دومنیک رینور: فوتبال دهه‌های 80 و 90 برای همیشه با پیراهن‌های زشت و چندش‌آوری به یاد آورده می‌شود که معمولا معرف فوتبالی بود همانقدر چندش‌آور و صنعتی. ورود پرشتاب فوتبال به عرصه تجارت باعث سرهم‌بندی طرح‌هایی ظاهرا مدرن می‌شد که مثلا قرار بود فوتبال صنعتی و تکنولوژیک را به رخ بکشد ولی در واقع آنقدر ناشیانه و جلف بود که هنوز هم مرور آرشیو عکس‌ها یا فیلم‌های مربوط به آنها به کابوس می‌ماند.
اما این روند در نخستین دهه هزاره سوم هم قطع نشد. اگرچه طرح لباس‌های تیم‌ها با الهام از مزون‌های مد و لباس در رنگ و برش و اشکال روی آنها پیشرفت داشته است ولی هنوز هم شاهد ظهور گاهگدار جلف‌ترین و بی‌ریخت‌ترین لباس‌ها بر تن بازیکن‌های تیم‌هایی هستیم که اتفاقا در چنین جامه‌هایی عملکردشان هم به تیم دلقک‌ها شباهت می‌برد.
سایت معتبر Soccernet.com در آستانه دهه دوم قرن بیست و یکم به مرور زشت‌ترین لباس‌های دنیای فوتبال در یک دهه گذشته می‌پردازد.
1- خورخه کامپوس؛ وداع باشکوه
برای شروع چه کسی بهتر از سلطان بدلباس‌ها، خورخه کامپوس؟
دروازه‌بان ریزه و مشهور مکزیکی خودش لباس‌های بدقواره و بدرنگش را طراحی می‌کرد که در آنها از امواج ساحل آکاپولکو و مهارت‌های غرورآمیز رام‌کنندگان اسب آزتک الهام گرفته شده بود.
مشهور است که طراحی‌های او باعث شد بازی فوتبال رایانه‌ای EA sport’s FIFA football 2001 که در آن به صورت اختصاصی قابلیتی برای طراحی محبوب‌ترین پیراهن‌های کامپوسی توسط کاربران گنجانده شده بود به پرفروش‌ترین گیم رایانه‌ای فوتبال بدل شود. بعضی آثار کامپوس بویژه لباسی که در جام جهانی 1998 فرانسه بر تن کرد آنقدر اجق‌وجق بود که با اعتراض رقبای مکزیک او مجبور به عوض کردن پیراهنش شد.
کامپوس در سال 2004 با اعلام بازنشستگی‌اش در جریان بازی مکزیک- برزیل یک وداع باشکوه را رقم زد که در آن مسابقه هر یک از هم‌تیمی‌هایش یکی از طراحی‌های عجیب و غریب او از پیراهن تیم ملی مکزیک را بر تن کرده بودند.
2- پیراهن چسبان لاجوردی ایتالیا- جام ملت‌هاي اروپا 2000
اگر شما یک ورزشکار برنزه و جذاب ایتالیایی باشید شاید ایده این پیراهن چسبان را برای بدن‌نمایی چیز بدی ندانید ولی بر تن کردن این پیراهن از جنس لیکرا که توسط «کاپا» بزرگ‌ترین اسپانسر لباس ورزشی ایتالیایی‌ها طراحی شد آیا برازنده یک تیم ملی مثل ایتالیا بود؟ البته کاپا با این طرح عملا ستاره‌های آتزوری را در مرکز توجه یورو 2000 قرار داد به‌طوری که یک ایتالیای متوسط و دفاعی تا فینال بازی‌ها و تا چند ثانیه مانده به قهرمانی پیش رفت. در نگاه اول بسیاری از هواداران، حتی غیرایتالیایی‌ها هم عاشق این طرح چسبان شدند که انگار بازیکنان ایتالیا را در پوششی لاجوردی یا سپید به جای زمین چمن روی سن مزون مد فرستاده بود اما مشکل از وقتی آغاز شد که نخستین موج هواداران آتزوری این لباس را خریدند و بر تن کردند و متوجه شدند که این پیراهن‌های چسبان اگر زیبایی بدن‌های خوش‌تراش قهرمانان حرفه‌ای را نمایان می‌کند در عوض جلوه بسیار بدی هم از چاقی و عیوب بدن افراد عادی دارد.
