چیستا یثربی
1- ولفگانگ آمادئوس موتسارت، آهنگساز بزرگ اتریشی در 35 سالگی به آرامش ابدی پیوست، آن هم در اوج سلامت و خلاقیت... شاید تنها بر اثر یک نشانه ساده: روزی فردی در خانه او را می‌زند و به او یک موسیقی رکوئیم (عزا) سفارش می‌دهد، اما این فرد نقابی را به چهره دارد که پدر موتسارت در آخرین مراسم بالماسکه به صورتش زده بود. آهنگساز نابغه و جوان، با دیدن فرد نقاب‌زده در پشت در خانه‌اش و بویژه سفارش یک موسیقی سوگواری، او را پیکی از سمت پدر و جهان دیگر می‌بیند، موتسارت موسیقی عزا را می‌سازد، اما خود نیز همزمان با پایان موسیقی می‌میرد و این موسیقی سوگ، برای مراسم تدفین خودش استفاده می‌شود. آیا دیدن آن فرد نقاب‌پوش برای موتسارت، یک نشانه بود؟ احساس کرد که این مرد به نوعی در سرنوشت او دخیل خواهد شد. سال‌ها گذشت و پروین، خاطره آن دیدار کوتاه و برخورد 2 نگاه را از بین نبرد، بعدها پروین ازدواج کرد، نتوانست فرزندی به دنیا بیاورد، از شوهرش جدا شد و تنها، زندگی‌اش را به سرودن شعر گذراند تا اینکه یک روز ابری که تنها به خانه می‌آمد، حس کرد دوباره نگاه خیره آن مرد رهگذر را احساس می‌کند! خودش بود! گویی بار دیگر، آن سوی خیابان ایستاده بود و به او نگاه می‌کرد، پروین به کسی چیزی نگفت، شاید هم در دفتر خاطراتش چند جمله‌ای نوشت و بعد احساس خستگی کرد و به بستر رفت. پروین دیگر از رختخواب خود برنخاست. او 3 روز بعد بر اثر تب شدید از دنیا رفت. هیچ‌کس دقیقا دلیل بیماری او را نمی‌دانست، دکترها حدس‌هایی زدند، اما نشانه‌ها، چطور؟ 3- در حال تمرین تئاتری هستیم که در آن باید از صداقت و حقانیت اهل حق بگوییم و از عشق سرمدی به خداوند... تمرینی باید باشد از سر دل و اخلاص اما در حال تمرین این تئاتر، برای برخی مسائل کوچک که به روابط کارگردان و دست‌اندرکاران مربوط می‌شود، چنان حس سنگین تحقیر و توهینی وجود دارد که به سختی می‌توان صحنه‌های ورود آخرین فرستاده را در جای‌جای نمایش بازنمایی کرد. در طول تمرین، مدام اشک می‌ریزم و برای نخستین‌بار در زندگی آه می‌کشم. حال تمام کسانی را می‌فهمم که می‌فرمایند: «خدایا ما را در پناه خود گیر که تنها از تو بخواهیم...» چیزی تمرین مقدس ما را کدر و تیره می‌کند، چیزی کلمات مرا که از عمق دلم برخاسته است، اشک‌آلود می‌کند، حسی غیرقابل وصف مثل غروب‌های سنگین یک زمستان بی‌برف و چرک... چیزی نمی‌گذرد، لحظه ورود آخرین فرستاده در صحنه نمایش ما بوی تبرک می‌دهد و خوشحالمان می‌کند. چیزی که مثل دروغ، بی‌حرمتی، تحقیر، جواب ندادن به تقاضاهایی که دیگران قولش را داده‌اند، چيزي مثل ناامیدی از آدم‌هایی که یک روز دوست و همکارت بودند و امروز نیستند، آیا اینها همه یک نشانه است؟ ... چقدر نامبارک! نشانه‌های نه چندان مبارک
چیستا یثربی
1- ولفگانگ آمادئوس موتسارت، آهنگساز بزرگ اتریشی در 35 سالگی به آرامش ابدی پیوست، آن هم در اوج سلامت و خلاقیت... شاید تنها بر اثر یک نشانه ساده: روزی فردی در خانه او را می‌زند و به او یک موسیقی رکوئیم (عزا) سفارش می‌دهد، اما این فرد نقابی را به چهره دارد که پدر موتسارت در آخرین مراسم بالماسکه به صورتش زده بود. آهنگساز نابغه و جوان، با دیدن فرد نقاب‌زده در پشت در خانه‌اش و بویژه سفارش یک موسیقی سوگواری، او را پیکی از سمت پدر و جهان دیگر می‌بیند، موتسارت موسیقی عزا را می‌سازد، اما خود نیز همزمان با پایان موسیقی می‌میرد و این موسیقی سوگ، برای مراسم تدفین خودش استفاده می‌شود. آیا دیدن آن فرد نقاب‌پوش برای موتسارت، یک نشانه بود؟ احساس کرد که این مرد به نوعی در سرنوشت او دخیل خواهد شد. سال‌ها گذشت و پروین، خاطره آن دیدار کوتاه و برخورد 2 نگاه را از بین نبرد، بعدها پروین ازدواج کرد، نتوانست فرزندی به دنیا بیاورد، از شوهرش جدا شد و تنها، زندگی‌اش را به سرودن شعر گذراند تا اینکه یک روز ابری که تنها به خانه می‌آمد، حس کرد دوباره نگاه خیره آن مرد رهگذر را احساس می‌کند! خودش بود! گویی بار دیگر، آن سوی خیابان ایستاده بود و به او نگاه می‌کرد، پروین به کسی چیزی نگفت، شاید هم در دفتر خاطراتش چند جمله‌ای نوشت و بعد احساس خستگی کرد و به بستر رفت. پروین دیگر از رختخواب خود برنخاست. او 3 روز بعد بر اثر تب شدید از دنیا رفت. هیچ‌کس دقیقا دلیل بیماری او را نمی‌دانست، دکترها حدس‌هایی زدند، اما نشانه‌ها، چطور؟ 3- در حال تمرین تئاتری هستیم که در آن باید از صداقت و حقانیت اهل حق بگوییم و از عشق سرمدی به خداوند... تمرینی باید باشد از سر دل و اخلاص اما در حال تمرین این تئاتر، برای برخی مسائل کوچک که به روابط کارگردان و دست‌اندرکاران مربوط می‌شود، چنان حس سنگین تحقیر و توهینی وجود دارد که به سختی می‌توان صحنه‌های ورود آخرین فرستاده را در جای‌جای نمایش بازنمایی کرد. در طول تمرین، مدام اشک می‌ریزم و برای نخستین‌بار در زندگی آه می‌کشم. حال تمام کسانی را می‌فهمم که می‌فرمایند: «خدایا ما را در پناه خود گیر که تنها از تو بخواهیم...» چیزی تمرین مقدس ما را کدر و تیره می‌کند، چیزی کلمات مرا که از عمق دلم برخاسته است، اشک‌آلود می‌کند، حسی غیرقابل وصف مثل غروب‌های سنگین یک زمستان بی‌برف و چرک... چیزی نمی‌گذرد، لحظه ورود آخرین فرستاده در صحنه نمایش ما بوی تبرک می‌دهد و خوشحالمان می‌کند. چیزی که مثل دروغ، بی‌حرمتی، تحقیر، جواب ندادن به تقاضاهایی که دیگران قولش را داده‌اند، چيزي مثل ناامیدی از آدم‌هایی که یک روز دوست و همکارت بودند و امروز نیستند، آیا اینها همه یک نشانه است؟ ... چقدر نامبارک! ارسال نظر
پربیننده