ابوالفضل علیزاده
توهین مخالفان جمهوری اسلامی به عزاداری حسینی در روز عاشورا قطعا دلخراش‌ترین اقدام آشوبگران پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم است و البته می‌توان این رفتار به دور از انسانیت را به بزرگ‌ترین اشتباه این جماعت نیز تعبیر کرد. اما این موضوع نیز از مرتبه اهمیت بالایی برخوردار است که اقدام نابخشودنی جماعت لائیک در روز عاشورا برآیند کدامین رفتارها بوده است؟ پاسخ این پرسش به ساده‌ترین سخن بیان می‌شود.انتخابات ریاست جمهوری دهم در واقع نقطه تلاقی 2 تفکر تقریبا متضاد اجرایی بود که البته این روزها اختلافات بنیادین این تفکرات آشکار شده است. به همین واسطه رقابت اصلی حول نمادهای اصلی این تفکرات در این انتخابات شکل گرفت. به‌واسطه اهمیت فراوان این رقابت، رفتارها نیز صریح‌تر از گذشته نمودار شد. در یک سو کاندیدایی قرار داشت که مورد حمایت اکثریت قشر متوسط و پایین دست جامعه ـ بویژه در شهرستان‌ها ـ قرار داشت و در دیگر سو کاندیدایی بود که قشر مرفه را به عنوان حامیان اصلی خود داشت و البته حمایت بسیاری از افراد متنفذ حاکمیت را نیز یدک می‌کشید.تقابل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این دو رقیب در این مجال قابل شرح نیست اما در یک کلام باید گفت که گفتمان اقلیت همه توان خود را به کار بست که گفتمان غالب پیروز انتخابات نباشد.این رقابت البته در روزهای پایانی در حوزه خواص ـ و نه مردم ـ مخالف دولت شدید‌تر شد و کار به صدور نامه‌های سرگشاده و تهدیدآمیز کشید. همین موضوع در ادامه منجر به آن شد که روز رای‌گیری و در حالی که هنوز اخذ رای در بعضی شعب ادامه داشت، کاندیدایی که شکست وی حتمی شده بود، اعلام پیروزی کند!احمدی‌نژاد با
24 میلیون رای مردم پیروز انتخابات شد اما بازنده انتخابات از همان شب رای‌گیری بنا را بر ناسازگاری نهاد و با دروغ بزرگ تقلب، طرفدارانش را دعوت به حضور در خیابان‌ها کرد. این دعوت در شهرستان‌ها با استقبال مواجه نشد و فقط به‌واسطه هیجانات انتخاباتی مورد استقبال قرار گرفت.کاندیدای بازنده نتیجه رقابت را نپذیرفت، اعتراض خود را به هیچکدام از مبادی ذی‌ربط قانونی نبرد، به توصیه‌های مقام‌های ارشد نظام مبنی بر قانونگرایی بی‌اعتنایی کرد، با صدور بیانیه‌های آتشین بر هیجانات حامیان خود در تهران افزود و هر بار با صدور بیانیه‌های آتشین آنان را ترغیب به حضور در خیابان‌ها کرد. جریان بازنده انتخابات قدرت را به رقیب واگذار کرد اما نه تنها این موضوع را نپذیرفت که در ادامه همه تلاش و امکانات خود را به کار بست تا دستیابی رقیب به قدرت را به چالش بکشد. حتی در یک مرحله حمله برخی اغتشاشگران به یک پایگاه بسیج در جهت خلع سلاح این پایگاه، تمایل بازندگان به ورود به فاز نظامی را آشکار کرد.توصیه‌های مقامات ارشد و دلسوزان نظام به سران آشکار و پنهان غائله باز هم با بی‌اعتنایی مواجه شد. خیل کثیری از حامیان موسوی بتدریج اما پی به بی‌پایه بودن ادعای تقلب بردند تا پس از مدتی سران غائله در دیدار‌های خصوصی خود چاره‌اندیشی برای ریزش حامیان خود را پیشه کنند.
