آرسن‌ونگر را می‌توان اینگونه شرح داد: از آن دسته مردانی است که باید درباره عقایدش به توافق برسد تا امرار معاش کند. این موضوع برای همه این قسم آدم‌ها صدق می‌کند، ولی بعضی از آنها که کمی ضریب هوشی‌شان بالاتر است با باز شدن پنجره نقل و انتقالات در اول ژانویه به دنبال محصولاتی (بازیکنانی) می‌گردند که اتیکت قیمت‌شان از همه پایین‌تر باشد.
به گزارش مطبوعات انگلیسی تمایل برای به خدمت گرفتن این بازیکنان به مراتب در نزد مربیان لیگ برتری بیشتر است. اگر قرار باشد فهرست بازیکنان مورد نیاز تیم‌ها را زیر و رو کنیم می‌بینیم که سران باشگاه از مدیربرنامه‌ها می‌خواهند تا بازیکنانی با این خصوصیات برایشان مهیا کنند: بلندقد، تند و تیز، گلزنی مادرزاد، توانایی بازی در میانه میدان و ... که چه بهتر باشد به صورت قرضی و بدون پرداخت هزینه بالا استخدام شوند، البته نباید توقع حقوقی سخاوتمندانه را نیز از آنها داشته باشند!
حالا فکرش را بکنید که اکثر مدیربرنامه‌ها و دلالان بخوبی این فضا را درک می‌کنند و جالب اینجاست که آرسن ونگر هفته قبل بعضی از این حقایق را آشکار می‌کند: «پنجره نقل و انتقالات ژانویه خیلی هم شلوغ نمی‌شود، مردم نمی‌دانند که در حال حاضر سایه فقر تمام فوتبال اروپا را فراگرفته و هیچ پولی در بساط نیست! برای روشن شدن این موضوع می‌توانید نگاهی به نحوه مبارزه تیم‌ها در لیگ برتر یا دسته‌های پایین‌تر بیندازید.
ما هنوز هم در سرزمین خواب و خیال فوتبال زندگی می‌کنیم و اگر شما چیز جدیدی غیر از این موضوع پیدا کردید ما را نیز از این خواب بیدار کنید! من واقعا در این 13 سالی که در فوتبال جزیره حضور داشتم هرگز با چنین وضع افتضاح مالی روبه‌رو نشده بودم و نمی‌توانم بپذیرم که کسی برای شروع پنجره نقل و انتقالات سر و دست بشکند.
باشگاه‌ها آنقدر گرفتار مشکلات مالی هستند که تنها به صاف کردن بدهی‌های سرسام‌آورشان فکر می‌کنند و این دقیقا همان اتفاق ناخوشایندی است که در فوتبال رخ خواهد داد».آرسن ونگر به این موضوع اشاره می‌کند که پرداخت بدهی‌ها تمام بدبختی‌های یک باشگاه را شکل نمی‌دهد بلکه موارد دیگری مانند حسابرسی‌های مشکوک به فساد، رسیدگی به مالیات بر درآمد، سیر صعودی و نزولی پوند در بازار جهانی و ... جزو دغدغه‌های اصلی اکثر باشگاه‌ها به حساب می‌آید.
به‌طور مثال وقتی فولام در ژانویه 2007 وینچنزو مونتلا را به‌طور قرضی و برای تنها یک نیم‌فصل از رم به خدمت گرفت، رقمی حدود 2 میلیون پوند پرداخت کرد. حالا بیایید مالیات بر درآمد آن سال را با امسال مقایسه کنید، نرخ ارز در حال حاضر با 50 درصد افزایش مالیات بردرآمد روبه‌رو شده، اگر قرار باشد همان انتقال در زمستان امسال نیز صورت بگیرد آنها باید رقمی معادل 7/3 میلیون پوند پرداخت کنند. البته جدال میان مربیان نخبه و مدیران باشگاه‌های لیگ برتری، چیزی نیست که تازگی داشته باشد، به‌طور مثال جنگ طولانی رافا بنیتس با سران لیورپول نشان از واقعیت دارد. در همین رابطه فرناندو تورس نیز می‌گوید: «بدون شک باید بازیکنان جدیدی را به خدمت بگیریم، این مساله می‌تواند تاثیرات مثبتی روی مجموعه داشته باشد. اما خب، در حال حاضر شرایط از نظر مالی آنقدر وخیم شده که شما نمی‌توانید بهترین بازیکنان را در اختیار بگیرید». با این شرایط به نظر می‌رسد حتی رومن آبراموویچ متمول نیز به همان بازیکنان سابق بسنده کند. البته زمزمه‌هایی درباره به خدمت گرفتن فرانک ریبری شنیده می‌شود، اما شاید تنها در حد یک شایعه باشد، درست مانند تابستان پیش و آن داستان خرید کاکا و ریبری که هرگز به واقعیت تبدیل نشد.
