قافله عشق در سفر تاریخ

سیدمرتضی آوینی: قافله عشق در سفر تاریخ است و این تفسیری است بر آنچه فرموده‌اند: کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا... این سخنی است که پشت شیطان رامی‌لرزاند و یاران حق را به فیضان دائم رحمت او امیدوار می‌سازد... و تو، ای آنکه در سال شصت‌ویکم هجری هنوز در ذخایر تقدیر نهفته بوده‌ای و اکنون در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت، پای به سیاره زمین نهاده‌ای، نومید مشو، که تو را نیز عاشورایی است و کربلایی که تشنه خون توست و انتظار می‌کشد تا تو زنجیر خاک از پای اراده‌ات بگشایی و از خود و دلبستگی‌هایش هجرت کنی و به کهف حصین لازمان و لامکان ولایت ملحق شوی و فراتر از زمان و مکان، خود را به قافله سال شصت ویکم هجری برسانی و در رکاب امام عشق به شهادت رسی...یاران! شتاب کنید، قافله در راه است. می‌گویند که گناهکاران را نمی‌پذیرند؟ آری، گناهکاران را در این قافله راهی نیست... اما پشیمانان را می‌پذیرند. آدم نیز در این قافله ملازم رکاب حسین است، که او سرسلسله خیل پشیمانان است و اگر نبود باب توبه‌ای که خداوند با خون حسین میان زمین وآسمان گشوده است، آدم نیز دهشت‌زده و رهاشده و سرگردان، در این برهوت گمگشتگی وامی‌ماند...ای دل! تو چه می‌کنی؟ می‌مانی یا می‌روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین جدا کند! این چه اختیاری است که برای رو آوردن بدان باید پشت به اراده حق نهاد؟ ای دل! نیک بنگر تا قلاده دنیا را برگردنشان ببینی و سررشته قلاده را، که دردست شیطان است. آنان می‌انگارند که این راه را به اختیار خویش می‌روند، غافل که شیطان اصحاب دنیا را با همان غرایزی که در نفس خویش دارند، می‌فریبد. محمدرضا سنگری: شیون در مدینه پیچید. کوچه در کوچه خبر دهان به دهان گشت که ‌ام‌سلمه بی‌تاب است. سوگوارانه بر سر می‌زند. زنان بنی‌هاشم دوان و هراسان به دیدار آخرین و تنها همسر بازمانده‌ پیامبر شتافتند. - چه شده است اینگونه می‌گریی؟ - پسرم حسین کشته شد. - چگونه می‌گویی، ما همگان از حسین و قافله‌اش بی‌خبریم. - 50 سال از هجران رسول خدا می‌گذرد. 50 سال در حسرت دیدار او می‌سوزم. دیشب در خوابش دیدم، رنگ‌پریده، پژمرده، چهره غبارگرفته و قامت خمیده و از او پرسیدم چه شده است؟ چرا چنین شده‌ای؟ می‌دانید چه گفت... ؟ اشک‌ریزان و غمگنانه گفت: در کربلا بودم، دیشب تا سپیده‌دمان برای حسین و یاران شهیدش، مزار آماده می‌کردم. و ما چه می‌دانیم که بر پیامبر چه گذشت و در آن شامگاه که دشمن هلهله‌کنان، جشن پیروزی گرفته بود چشمان رسول خدا چه می‌دید. ای سینه‌نشین پیامبر،‌ای جان رسول خدا! پیامبر مزار خویش آماده می‌کرد یا مزار تو!‌ای بذر شکوفای خدا در خاک حاصلخیز کربلا! پیامبر باغبان بذرهای تو بود. همان گونه که تو باغبان بزرگ باغ بارور او بودی. ابوالقاسم حسینجانی: قمر بنی‌هاشم، به رود فُرات که می‌زد، آب، در پوستِ خود، نمی‌گنجید!در خیال خود، گمان می‌برد که از دست‌های تشنه عبّاس، لبریز خواهد شد.امّا، وقتی که آب را، تشنه، رها ساخت؛ در پیچ و تابِ خیالِ فُرات، تنها یک سؤال بود که موج می‌زد: «آخر، چرا؟!»عقل، اهل حساب است:آب می‌خواهد؛ دانه می‌خواهد؛ خواب می‌خواهد؛ خوراک می‌خواهد امّا، عشق، «حساب» را خود‌خواهی می‌پندارد؛ خود را نمی‌بیند؛ او را می‌خواهد. او را می‌نگرد و کارش، «خاطر‌خواهی» است، نه حساب و کتاب: خدایا اگر جرم و گناه‌های مرا، در میان‌ آوری، من، نیز، عفو و بخشش تو را در میان می‌کشم. و اگر، مرا در آتش دراندازی در برابر همه اهل آتش، فاش خواهم گفت؛ که: «دوست دارم»!... در همهمه‌ غیرت و درد، مگر می‌شود، کار دیگری هم، کرد؟! دلشوره درد، خواب را پس می‌زند و غیرتِ عشق، آب را. همه چیز، از آب، حیات دارد و آب، از آبرو! آبروی آب، از نگاهِ مردانه ملکوتیِ عبّاس، موج برمی‌دارد. و دست‌های تشنه خاک، به تماشای چشمانِ ماهِ بنی‌هاشم، بلند می‌شود. آبروی آب، از اوست: هر آب، که در مشکِ او نیست. آب نیست؛ آبرویی است فرو هِشته!