تیم ملی ولز و تاتنهام از جمله نخستین مشتریان این طرح در جزیره بودند اما مثل بسیاری از طرح‌های افراطی، لباس‌های چسبان هم بزودی از مد افتادند.
3- پیراهن آستین حلقه‌ای کامرون؛ UNIQT
پوما رقیب کاپا برای آنکه از رقابت جا نماند حدود یک سال بعد در جریان جام ملت‌های آفریقای 2001 پیراهن نیمه‌چسبان و بدون آستینی برای بازیکنان خوش‌تراش کامرون طراحی کرد که در تبلیغاتش آنها را در این جامه نامتعارف شیرهای سبز معرفی می‌کرد و البته این لباس به شکل آزاردهنده‌ای زیربغل بازیکنان را عریان می‌ساخت.
کامرونی‌‌ها با این لباس ویژه از عنوان قهرمانی‌شان در جام ملت‌های آفریقای آن سال دفاع کردند ولی وقتی نوبت به جام جهانی رسید متوجه شدند که پوشیدن پیراهن بدون آستین طبق قوانین فوتبال قدغن است. پوما برای رفع این اشکال آستین‌هایی کوتاه به رنگ سیاه در این لباس‌ها تعبیه کرد ولی دیگر صبر فیفا لبریز شده بود و آن را رد کرد. اما پوما وقتی می‌خواست طرح را اصلاح کند وضع را بدتر کرد و یک لباس سر هم خلق کرد به نام «UNIQT» - که تلفظ آن می‌شود «یونی‌کیت» به معنای لباس یک تکه- اما قطعاً لباس فوتبال از نگاه قانونگذاران فیفا با مایوی شنا تفاوت داشت و وقتی کامرون با آن لباس یک‌تکه در مقدماتی جام جهانی 2002 شرکت کرد بخش «پلیس مد» فیفا کامرون را جریمه کرد و 6 امتیاز از آنها در جدول مقدماتی جام کاست اگرچه در نهایت نفوذ پوما و عذرخواهی و اصلاح لباس توسط فدراسیون فوتبال کامرون به شکل پیراهن و شورت جدا و بازگرداندن آستین‌ها به شکل طبیعی اولیه، باعث شد امتیازات به کامرونی‌‌ها بازگردانده شود.
4- دپورتیوو وانکا؛ یک جوک محبوب
قطعا این فهرست بدون یادآوری پیراهن تیم پرویی دپورتیوو وانکا کامل نمی‌شود؛ نه فقط به خاطر راه‌های زشت این پیراهن که در سال 2003 طراحی شد بلکه به خاطر طراحی بد آن که باعث می‌شد لباس در اطراف شانه بشدت جمع شده و چین بخورد. این باشگاه با ابداع این لباس باعث شد شهر هائونکایو که از آن برمی‌خاست و در منطقه سرخپوست‌نشین وانکا قرار داشت به تسخیر این پیراهن درآید که بشدت مورد توجه مردم بومی قرار گرفته بود، اما بازتاب این لباس دهاتی در بریتانیا کاملا متفاوت بود. مثلا حدود یکهزار هوادار بریتانیایی این لباس را به صورت اینترنتی سفارش دادند، البته نه با طرح پیراهن تیم محبوبشان بلکه بر اساس طرح لباس حریف حیثیتی‌شان در لیگ فوتبال عوام‌پسند 5 به 5؛ نوعی فوتبال زمین کوچک که روی چمن‌های معمولا گل‌آلود در انگستان بازی می‌شود و لیگ‌های آن بین عوام بریتانیا به اندازه خود فوتبال محبوب است. آنها این کار را کردند تا در جریان رویارویی‌شان با تیم حریف آنها را با این طرح پرویی مسخره کنند. پس از این اتفاق سخنگوی باشگاه دپورتیوو وانکا به روزنامه «سان» گفت: «در بریتانیا همه فکر می‌کنند ما اسم بامزه‌ای داریم و این خیلی عجیب است».
