کامل شدن پازل ورزشی «فد- اکسپرس» 11 سال تمام طول کشید و سرانجام هفتم ژوئن 2009 با قهرمانی در «رولان گاروس» بنای نیمه تمام او در تنیس تمام شد. فدرر هم‌اکنون بهترین ورزشکار سال اروپا به شمار می‌آید. 17 خبرگزاری اروپایی تنیسباز سوییسی را به عنوان برترین ورزشکار قاره سبز در سال 2009 برگزیدند. این پنجمین باری است که روجر فدرر به این افتخار می‌رسد. این تنیسباز 28 ساله با 135 امتیاز رقیبان سرشناسی چون جنسون باتن، سباستین لوپ یا آلبرتو کونتادور و کریستیانو رونالدو را پشت سر گذاشت و مانند سال‌های 2004، 2005، 2006 و 2007 برترین مرد ورزشی قاره‌اش لقب گرفت. فدرر چندی پیش عنوان دیگری را هم از آن خود کرده بود و آن برترین تنیسور مرد سال بود. او حالا همه چیز دارد؛ 15 قهرمانی در رقابت‌های گرنداسلم و رکوردی که شکسته شدن آن اگرچه ناشدنی نیست اما سال‌ها طول خواهد کشید، قهرمانی‌هایی در تمام 4 رقابت گرنداسلم تنیس و جلو زدن از رکورد اسطوره‌ای بازنشسته به نام «پیت سمپراس». تمام موفقیت‌های این تنیسباز خجالتی و کم‌رو در حالی بزرگ‌تر و برجسته‌تر می‌شود که به یاد بیاوریم او سال 2008 را با انبوهی از بحران‌های ورزشی و روحی به پایان رسانده بود. فدرر ایستادگی کرد، جنگید و همه چیز را به جای اول خود بازگرداند.
در پایان سال 2008 دیگر نه مرد شماره یک تنیس جهان بود و نه آن اقتدار همیشگی‌اش را داشت؛ شکست در پی شکست و بحرانی که تا تغییر مربی اختصاصی او نیز پیش رفت، ناکامی در رقابت اوپن استرالیا هم این احتمال را تقویت می‌کرد که روجر دیگر آن تنیسور همیشگی نیست. اما او مدیریت همه چیز را به دست گرفت و دوباره خودش را بالا کشید. چنانکه در اوپن فرانسه، قهرمان شد، رکورد سمپراس را شکست، صدر جدول برترین‌های تنیس جهان را از نادال پس گرفت و تمام اینها با موفقیت در زندگی خصوصی‌اش سالی رویایی را برای فدرر رقم زد. او که صاحب یک 2 قلو نیز شده است پیش از این در تمام رقابت‌های گرنداسلم دست‌کم 3 بار طعم قهرمانی را چشیده بود. چه در اوپن استرالیا، اوپن آمریکا یا حتی رقابت‌های مطرح ویمبلدون. خاک‌رس سرخ‌رنگ پاریس بارها و بارها فدرر را ناکام گذاشته بود، اما تلاش او در رولان گاروس که از 1999 شروع شده بود سرانجام در ژوئن 2009 به بار نشست. بدتر از همه این بود که رقیب اصلی او نادال در فرانسه براحتی آب خوردن به قهرمانی می‌رسید. این دو از 2006 تا 2008، 3 بار پیاپی در فینال رولان گاروس به هم رسیده بودند و هر بار برتری با تنیسباز مایورکایی بود. اما سرنوشت چنین رقم زد که فدرر در پاریس در همان شهر طلسم شده عنوان موفق‌ترین تنیسباز تاریخ را از آن خود کند. هرچند در برداشت 2009 دیگر از نادال در فینال خبری نبود و به جای او رابین سودرلینگ سوئدی حریف فدرر بود.
فدرر قهرمان شد و گفت که این بزرگ‌ترین پیروزی‌اش بوده است و دیگر از فشار و استرس خبری نیست. همین سخنان بود که نشان می‌داد او چقدر جای خالی این قهرمانی را در تالار افتخاراتش احساس می‌کرده است.