کاهش شدید حامیان هم موجب قانون‌گریزی و تمکین نکردن نظر اکثریت جامعه نشد چرا که برخی اظهارنظر‌ها بویژه اظهارنظری در مشهد به مثابه چراغ سبز به ادامه نافرمانی‌ها بود. ولع قدرت که موجب کشته و زخمی شدن تعدادی از مردم و نیز خسارت‌های فراوان مالی و همچنین هزینه‌های هنگفت سیاسی ـ اقتصادی بین‌المللی شد، اما آنگاه که با شمار اندک هواداران مواجه گشت، ننگ همراهی سلطنت‌طلبان، صهیونیست‌ها، آمریکا، انگلیس،فرانسه، برخی سران عربی، فرقه بهائیت، منافقین و سکولار‌ها را پذیرفت و تمام امید خود را به تجمع این جماعت بست. شعار‌های ضدیت با جمهوری‌اسلامی و اسلام نیز از همین آغاز و در راهپیمایی‌های روز قدس، 13آبان و 16آذر شدت گرفت. شمار این جماعت بسیار‌بسیار کمتر از جمعیت اعتراضات روزهای نخستین بود و البته شعار‌هایشان نیز کاملا متفاوت. عدم پذیرش قانون و رأی مردم و جایگاه‌های فصل‌الخطاب منجر به آن شد تا پس از 6 ماه فضا برای ضدانقلاب فراهم شود و آنان محوریت تجمعات ضدقانونی را به دست گیرند و ماجرا تا بدانجا رفت که پس از آتش زدن عکس امام خمینی (ره) به عنوان نماد جمهوری‌اسلامی، این‌بار عاشورای حسینی به عنوان تندیس اسلامیت و تشیع مورد هجوم کثیف این جماعت قرار گرفت. قدرت‌پرستی این جماعت اینک کار را به جایی رسانده که حتی نسبت به این رفتار غیرقابل توجیه نیز نه‌تنها سکوت نکرده‌اند که به انحای مختلف و در کمال وقاحت از آن جانبداری می‌کنند. مطمئنا جماعت اندک‌شمار لائیک هیچگاه جرأت توهین علنی به مقدسات ملت را نداشته‌اند اما سران غائله و قدرت‌پرستان چنان نافرمانی از قانون و مردم را شتاب بخشیدند که همه‌چیز برای فحاشی و اهانت دین‌گریزان به عاشورا فراهم شد. مسببان و مقصران اصلی اهانت روز عاشورا کاملا مشخص‌اند؛ همان‌هایی که به خاطر قدرت روی همه‌چیز پا گذاشتند تا اهانت به امام (ره) و عاشورا را باعث شود. البته شاید این اتفاقات در نهایت منجر به آشکار شدن بسیاری واقعیات درباره گرایشات پنهان این افراد شود. منشأ اهانت به اباعبدالله(ع) كجاست؟
ابوالفضل علیزاده
توهین مخالفان جمهوری اسلامی به عزاداری حسینی در روز عاشورا قطعا دلخراش‌ترین اقدام آشوبگران پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم است و البته می‌توان این رفتار به دور از انسانیت را به بزرگ‌ترین اشتباه این جماعت نیز تعبیر کرد. اما این موضوع نیز از مرتبه اهمیت بالایی برخوردار است که اقدام نابخشودنی جماعت لائیک در روز عاشورا برآیند کدامین رفتارها بوده است؟ پاسخ این پرسش به ساده‌ترین سخن بیان می‌شود.انتخابات ریاست جمهوری دهم در واقع نقطه تلاقی 2 تفکر تقریبا متضاد اجرایی بود که البته این روزها اختلافات بنیادین این تفکرات آشکار شده است. به همین واسطه رقابت اصلی حول نمادهای اصلی این تفکرات در این انتخابات شکل گرفت. به‌واسطه اهمیت فراوان این رقابت، رفتارها نیز صریح‌تر از گذشته نمودار شد. در یک سو کاندیدایی قرار داشت که مورد حمایت اکثریت قشر متوسط و پایین دست جامعه ـ بویژه در شهرستان‌ها ـ قرار داشت و در دیگر سو کاندیدایی بود که قشر مرفه را به عنوان حامیان اصلی خود داشت و البته حمایت بسیاری از افراد متنفذ حاکمیت را نیز یدک می‌کشید.تقابل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این دو رقیب در این مجال قابل شرح نیست اما در یک کلام باید گفت که گفتمان اقلیت همه توان خود را به کار بست که گفتمان غالب پیروز انتخابات نباشد.این رقابت البته در روزهای پایانی در حوزه خواص ـ و نه مردم ـ مخالف دولت شدید‌تر شد و کار به صدور نامه‌های سرگشاده و تهدیدآمیز کشید. همین موضوع در ادامه منجر به آن شد که روز رای‌گیری و در حالی که هنوز اخذ رای در بعضی شعب ادامه داشت، کاندیدایی که شکست وی حتمی شده بود، اعلام پیروزی کند!احمدی‌نژاد با
