ابوالفضل علیزاده
خارق‌العاده بود! و با شکوه‌تر از آن، شور و جوشش این جمعیت میلیونی تهران.بموقع، بی‌نقص و پایان‌دهنده و البته وصف ناشدنی. تنها تصاویر هستند که زبان ناطق شور و هیجان جمعیت معترض دیروز تهرا‌نند. مردم شهری که 6 ماه تمام صبر پیشه کردند اما دیروز دیگر خونشان به جوش آمده بود. این را شعارهای محکمشان می‌گفت. قرص می‌گفتند دیگر تحمل اهانت به مقدساتشان را ندارند و بی‌حرمتی به ولایت‌فقیه را تاب نمی‌آورند،اصالت فکری آن 2 نفر را روی پلاکاردها نوشتند که از کجا آمده‌اند و البته با تیزهوشی خاص خود نوشتند، «... برگرد به باغ پسته»!
روز گذشته را می‌توان روز حماسه تاریخ‌ساز نامید. خط پایان عناصر لجوج و فرصت‌طلب و نفاق‌پیشه بود. اما مهم‌ترین پیام اجتماع میلیونی دیروز تهران و سراسر ایران چه بود؟ بی‌شک شاخص‌ترین و اصیل‌ترین پیام اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران، این روزها ابراز انزجار از یک تفکر خاص و نمادهای پیدا و پنهان آن است. این را فریادهایشان می‌گوید. آنقدر این فریادها رساست که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در پاره‌ای موارد اقدام به سانسور آن می‌کند! دیروز این موضوع به وضوح مشاهده شد. فریادهایشان البته این را هم می‌گوید که «چه کسی» را می‌خواهند. موج خروشانشان فریاد می‌زد، خونشان هدیه به چه کسی است؛ لشکریان به عشق چه کسی آمده‌اند؛ برای چه کسی اعلام «آمادگی» می‌کنند و بیشتر از همه عکس چه کسی را بر فراز دستان خود نشان می‌دهند.
این فریادها و تصاویر در همه جای ایران و بویژه در اجتماع میلیونی مردم تهران شنیده و دیده شده است. خلاصه! همه مطالبات اکثریت قریب به اتفاق ملت ایران، چه کسی را می‌خواهیم و چه کسی را نمی‌خواهیم است. مردم صراحتاً اعلام کرده‌اند برخورد با سران آشکار فتنه را با اشد مجازات خواستارند. مردم، خشمگین از جسارت و لجاجت آنها هستند و آنها را مسبب آشکار همه اهانت‌ها می‌دانند. اما مردم- باز تاکید می‌شود، «مردم»- پیام مهمی به پشت‌پرده اتفاقات نیز داده‌اند.
اگر «خط و نشان» قبل از انتخابات، مردم را دلگیر کرد، اما آن اظهارات غیرمسؤولانه در مشهد، دیگر یک اعلان جنگ با رهبر انقلاب بود و «مردم» این بار به آن «غیرمسؤول» پیام‌های آشکاری دادند. کافی است پلاکاردها و شعارهای این روزهای مردم ایران در راهپیمایی‌ها مرور شود. تجمع تهران اما می‌تواند بیشتر مورد توجه قرار گیرد. میلیون‌ها تهرانی، روز گذشته به آن پرده‌نشین گفتند، مردم چه کسی را نمی‌خواهند و خواهان چه کسی هستند. آیا نیازی به توضیح است؟ خودش گفت «مردم هر کس را نمی‌خواهند، باید برود»، اکنون این مردم و کسی که نمی‌خواهندش! بسیاری حرف‌ها هنوز مانده. ازجمله هزینه‌های هنگفتی که ملت، تنها به خاطر گفته شدن برخی «مگو»ها در آن نخستین مناظره، 6 ماه متحمل شد.