نکته جالب اینجاست که فرگی درباره بازار
نقل و انتقالات می‌گوید: «هرچه نگاه می‌کنم، بازیکن ارزشمندی را نمی‌بینم که بتوان برایش مبلغ هنگفتی پرداخت کرد».
در این میان تنها باشگاهی که توانست بالانس نقل و انتقالات را به هم بزند «من‌سیتی» بود. شیخ منصوربن زائد در این چند ماه اخیر آنقدر ولخرجی کرده که نفر اول این بازار کساد به حساب بیاید. رقمی حدود 200 میلیون پوند در یک سال که آخرین برگه قرارداد آنها در برابر روبرتو مانچینی گذاشته شد؛ مربی ایتالیایی که به عنوان جایگزین مارک هیوز روی نیمکت «من‌سیتی» نشسته است.
انتقال مانچو به سیتی می‌تواند به کام «پینی زهاوی» و «کیا جورابچیان» شیرین باشد؛ دلالانی که ستاره‌هایشان را به عرب‌های متمول قالب کردند. به هر صورت و با تمام تفاصیل به نظر نمی‌رسد اتفاق خاصی در پنجره کساد نقل و انتقالات بیفتد.
منبع: Times
فوتبال جزیره
و فصل نقل و انتقالات زمستانی
پنجره‌ای رو به کسادی
آرسن‌ونگر را می‌توان اینگونه شرح داد: از آن دسته مردانی است که باید درباره عقایدش به توافق برسد تا امرار معاش کند. این موضوع برای همه این قسم آدم‌ها صدق می‌کند، ولی بعضی از آنها که کمی ضریب هوشی‌شان بالاتر است با باز شدن پنجره نقل و انتقالات در اول ژانویه به دنبال محصولاتی (بازیکنانی) می‌گردند که اتیکت قیمت‌شان از همه پایین‌تر باشد.
به گزارش مطبوعات انگلیسی تمایل برای به خدمت گرفتن این بازیکنان به مراتب در نزد مربیان لیگ برتری بیشتر است. اگر قرار باشد فهرست بازیکنان مورد نیاز تیم‌ها را زیر و رو کنیم می‌بینیم که سران باشگاه از مدیربرنامه‌ها می‌خواهند تا بازیکنانی با این خصوصیات برایشان مهیا کنند: بلندقد، تند و تیز، گلزنی مادرزاد، توانایی بازی در میانه میدان و ... که چه بهتر باشد به صورت قرضی و بدون پرداخت هزینه بالا استخدام شوند، البته نباید توقع حقوقی سخاوتمندانه را نیز از آنها داشته باشند!
حالا فکرش را بکنید که اکثر مدیربرنامه‌ها و دلالان بخوبی این فضا را درک می‌کنند و جالب اینجاست که آرسن ونگر هفته قبل بعضی از این حقایق را آشکار می‌کند: «پنجره نقل و انتقالات ژانویه خیلی هم شلوغ نمی‌شود، مردم نمی‌دانند که در حال حاضر سایه فقر تمام فوتبال اروپا را فراگرفته و هیچ پولی در بساط نیست! برای روشن شدن این موضوع می‌توانید نگاهی به نحوه مبارزه تیم‌ها در لیگ برتر یا دسته‌های پایین‌تر بیندازید.