باید گفت تصمیم‌گیری در این‌باره که آیا فدرر یکی از بزرگ‌ترین‌ها یا بزرگ‌ترین ورزشکار تاریخ تنیس است، دشوار به نظر می‌رسد. برای پاسخ به این پرسش باید «ردپا»ها و «نشانه»ها را تا لندن و دهکده ویمبلدون دنبال کرد. صحنه جرم همینجاست، آن هم در حضور دوربین‌های تلویزیونی و البته تماشاگرانی از چهارگوشه دنیا. دوئل او 4 ساعت و 16 دقیقه طول کشید، ولی سرانجام این اندی رادیک اسکاتلندی بود که از پا درآمد. در ست پایانی بازی بود که منتقدان «ژانر» بازی را عوض شده دیدند. مسابقه دیگر حالتی «جنایی» نداشت و درست مانند «وسترن‌های غرب وحشی» شده بود؛ دوئلی که در آن چشم برابر چشم بود. فدرر با 15 قهرمانی‌اش در رقابت‌های گرنداسلم بار دیگر تاریخ‌ساز شد و خودش را هم در کتاب «Who is Who» که دایره‌المعارفی شناخته شده است، جای داد. پیت سمپراس 14 بار توانسته بود قهرمان رقابت‌های گرنداسلم باشد، اما فدرر چیز دیگری است. مردی از جنس دیگر تا جایی که بیورن بورگ افسانه‌ای اعتراف مي‌کند: «روجر بزرگ‌ترین است». بوریس بکر هم می‌گوید: «از نظر من او درست از پیروزی و قهرمانی‌اش در اوپن فرانسه بهترین و برترین است». خود او چه می‌گوید؟ او وفادار به سنت و رفتار همیشگی‌اش – کم‌رویی- می‌گوید: «همیشه گفته‌ام، بودن در جمع بهترین‌ها باشکوه است. از آنچه در ورزش به آنها دست یافته‌ام خوشحالم و به آن افتخار می‌کنم. نمی‌دانم آیا ما زمانی خواهیم دانست چه کسی بزرگ‌ترین تمام دوران به شمار می‌آید یا خیر».
شاید این‌طور باشد و ندانیم پاسخ این پرسش چه کسی است، اما احساسمان این‌طور می‌گوید که «او» پاسخ این پرسش است: روجر فدرر، مردی از بازل. به بهانه انتخاب روجر فدرر به عنوان مرد سال ورزش اروپا
قاره سبز زير پاي «فدـ اکسپرس»
کامل شدن پازل ورزشی «فد- اکسپرس» 11 سال تمام طول کشید و سرانجام هفتم ژوئن 2009 با قهرمانی در «رولان گاروس» بنای نیمه تمام او در تنیس تمام شد. فدرر هم‌اکنون بهترین ورزشکار سال اروپا به شمار می‌آید. 17 خبرگزاری اروپایی تنیسباز سوییسی را به عنوان برترین ورزشکار قاره سبز در سال 2009 برگزیدند. این پنجمین باری است که روجر فدرر به این افتخار می‌رسد. این تنیسباز 28 ساله با 135 امتیاز رقیبان سرشناسی چون جنسون باتن، سباستین لوپ یا آلبرتو کونتادور و کریستیانو رونالدو را پشت سر گذاشت و مانند سال‌های 2004، 2005، 2006 و 2007 برترین مرد ورزشی قاره‌اش لقب گرفت. فدرر چندی پیش عنوان دیگری را هم از آن خود کرده بود و آن برترین تنیسور مرد سال بود. او حالا همه چیز دارد؛ 15 قهرمانی در رقابت‌های گرنداسلم و رکوردی که شکسته شدن آن اگرچه ناشدنی نیست اما سال‌ها طول خواهد کشید، قهرمانی‌هایی در تمام 4 رقابت گرنداسلم تنیس و جلو زدن از رکورد اسطوره‌ای بازنشسته به نام «پیت سمپراس». تمام موفقیت‌های این تنیسباز خجالتی و کم‌رو در حالی بزرگ‌تر و برجسته‌تر می‌شود که به یاد بیاوریم او سال 2008 را با انبوهی از بحران‌های ورزشی و روحی به پایان رسانده بود. فدرر ایستادگی کرد، جنگید و همه چیز را به جای اول خود بازگرداند.