امروز، روز انتقام است، اما نه، هر چه «آقا» امر كنند. چه کسی باید برود؟
ابوالفضل علیزاده
خارق‌العاده بود! و با شکوه‌تر از آن، شور و جوشش این جمعیت میلیونی تهران.بموقع، بی‌نقص و پایان‌دهنده و البته وصف ناشدنی. تنها تصاویر هستند که زبان ناطق شور و هیجان جمعیت معترض دیروز تهرا‌نند. مردم شهری که 6 ماه تمام صبر پیشه کردند اما دیروز دیگر خونشان به جوش آمده بود. این را شعارهای محکمشان می‌گفت. قرص می‌گفتند دیگر تحمل اهانت به مقدساتشان را ندارند و بی‌حرمتی به ولایت‌فقیه را تاب نمی‌آورند،اصالت فکری آن 2 نفر را روی پلاکاردها نوشتند که از کجا آمده‌اند و البته با تیزهوشی خاص خود نوشتند، «... برگرد به باغ پسته»!
روز گذشته را می‌توان روز حماسه تاریخ‌ساز نامید. خط پایان عناصر لجوج و فرصت‌طلب و نفاق‌پیشه بود. اما مهم‌ترین پیام اجتماع میلیونی دیروز تهران و سراسر ایران چه بود؟ بی‌شک شاخص‌ترین و اصیل‌ترین پیام اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران، این روزها ابراز انزجار از یک تفکر خاص و نمادهای پیدا و پنهان آن است. این را فریادهایشان می‌گوید. آنقدر این فریادها رساست که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در پاره‌ای موارد اقدام به سانسور آن می‌کند! دیروز این موضوع به وضوح مشاهده شد. فریادهایشان البته این را هم می‌گوید که «چه کسی» را می‌خواهند. موج خروشانشان فریاد می‌زد، خونشان هدیه به چه کسی است؛ لشکریان به عشق چه کسی آمده‌اند؛ برای چه کسی اعلام «آمادگی» می‌کنند و بیشتر از همه عکس چه کسی را بر فراز دستان خود نشان می‌دهند.
این فریادها و تصاویر در همه جای ایران و بویژه در اجتماع میلیونی مردم تهران شنیده و دیده شده است. خلاصه! همه مطالبات اکثریت قریب به اتفاق ملت ایران، چه کسی را می‌خواهیم و چه کسی را نمی‌خواهیم است. مردم صراحتاً اعلام کرده‌اند برخورد با سران آشکار فتنه را با اشد مجازات خواستارند. مردم، خشمگین از جسارت و لجاجت آنها هستند و آنها را مسبب آشکار همه اهانت‌ها می‌دانند. اما مردم- باز تاکید می‌شود، «مردم»- پیام مهمی به پشت‌پرده اتفاقات نیز داده‌اند.
اگر «خط و نشان» قبل از انتخابات، مردم را دلگیر کرد، اما آن اظهارات غیرمسؤولانه در مشهد، دیگر یک اعلان جنگ با رهبر انقلاب بود و «مردم» این بار به آن «غیرمسؤول» پیام‌های آشکاری دادند. کافی است پلاکاردها و شعارهای این روزهای مردم ایران در راهپیمایی‌ها مرور شود. تجمع تهران اما می‌تواند بیشتر مورد توجه قرار گیرد. میلیون‌ها تهرانی، روز گذشته به آن پرده‌نشین گفتند، مردم چه کسی را نمی‌خواهند و خواهان چه کسی هستند. آیا نیازی به توضیح است؟ خودش گفت «مردم هر کس را نمی‌خواهند، باید برود»، اکنون این مردم و کسی که نمی‌خواهندش! بسیاری حرف‌ها هنوز مانده. ازجمله هزینه‌های هنگفتی که ملت، تنها به خاطر گفته شدن برخی «مگو»ها در آن نخستین مناظره، 6 ماه متحمل شد.
امروز، روز انتقام است، اما نه، هر چه «آقا» امر كنند. ارسال نظر
پربیننده