب از خانه‌های کوچک سر برآورده‌اند؟... مگر نه این است که روشنایی رخسار مردان خدایی از کوچهپسکوچههای تنگ و تاریک بهتر نمایان می‌شود. محله «جماران» از این کوچه‌ها بسیار دارد. آن حسینیه محقر، تکیه‌گاه روح خدا بود و آن کوچه‌پس‌کوچه‌ها گذرگاه خمینی. چه ساده بود حسینیه جماران و چه دیدنی بود صحنه‌هایی که امام با آن همه نور، غبطه می‌خورد وقتی چهره نورانی بسیجیان را می‌دید. امامی که حتی به هیچ‌کس التماس دعا نمی‌گفت، امامی که اصلا ترس برایش مفهومی نداشت، امامی که در برابر هیچ قدرتی، جز به حماسه و ایستادگی سخن نگفت، همان امام با آن همه صلابت می‌گفت: من بر دست و بازوی شما بسیجیان بوسه می‌زنم. اینها را خوب حسینیه جماران به خاطر دارد. در و دیوار این حسینیه، این خانه، این تکیه شاهد انس خمینی با فرزندان بسیجی‌اش بوده است. جوانمردانی که از حسینیه حاج همت پادگان دوکوهه به تهران می‌آمدند و قبل از آنکه به دیدار خانواده خود روند، به جماران می‌آمدند، کوچهپسکوچههای تنگ و تاریک را رد می‌کردند و در حسینیه منتظر می‌نشستند تا خمینی، روح خدا را ببینند. حاج صادق آهنگران چه زیبا می‌گوید، «بهترین دوران زندگی من زمانی بود که از حسینیه حاج همت دوکوهه تا حسینیه جماران در هروله بودیم تا مگر باز امام را ببینیم». راستی که صفا و مروه مردان جنگ میان همین دو حسینیه بود. حسینیه جماران اما از حسینیه حاج همت هم کوچک‌تر بود که اگر دیر می‌کردی، دیگر درون حسینیه جایی نبود و تو باید در کوچه پس‌کوچه‌ها می‌نشستی. ولی باز هم اشکالی نداشت. جماران همه جایش پر از عطر خمینی بود و رایحه روح‌الله، حتی از در و دیوار کوچه منتهی به حسینیه به مشام می‌رسید و از همان بیرون حسینیه هم می‌شد صدای حاج صادق را شنید: «ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود». خشت به خشت این حسینیه با این عشق عجین شده است. هنوز جای اشک بسیجیان خمینی بر زمین حسینیه جاری است. کاش دلتنگی حسینیه را در فراق خمینی و فرزندان بسیجی‌اش می‌شد احساس کنیم.
ای حسینیه ساده و صمیمی امام! می‌دانم این داغ هنوز هم بر دلت سنگینی می‌کند. ای جماران! تو ماوای بسیجیان بودی. خوب یادت هست؟ یادت هست که ایام محرم، بسیجیان می‌آمدند و با امام‌شان در سوگ حسین(ع) می‌نشستند؟ جماران! تو برای ما عزیزی، چرا که: «شرف المکان با لمکین». آری، در زمین تو بود که فرزندان خمینی با روح خدا اشک می‌ریختند و برای سیدالشهدا(ع) می‌گریستند. در زمین تو بود، جلوس آسمانیان.
ای حسینیه! کاش می‌شد زبان می‌گشودی و عقده دل باز می‌کردی. کاش به این نااهلان و نامحرمان می‌گفتی که این رسم عاشقی نبود. کاش زبان به اعتراض می‌گشودی و رازهای نهفته در سینه‌ات را به ما می‌گفتی. کاش می‌گفتی که طلحه و زبیرهای انقلاب چگونه در کاخ‌های اشرافی، سادگی و صمیمیت تو را به تمسخر گرفته‌اند. کاش ای جماران می‌گفتی که این ناکثین، با فراموش کردن امام، مهر تو را نیز در دل‌های‌شان خاموش کرده‌اند.
ای حسینیه جماران! می‌دانم تو دوست داشتی خیمه‌گاه همه اصحاب خمینی باشی اما دلت خون است که یاران خمینی و مدعیان خط امام چرا در خیمه دشمن زندگی می‌کنند. بگو از دل تنگت ای جماران. بگو که تشنه دیدار امامی. بگو که دلت برای سربازان خمینی تنگ شده. بگو که دلت هوای سینه‌زنی بسیجیان را کرده است. ای جماران! آنها که تنها وظیفه‌شان، تنظیم و نشر آثار پیر جماران است، این روزها خفقان گرفته‌اند و ظاهرا کاری به کار ولایت ندارند. نمی‌بینی که به جای ولایت فقیه، از دشمن پشتیبانی می‌کنند. نمی‌بینی که هر چه فریاد دارند، به جای دشمن، بر سر ما فرود می‌آورند. نمی‌بینی که حرمت عاشورا هتک شد. نمی‌بینی که در شب عاشورا آمدند و خواستند تو را نیز مصادره کنند؟
ای جماران! زبان باز کن. بگو که در محرم، بسیجیان سینه می‌زدند و اشک می‌ریختند و «ای اهل حرم» می‌خواندند.
ای جماران! تو و محرم و شب عاشورا و صدای شادی و هلهله؟! تو و کربلا و صدای سوت و کف؟! کاش تو را آن زبان بود که از این یزیدیان سخن به گلایه باز کنی. کاش می‌شد «عرصه سیمرغ» جولانگه مگس نباشد. کاش می‌شد زبان باز کنی و سخنان خمینی را به مدعیان راهش گوشزد می‌کردی.
ای جماران! خویشتن‌داری ما که هیچ، این جماعت از صبر تو و از سکوت تو هم سوءاستفاده کردند. دلم سوخت برایت جماران. شب عاشورا، شام غریبان تو بود. بعد از خمینی، چه زود حرمت حریم تو را شکستند و زیر عبای سید خندان به ریش ما خندیدند. یادش به خیر روزگاری که بر تو گذشت. جماران! یادش به خیر، ایامی که تو خلوتگه عشاق بودی؛ اینک اما اصحاب جمل، به تو هم چشم طمع دوخته‌اند. از حسین(ع) و آزادی دم می‌زنند اما سخن گفتن‌شان کام یزیدیان را شیرین می‌کند. امان‌نامه دشمن را سجده‌گاه خود کرده‌اند و آن را بر سر گذاشته‌اند و منافقانه از حسین(ع) و آزادی سخن می‌رانند.
ای حسینیه جماران! تو شاهد باش که حسین(ع) خمینی و فرزندان بسیجی‌اش هرگز از در صلح و سازش وارد نشد. آن حسین(ع) که در زبان طلحه و زبیر جاری است، بیشتر به یزید می‌ماند.
ای جماران! حسین(ع) خمینی، این بود شعارش: «هیهات منا‌الذله». ای جماران!
باز هم دین لقلقه لسان یزیدیان شده. حتی حسین(ع) نیز برای زبان‌شان، لقلقه‌ای بیش نیست والا شب عاشورا و شادی و هلهله؟!
ای جماران! ندیدی که به اسم یاحسین(ع)، سنگ بر صورت نمازگزاران عاشورا زدند؟
جماران! ای حسینیه ساده و صمیمی! برخیز و از چهره پر از نفاق این ناکثین پرده بردار. برخیز ای جماران! ارسال نظر
پربیننده