24 میلیون رای مردم پیروز انتخابات شد اما بازنده انتخابات از همان شب رای‌گیری بنا را بر ناسازگاری نهاد و با دروغ بزرگ تقلب، طرفدارانش را دعوت به حضور در خیابان‌ها کرد. این دعوت در شهرستان‌ها با استقبال مواجه نشد و فقط به‌واسطه هیجانات انتخاباتی مورد استقبال قرار گرفت.کاندیدای بازنده نتیجه رقابت را نپذیرفت، اعتراض خود را به هیچکدام از مبادی ذی‌ربط قانونی نبرد، به توصیه‌های مقام‌های ارشد نظام مبنی بر قانونگرایی بی‌اعتنایی کرد، با صدور بیانیه‌های آتشین بر هیجانات حامیان خود در تهران افزود و هر بار با صدور بیانیه‌های آتشین آنان را ترغیب به حضور در خیابان‌ها کرد. جریان بازنده انتخابات قدرت را به رقیب واگذار کرد اما نه تنها این موضوع را نپذیرفت که در ادامه همه تلاش و امکانات خود را به کار بست تا دستیابی رقیب به قدرت را به چالش بکشد. حتی در یک مرحله حمله برخی اغتشاشگران به یک پایگاه بسیج در جهت خلع سلاح این پایگاه، تمایل بازندگان به ورود به فاز نظامی را آشکار کرد.توصیه‌های مقامات ارشد و دلسوزان نظام به سران آشکار و پنهان غائله باز هم با بی‌اعتنایی مواجه شد. خیل کثیری از حامیان موسوی بتدریج اما پی به بی‌پایه بودن ادعای تقلب بردند تا پس از مدتی سران غائله در دیدار‌های خصوصی خود چاره‌اندیشی برای ریزش حامیان خود را پیشه کنند.
کاهش شدید حامیان هم موجب قانون‌گریزی و تمکین نکردن نظر اکثریت جامعه نشد چرا که برخی اظهارنظر‌ها بویژه اظهارنظری در مشهد به مثابه چراغ سبز به ادامه نافرمانی‌ها بود. ولع قدرت که موجب کشته و زخمی شدن تعدادی از مردم و نیز خسارت‌های فراوان مالی و همچنین هزینه‌های هنگفت سیاسی ـ اقتصادی بین‌المللی شد، اما آنگاه که با شمار اندک هواداران مواجه گشت، ننگ همراهی سلطنت‌طلبان، صهیونیست‌ها، آمریکا، انگلیس،فرانسه، برخی سران عربی، فرقه بهائیت، منافقین و سکولار‌ها را پذیرفت و تمام امید خود را به تجمع این جماعت بست. شعار‌های ضدیت با جمهوری‌اسلامی و اسلام نیز از همین آغاز و در راهپیمایی‌های روز قدس، 13آبان و 16آذر شدت گرفت. شمار این جماعت بسیار‌بسیار کمتر از جمعیت اعتراضات روزهای نخستین بود و البته شعار‌هایشان نیز کاملا متفاوت. عدم پذیرش قانون و رأی مردم و جایگاه‌های فصل‌الخطاب منجر به آن شد تا پس از 6 ماه فضا برای ضدانقلاب فراهم شود و آنان محوریت تجمعات ضدقانونی را به دست گیرند و ماجرا تا بدانجا رفت که پس از آتش زدن عکس امام خمینی (ره) به عنوان نماد جمهوری‌اسلامی، این‌بار عاشورای حسینی به عنوان تندیس اسلامیت و تشیع مورد هجوم کثیف این جماعت قرار گرفت. قدرت‌پرستی این جماعت اینک کار را به جایی رسانده که حتی نسبت به این رفتار غیرقابل توجیه نیز نه‌تنها سکوت نکرده‌اند که به انحای مختلف و در کمال وقاحت از آن جانبداری می‌کنند. مطمئنا جماعت اندک‌شمار لائیک هیچگاه جرأت توهین علنی به مقدسات ملت را نداشته‌اند اما سران غائله و قدرت‌پرستان چنان نافرمانی از قانون و مردم را شتاب بخشیدند که همه‌چیز برای فحاشی و اهانت دین‌گریزان به عاشورا فراهم شد. مسببان و مقصران اصلی اهانت روز عاشورا کاملا مشخص‌اند؛ همان‌هایی که به خاطر قدرت روی همه‌چیز پا گذاشتند تا اهانت به امام (ره) و عاشورا را باعث شود. البته شاید این اتفاقات در نهایت منجر به آشکار شدن بسیاری واقعیات درباره گرایشات پنهان این افراد شود. ارسال نظر
پربیننده