5- پیراهن 100سالگی آتلتیک بیلبائو یا سس گوجه‌فرنگی؟
اگرچه آتلتیک بیلبائو در لالیگای اسپانیا بازی می‌کند اما آنها تعصب باسکی وحشتناکی دارند که بر این اساس فقط بازیکنان باسکی را جذب می‌کنند و از پیراهن و آرم باشگاهشان به عنوان سمبلی برای کشور باسک آزاد و مستقل استفاده می‌کنند، اما در سال 2004 در جریان جشن‌های 100سالگی باشگاه رئیس آنها خوسه‌ماریا آراته گفت: «آتلتیک بیلبائو فراتر از یک باشگاه فوتبال و بلکه یک حس قوی است، این باعث می‌شود اغلب تحلیل‌های نژادی درباره ما صدق نکند». از آنجا بود که طراح معروف پیراهن‌های فوتبال در بیلبائو «داریو اورزای» لباسی طراحی کرد تا نه‌تنها برازنده 100سالگی آتلتیک باشد بلکه طبق گفته آقای رئیس؛ پیشداوری‌های یکطرفه و نژادی درباره باشگاه را خنثی کند.
او با الهام از تصاویر موزه گوگنهایم بیلبائو پیراهنی ظاهرا شبیه لباس راه‌راه قرمز و سپید بیلبائو طراحی کرد که انگار لکه خون‌‌هایی از نژاد‌‌های مختلف در آن در هم ترکیب شده بودند، اما وقتی نتیجه کار بر تن بازیکنان باسک نشست بیشتر به پارچه‌ای آغشته به سس گوجه فرنگی می‌مانست. این طرح هنری خیلی زود در جریان حضور بیلبائو در جام یوفا مورد تمسخر قرار گرفت و باشگاه هم در اولین فرصت ممکن با اهدای آن به عنوان یک اثر هنری به موزه لباس «دالی» از شر سس گوجه فرنگی خلاص شد. نگاهي به بدترين لباس‌هاي دهه اخير فوتبال- 1
اجق وجق ها، جلف‌ها، مانكن‌ها
دومنیک رینور: فوتبال دهه‌های 80 و 90 برای همیشه با پیراهن‌های زشت و چندش‌آوری به یاد آورده می‌شود که معمولا معرف فوتبالی بود همانقدر چندش‌آور و صنعتی. ورود پرشتاب فوتبال به عرصه تجارت باعث سرهم‌بندی طرح‌هایی ظاهرا مدرن می‌شد که مثلا قرار بود فوتبال صنعتی و تکنولوژیک را به رخ بکشد ولی در واقع آنقدر ناشیانه و جلف بود که هنوز هم مرور آرشیو عکس‌ها یا فیلم‌های مربوط به آنها به کابوس می‌ماند.
اما این روند در نخستین دهه هزاره سوم هم قطع نشد. اگرچه طرح لباس‌های تیم‌ها با الهام از مزون‌های مد و لباس در رنگ و برش و اشکال روی آنها پیشرفت داشته است ولی هنوز هم شاهد ظهور گاهگدار جلف‌ترین و بی‌ریخت‌ترین لباس‌ها بر تن بازیکن‌های تیم‌هایی هستیم که اتفاقا در چنین جامه‌هایی عملکردشان هم به تیم دلقک‌ها شباهت می‌برد.
سایت معتبر Soccernet.com در آستانه دهه دوم قرن بیست و یکم به مرور زشت‌ترین لباس‌های دنیای فوتبال در یک دهه گذشته می‌پردازد.
1- خورخه کامپوس؛ وداع باشکوه
برای شروع چه کسی بهتر از سلطان بدلباس‌ها، خورخه کامپوس؟
دروازه‌بان ریزه و مشهور مکزیکی خودش لباس‌های بدقواره و بدرنگش را طراحی می‌کرد که در آنها از امواج ساحل آکاپولکو و مهارت‌های غرورآمیز رام‌کنندگان اسب آزتک الهام گرفته شده بود.