ما هنوز هم در سرزمین خواب و خیال فوتبال زندگی می‌کنیم و اگر شما چیز جدیدی غیر از این موضوع پیدا کردید ما را نیز از این خواب بیدار کنید! من واقعا در این 13 سالی که در فوتبال جزیره حضور داشتم هرگز با چنین وضع افتضاح مالی روبه‌رو نشده بودم و نمی‌توانم بپذیرم که کسی برای شروع پنجره نقل و انتقالات سر و دست بشکند.
باشگاه‌ها آنقدر گرفتار مشکلات مالی هستند که تنها به صاف کردن بدهی‌های سرسام‌آورشان فکر می‌کنند و این دقیقا همان اتفاق ناخوشایندی است که در فوتبال رخ خواهد داد».آرسن ونگر به این موضوع اشاره می‌کند که پرداخت بدهی‌ها تمام بدبختی‌های یک باشگاه را شکل نمی‌دهد بلکه موارد دیگری مانند حسابرسی‌های مشکوک به فساد، رسیدگی به مالیات بر درآمد، سیر صعودی و نزولی پوند در بازار جهانی و ... جزو دغدغه‌های اصلی اکثر باشگاه‌ها به حساب می‌آید.
به‌طور مثال وقتی فولام در ژانویه 2007 وینچنزو مونتلا را به‌طور قرضی و برای تنها یک نیم‌فصل از رم به خدمت گرفت، رقمی حدود 2 میلیون پوند پرداخت کرد. حالا بیایید مالیات بر درآمد آن سال را با امسال مقایسه کنید، نرخ ارز در حال حاضر با 50 درصد افزایش مالیات بردرآمد روبه‌رو شده، اگر قرار باشد همان انتقال در زمستان امسال نیز صورت بگیرد آنها باید رقمی معادل 7/3 میلیون پوند پرداخت کنند. البته جدال میان مربیان نخبه و مدیران باشگاه‌های لیگ برتری، چیزی نیست که تازگی داشته باشد، به‌طور مثال جنگ طولانی رافا بنیتس با سران لیورپول نشان از واقعیت دارد. در همین رابطه فرناندو تورس نیز می‌گوید: «بدون شک باید بازیکنان جدیدی را به خدمت بگیریم، این مساله می‌تواند تاثیرات مثبتی روی مجموعه داشته باشد. اما خب، در حال حاضر شرایط از نظر مالی آنقدر وخیم شده که شما نمی‌توانید بهترین بازیکنان را در اختیار بگیرید». با این شرایط به نظر می‌رسد حتی رومن آبراموویچ متمول نیز به همان بازیکنان سابق بسنده کند. البته زمزمه‌هایی درباره به خدمت گرفتن فرانک ریبری شنیده می‌شود، اما شاید تنها در حد یک شایعه باشد، درست مانند تابستان پیش و آن داستان خرید کاکا و ریبری که هرگز به واقعیت تبدیل نشد.
نکته جالب اینجاست که فرگی درباره بازار
نقل و انتقالات می‌گوید: «هرچه نگاه می‌کنم، بازیکن ارزشمندی را نمی‌بینم که بتوان برایش مبلغ هنگفتی پرداخت کرد».
در این میان تنها باشگاهی که توانست بالانس نقل و انتقالات را به هم بزند «من‌سیتی» بود. شیخ منصوربن زائد در این چند ماه اخیر آنقدر ولخرجی کرده که نفر اول این بازار کساد به حساب بیاید. رقمی حدود 200 میلیون پوند در یک سال که آخرین برگه قرارداد آنها در برابر روبرتو مانچینی گذاشته شد؛ مربی ایتالیایی که به عنوان جایگزین مارک هیوز روی نیمکت «من‌سیتی» نشسته است.
انتقال مانچو به سیتی می‌تواند به کام «پینی زهاوی» و «کیا جورابچیان» شیرین باشد؛ دلالانی که ستاره‌هایشان را به عرب‌های متمول قالب کردند. به هر صورت و با تمام تفاصیل به نظر نمی‌رسد اتفاق خاصی در پنجره کساد نقل و انتقالات بیفتد.
منبع: Times
ارسال نظر
پربیننده