رها داوودی: گریه، غم، شادی و خنده؛ همه این احساس‌ها را به نوعی می‌توان ابراز کرد جز دلتنگی. فرقی نمی‌کند دلتنگ کسی باشید یا جایی یا حتی دلتنگ روزهای رفته، دلتنگی را نه می‌توان نوشت، نه برای کسی نقل کرد اما شاید به قول مارگوت بیکل شاعر آلمانی که می‌گوید: «دلتنگی‌های آدمی را باد ترانه‌ای می‌خواند» بتوان با شنیدن و خواندن ترانه‌ای آن را ابراز کرد. آلبوم «دور تا نزدیک» ساخته هوشنگ کامکار از آن دسته آلبوم‌های موسیقی است که انگار فقط برای پالایش روح و جان ساخته شده است. ساخت و اجرای قطعات این آلبوم که موسسه باربد آن را منتشر کرده، همگی برعهده گروه کامکارها بوده و خواننده آن نیز ارسلان کامکار است. در این مجموعه احمدرضا احمدی - شاعر عاشقانه‌ها- نیز حضور دارد و همه اشعار را در ابتدای هر قطعه به صورت دکلمه اجرا کرده است. قطعه اول، قصیده‌ای از خاقانی با نام «ایوان مدائن» است و در اجرای آن بیشتر از سازهای کوبه‌ای استفاده شده است. نوای کمانچه اردشیر کامکار به همراه کرخوانی‌های ارسلان کامکار و مریم ابراهیم‌پور در میانه قطعه، فضایی خاص ایجاد کرده و تصاویری از مضمون شعر را در ذهن تداعی می‌کند. قطعه دوم که هوشنگ کامکار آن را آمیزه‌ای از عرفان و فلسفه و انسانیت می‌داند، «عهد شباب» نام دارد و شعر آن از غزلی با همین عنوان از حافظ گرفته شده است. در قطعه سوم با عنوان «مهتاب»، شعر معروف نیما یوشیج با مطلع «مي‌تراود مهتاب»روی موسیقی ملایمی که القا‌کننده شب است، قرار گرفته و تک‌صداهای سازها در آن تنوع زیبایی در فضا ایجاد کرده است. انتخاب سازها و شیوه چیدمان ارکستراسیون در هر 4 قطعه متفاوت از هم است، به‌طوری‌که هرچه از خاقانی به جلو می‌رویم بافت و ارکستراسیون نیز مدرن‌تر می‌شود. قطعه چهارم، عاشقانه‌ای از احمدرضا احمدی با نام «در کمین اندوه» است که موسیقی آن با صدای کمانچه و سنتور، فضایی متفاوت از قطعات قبل ایجاد کرده است، موسیقی زیبای بی‌کلام دقایق ابتدایی را به طور کامل پوشش می‌دهد و شنونده را آماده قطعه‌ای عاشقانه و کار ماندگار و جدید دیگری از گروه کامکارها می‌کند. موسیقی با صدای کمانچه و سنتور روی موسیقی زمینه پیش می‌رود تا اینکه موسیقی اوج می‌گیرد و با صدای گرم و دلنشین احمدرضا احمدی گره می‌خورد. نگاهی به آلبوم «دور تا نزدیک» ساخته گروه کامکارها
در این خانه جای سخن نیست...
رها داوودی: گریه، غم، شادی و خنده؛ همه این احساس‌ها را به نوعی می‌توان ابراز کرد جز دلتنگی. فرقی نمی‌کند دلتنگ کسی باشید یا جایی یا حتی دلتنگ روزهای رفته، دلتنگی را نه می‌توان نوشت، نه برای کسی نقل کرد اما شاید به قول مارگوت بیکل شاعر آلمانی که می‌گوید: «دلتنگی‌های آدمی را باد ترانه‌ای می‌خواند» بتوان با شنیدن و خواندن ترانه‌ای آن را ابراز کرد. آلبوم «دور تا نزدیک» ساخته هوشنگ کامکار از آن دسته آلبوم‌های موسیقی است که انگار فقط برای پالایش روح و جان ساخته شده است. ساخت و اجرای قطعات این آلبوم که موسسه باربد آن را منتشر کرده، همگی برعهده گروه کامکارها بوده و خواننده آن نیز ارسلان کامکار است. در این مجموعه احمدرضا احمدی - شاعر عاشقانه‌ها- نیز حضور دارد و همه اشعار را در ابتدای هر قطعه به صورت دکلمه اجرا کرده است. قطعه اول، قصیده‌ای از خاقانی با نام «ایوان مدائن» است و در اجرای آن بیشتر از سازهای کوبه‌ای استفاده شده است. نوای کمانچه اردشیر کامکار به همراه کرخوانی‌های ارسلان کامکار و مریم ابراهیم‌پور در میانه قطعه، فضایی خاص ایجاد کرده و تصاویری از مضمون شعر را در ذهن تداعی می‌کند. قطعه دوم که هوشنگ کامکار آن را آمیزه‌ای از عرفان و فلسفه و انسانیت می‌داند، «عهد شباب» نام دارد و شعر آن از غزلی با همین عنوان از حافظ گرفته شده است. در قطعه سوم با عنوان «مهتاب»، شعر معروف نیما یوشیج با مطلع «مي‌تراود مهتاب»روی موسیقی ملایمی که القا‌کننده شب است، قرار گرفته و تک‌صداهای سازها در آن تنوع زیبایی در فضا ایجاد کرده است. انتخاب سازها و شیوه چیدمان ارکستراسیون در هر 4 قطعه متفاوت از هم است، به‌طوری‌که هرچه از خاقانی به جلو می‌رویم بافت و ارکستراسیون نیز مدرن‌تر می‌شود. قطعه چهارم، عاشقانه‌ای از احمدرضا احمدی با نام «در کمین اندوه» است که موسیقی آن با صدای کمانچه و سنتور، فضایی متفاوت از قطعات قبل ایجاد کرده است، موسیقی زیبای بی‌کلام دقایق ابتدایی را به طور کامل پوشش می‌دهد و شنونده را آماده قطعه‌ای عاشقانه و کار ماندگار و جدید دیگری از گروه کامکارها می‌کند. موسیقی با صدای کمانچه و سنتور روی موسیقی زمینه پیش می‌رود تا اینکه موسیقی اوج می‌گیرد و با صدای گرم و دلنشین احمدرضا احمدی گره می‌خورد. ارسال نظر
پربیننده