مشهور است که طراحی‌های او باعث شد بازی فوتبال رایانه‌ای EA sport’s FIFA football 2001 که در آن به صورت اختصاصی قابلیتی برای طراحی محبوب‌ترین پیراهن‌های کامپوسی توسط کاربران گنجانده شده بود به پرفروش‌ترین گیم رایانه‌ای فوتبال بدل شود. بعضی آثار کامپوس بویژه لباسی که در جام جهانی 1998 فرانسه بر تن کرد آنقدر اجق‌وجق بود که با اعتراض رقبای مکزیک او مجبور به عوض کردن پیراهنش شد.
کامپوس در سال 2004 با اعلام بازنشستگی‌اش در جریان بازی مکزیک- برزیل یک وداع باشکوه را رقم زد که در آن مسابقه هر یک از هم‌تیمی‌هایش یکی از طراحی‌های عجیب و غریب او از پیراهن تیم ملی مکزیک را بر تن کرده بودند.
2- پیراهن چسبان لاجوردی ایتالیا- جام ملت‌هاي اروپا 2000
اگر شما یک ورزشکار برنزه و جذاب ایتالیایی باشید شاید ایده این پیراهن چسبان را برای بدن‌نمایی چیز بدی ندانید ولی بر تن کردن این پیراهن از جنس لیکرا که توسط «کاپا» بزرگ‌ترین اسپانسر لباس ورزشی ایتالیایی‌ها طراحی شد آیا برازنده یک تیم ملی مثل ایتالیا بود؟ البته کاپا با این طرح عملا ستاره‌های آتزوری را در مرکز توجه یورو 2000 قرار داد به‌طوری که یک ایتالیای متوسط و دفاعی تا فینال بازی‌ها و تا چند ثانیه مانده به قهرمانی پیش رفت. در نگاه اول بسیاری از هواداران، حتی غیرایتالیایی‌ها هم عاشق این طرح چسبان شدند که انگار بازیکنان ایتالیا را در پوششی لاجوردی یا سپید به جای زمین چمن روی سن مزون مد فرستاده بود اما مشکل از وقتی آغاز شد که نخستین موج هواداران آتزوری این لباس را خریدند و بر تن کردند و متوجه شدند که این پیراهن‌های چسبان اگر زیبایی بدن‌های خوش‌تراش قهرمانان حرفه‌ای را نمایان می‌کند در عوض جلوه بسیار بدی هم از چاقی و عیوب بدن افراد عادی دارد.
تیم ملی ولز و تاتنهام از جمله نخستین مشتریان این طرح در جزیره بودند اما مثل بسیاری از طرح‌های افراطی، لباس‌های چسبان هم بزودی از مد افتادند.
3- پیراهن آستین حلقه‌ای کامرون؛ UNIQT
پوما رقیب کاپا برای آنکه از رقابت جا نماند حدود یک سال بعد در جریان جام ملت‌های آفریقای 2001 پیراهن نیمه‌چسبان و بدون آستینی برای بازیکنان خوش‌تراش کامرون طراحی کرد که در تبلیغاتش آنها را در این جامه نامتعارف شیرهای سبز معرفی می‌کرد و البته این لباس به شکل آزاردهنده‌ای زیربغل بازیکنان را عریان می‌ساخت.
کامرونی‌‌ها با این لباس ویژه از عنوان قهرمانی‌شان در جام ملت‌های آفریقای آن سال دفاع کردند ولی وقتی نوبت به جام جهانی رسید متوجه شدند که پوشیدن پیراهن بدون آستین طبق قوانین فوتبال قدغن است. پوما برای رفع این اشکال آستین‌هایی کوتاه به رنگ سیاه در این لباس‌ها تعبیه کرد ولی دیگر صبر فیفا لبریز شده بود و آن را رد کرد. اما پوما وقتی می‌خواست طرح را اصلاح کند وضع را بدتر کرد و یک لباس سر هم خلق کرد به نام «UNIQT» - که تلفظ آن می‌شود «یونی‌کیت» به معنای لباس یک تکه- اما قطعاً لباس فوتبال از نگاه قانونگذاران فیفا با مایوی شنا تفاوت داشت و وقتی کامرون با آن لباس یک‌تکه در مقدماتی جام جهانی 2002 شرکت کرد بخش «پلیس مد» فیفا کامرون را جریمه کرد و 6 امتیاز از آنها در جدول مقدماتی جام کاست اگرچه در نهایت نفوذ پوما و عذرخواهی و اصلاح لباس توسط فدراسیون فوتبال کامرون به شکل پیراهن و شورت جدا و بازگرداندن آستین‌ها به شکل طبیعی اولیه، باعث شد امتیازات به کامرونی‌‌ها بازگردانده شود.