در پایان سال 2008 دیگر نه مرد شماره یک تنیس جهان بود و نه آن اقتدار همیشگی‌اش را داشت؛ شکست در پی شکست و بحرانی که تا تغییر مربی اختصاصی او نیز پیش رفت، ناکامی در رقابت اوپن استرالیا هم این احتمال را تقویت می‌کرد که روجر دیگر آن تنیسور همیشگی نیست. اما او مدیریت همه چیز را به دست گرفت و دوباره خودش را بالا کشید. چنانکه در اوپن فرانسه، قهرمان شد، رکورد سمپراس را شکست، صدر جدول برترین‌های تنیس جهان را از نادال پس گرفت و تمام اینها با موفقیت در زندگی خصوصی‌اش سالی رویایی را برای فدرر رقم زد. او که صاحب یک 2 قلو نیز شده است پیش از این در تمام رقابت‌های گرنداسلم دست‌کم 3 بار طعم قهرمانی را چشیده بود. چه در اوپن استرالیا، اوپن آمریکا یا حتی رقابت‌های مطرح ویمبلدون. خاک‌رس سرخ‌رنگ پاریس بارها و بارها فدرر را ناکام گذاشته بود، اما تلاش او در رولان گاروس که از 1999 شروع شده بود سرانجام در ژوئن 2009 به بار نشست. بدتر از همه این بود که رقیب اصلی او نادال در فرانسه براحتی آب خوردن به قهرمانی می‌رسید. این دو از 2006 تا 2008، 3 بار پیاپی در فینال رولان گاروس به هم رسیده بودند و هر بار برتری با تنیسباز مایورکایی بود. اما سرنوشت چنین رقم زد که فدرر در پاریس در همان شهر طلسم شده عنوان موفق‌ترین تنیسباز تاریخ را از آن خود کند. هرچند در برداشت 2009 دیگر از نادال در فینال خبری نبود و به جای او رابین سودرلینگ سوئدی حریف فدرر بود.
فدرر قهرمان شد و گفت که این بزرگ‌ترین پیروزی‌اش بوده است و دیگر از فشار و استرس خبری نیست. همین سخنان بود که نشان می‌داد او چقدر جای خالی این قهرمانی را در تالار افتخاراتش احساس می‌کرده است.
باید گفت تصمیم‌گیری در این‌باره که آیا فدرر یکی از بزرگ‌ترین‌ها یا بزرگ‌ترین ورزشکار تاریخ تنیس است، دشوار به نظر می‌رسد. برای پاسخ به این پرسش باید «ردپا»ها و «نشانه»ها را تا لندن و دهکده ویمبلدون دنبال کرد. صحنه جرم همینجاست، آن هم در حضور دوربین‌های تلویزیونی و البته تماشاگرانی از چهارگوشه دنیا. دوئل او 4 ساعت و 16 دقیقه طول کشید، ولی سرانجام این اندی رادیک اسکاتلندی بود که از پا درآمد. در ست پایانی بازی بود که منتقدان «ژانر» بازی را عوض شده دیدند. مسابقه دیگر حالتی «جنایی» نداشت و درست مانند «وسترن‌های غرب وحشی» شده بود؛ دوئلی که در آن چشم برابر چشم بود. فدرر با 15 قهرمانی‌اش در رقابت‌های گرنداسلم بار دیگر تاریخ‌ساز شد و خودش را هم در کتاب «Who is Who» که دایره‌المعارفی شناخته شده است، جای داد. پیت سمپراس 14 بار توانسته بود قهرمان رقابت‌های گرنداسلم باشد، اما فدرر چیز دیگری است. مردی از جنس دیگر تا جایی که بیورن بورگ افسانه‌ای اعتراف مي‌کند: «روجر بزرگ‌ترین است». بوریس بکر هم می‌گوید: «از نظر من او درست از پیروزی و قهرمانی‌اش در اوپن فرانسه بهترین و برترین است». خود او چه می‌گوید؟ او وفادار به سنت و رفتار همیشگی‌اش – کم‌رویی- می‌گوید: «همیشه گفته‌ام، بودن در جمع بهترین‌ها باشکوه است. از آنچه در ورزش به آنها دست یافته‌ام خوشحالم و به آن افتخار می‌کنم. نمی‌دانم آیا ما زمانی خواهیم دانست چه کسی بزرگ‌ترین تمام دوران به شمار می‌آید یا خیر».
شاید این‌طور باشد و ندانیم پاسخ این پرسش چه کسی است، اما احساسمان این‌طور می‌گوید که «او» پاسخ این پرسش است: روجر فدرر، مردی از بازل. ارسال نظر
پربیننده