4- دپورتیوو وانکا؛ یک جوک محبوب
قطعا این فهرست بدون یادآوری پیراهن تیم پرویی دپورتیوو وانکا کامل نمی‌شود؛ نه فقط به خاطر راه‌های زشت این پیراهن که در سال 2003 طراحی شد بلکه به خاطر طراحی بد آن که باعث می‌شد لباس در اطراف شانه بشدت جمع شده و چین بخورد. این باشگاه با ابداع این لباس باعث شد شهر هائونکایو که از آن برمی‌خاست و در منطقه سرخپوست‌نشین وانکا قرار داشت به تسخیر این پیراهن درآید که بشدت مورد توجه مردم بومی قرار گرفته بود، اما بازتاب این لباس دهاتی در بریتانیا کاملا متفاوت بود. مثلا حدود یکهزار هوادار بریتانیایی این لباس را به صورت اینترنتی سفارش دادند، البته نه با طرح پیراهن تیم محبوبشان بلکه بر اساس طرح لباس حریف حیثیتی‌شان در لیگ فوتبال عوام‌پسند 5 به 5؛ نوعی فوتبال زمین کوچک که روی چمن‌های معمولا گل‌آلود در انگستان بازی می‌شود و لیگ‌های آن بین عوام بریتانیا به اندازه خود فوتبال محبوب است. آنها این کار را کردند تا در جریان رویارویی‌شان با تیم حریف آنها را با این طرح پرویی مسخره کنند. پس از این اتفاق سخنگوی باشگاه دپورتیوو وانکا به روزنامه «سان» گفت: «در بریتانیا همه فکر می‌کنند ما اسم بامزه‌ای داریم و این خیلی عجیب است».
5- پیراهن 100سالگی آتلتیک بیلبائو یا سس گوجه‌فرنگی؟
اگرچه آتلتیک بیلبائو در لالیگای اسپانیا بازی می‌کند اما آنها تعصب باسکی وحشتناکی دارند که بر این اساس فقط بازیکنان باسکی را جذب می‌کنند و از پیراهن و آرم باشگاهشان به عنوان سمبلی برای کشور باسک آزاد و مستقل استفاده می‌کنند، اما در سال 2004 در جریان جشن‌های 100سالگی باشگاه رئیس آنها خوسه‌ماریا آراته گفت: «آتلتیک بیلبائو فراتر از یک باشگاه فوتبال و بلکه یک حس قوی است، این باعث می‌شود اغلب تحلیل‌های نژادی درباره ما صدق نکند». از آنجا بود که طراح معروف پیراهن‌های فوتبال در بیلبائو «داریو اورزای» لباسی طراحی کرد تا نه‌تنها برازنده 100سالگی آتلتیک باشد بلکه طبق گفته آقای رئیس؛ پیشداوری‌های یکطرفه و نژادی درباره باشگاه را خنثی کند.
او با الهام از تصاویر موزه گوگنهایم بیلبائو پیراهنی ظاهرا شبیه لباس راه‌راه قرمز و سپید بیلبائو طراحی کرد که انگار لکه خون‌‌هایی از نژاد‌‌های مختلف در آن در هم ترکیب شده بودند، اما وقتی نتیجه کار بر تن بازیکنان باسک نشست بیشتر به پارچه‌ای آغشته به سس گوجه فرنگی می‌مانست. این طرح هنری خیلی زود در جریان حضور بیلبائو در جام یوفا مورد تمسخر قرار گرفت و باشگاه هم در اولین فرصت ممکن با اهدای آن به عنوان یک اثر هنری به موزه لباس «دالی» از شر سس گوجه فرنگی خلاص شد. ارسال نظر
پربیننده