علي آبان افتلتي
فلسفه عزاداری او با همه فرق داشت. روش برخورد با ماه محرم از نظر او باید تجدیدنظر می‌شد. به قول خودش؛ ما باید عزاداری کنیم نه اینکه نمایش‌های گوناگون خیابانی که گاهی ضدعزاداری می‌شود، اجرا کنیم. به همین خاطر بوی غریب محرم که می‌آمد، دنبال حسینیه‌ای می‌گشت در یکی از مناطق محروم تا چند شب بدون هیچگونه ریا و خدای نکرده اهداف دیگر، به آنجا برود و به یاد اباعبدالله سینه بزند و اشک بریزد.حرف همه‌ساله‌اش این بود که باید در چادری یا حسینیه‌ای عزاداری کنم که روی فرش‌های رنگارنگ ننشینم. غذای تجملاتی جلوی من نگذارند. صاحبان هیات عزاداری کسانی نباشند که در طول سال برای درآمد کلان دست به هر کاری بزنند و حقوق ضعیف‌ترین افراد جامعه را پایمال کنند، نه حلال بفهمند و نه حرام، و موقع محرم بیایند مثلا چند تا گوسفند و چند گونی برنج و حواشی آن را با نوعی جلوه‌گری و تبختر به زمین بزنند و عزاداران میل کنند. همیشه از آنها می‌گریخت و به تعبیر خودش از آن همه عوام‌فریبی حالش به هم می‌خورد. دوست داشت جایی عزاداری کند که نه زنجیر باشد و نه علامت و کتل! یعنی چیزهای وارداتی که برای انحراف از خلوص نیت و گریز از مسیر درست حسین دوستی از ناکجاهای جهان وارد ایران شد. جایی برود که دست‌های بی‌ریای جوانان، عاشقانه و عارفانه بر سینه‌هایشان فرود بیاید. جایی عزاداری کند که تنها تماشاگر آنها خدا و حسین(ع) و یارانش باشند. نه عده‌ای که به نام حسین (ع) اما به کام هوا و هوس خود و دیگران گوشه خیابان‌ها را اشغال کنند که مثلا تفرج و تفرح خاطری به دست آورده باشند و راضی به خانه برگردند اما نه از فلسفه کربلا جمله‌ای بلد باشند و نه گامی در مسیر قیام حسین (ع) بگذارند.امسال هم مثل هر سال تصمیم گرفته بود یا از خانه بیرون نرود و بنشیند پای تلویزیون و عزاداری کند یا برود جنوبی‌ترین قسمت شهر و چادری پیدا کند که روح امام حسین(ع) حاکم باشد. چادری که عده‌ای عزادار را نه برای خوشایند تماشاگران حاشیه خیابان و نه برای نمایش تیپ و قدرت و مدل‌های ضدحسینی در خود پناه داده باشد و رفت و جایی را که می‌خواست پیدا کرد.و چقدر راضی به نظر می‌آمد از اینکه فقط در چادر عزاداری کرد و عزاداران به خیابان نیامدند تا مبادا مزاحمت و ترافیک برای خلق ایجاد کنند و خدای نکرده عده‌ای زیر لب، ناسزا نثارشان کنند. خوشحال بود که عده‌ای جوان پیشاپیش صف با لباس‌ها و مدل‌های تبلیغی سردمداری نمی‌کردند و اگر کسی خواستار عبور از آنجا می‌شد، پاسخی آزاردهنده از مسؤولان هیات نمی‌شنید تا اجر و پاداش آنها از بین برود.سال قبل هم تا روز شهادت آقا، در یکی از حسینیه‌های جنوب شهر شرکت کرده بود و هر شب که به خانه برمی‌گشت از رفتار و برخوردش پیدا بود که چقدر به سمت تکامل اوج می‌گرفت. کم‌حرف‌تر شده بود. ته چشم‌هایش هرگز خشک نبود، نم اشکی همیشه گوشه چشم‌هایش جاخوش کرده بود که بوی خوش حسین(ع)می‌داد. خبر از غربت کربلائیان می‌داد. نشان از دست بریده عباس (ع) گلوی سرخ علی‌اصغر(ع) و خبر از پیکر در خون شناور حماسه‌ساز کربلا می‌داد.اشکی که غربت و حماسه را در خود جمع کرده بود. اما نه غربت حسین(ع) که غربت ما که بی‌آن قهرمان حماسه عشق و معرفت، غریب شده‌ایم و حماسه‌ای که دیگر هرگز تکرار نشد. حماسه‌ای که خود باقی ماند و حماسه‌سازش را به ابدیت، به افتخار و به عشق پیوند زد و جای خالی او را برای ما به یادگار گذاشت که هرگز با هیچ کسی پر نخواهد شد. رسیده بود به ایمانی که فریاد می‌زد، آبروی تاریخ 2 بال دارد، حسین(ع) و زینب (س) بی این دو، تاریخ آزادگی و غیرت و مردانگی برای همیشه از حیثیت و افتخار بی‌نصیب بود. پس چگونه می‌توان برابر این عظمت‌ها با کم‌التفاتی به درد خویش بیندیشیم نه... دلم مرا می‌برد...
علي آبان افتلتي
فلسفه عزاداری او با همه فرق داشت. روش برخورد با ماه محرم از نظر او باید تجدیدنظر می‌شد. به قول خودش؛ ما باید عزاداری کنیم نه اینکه نمایش‌های گوناگون خیابانی که گاهی ضدعزاداری می‌شود، اجرا کنیم. به همین خاطر بوی غریب محرم که می‌آمد، دنبال حسینیه‌ای می‌گشت در یکی از مناطق محروم تا چند شب بدون هیچگونه ریا و خدای نکرده اهداف دیگر، به آنجا برود و به یاد اباعبدالله سینه بزند و اشک بریزد.حرف همه‌ساله‌اش این بود که باید در چادری یا حسینیه‌ای عزاداری کنم که روی فرش‌های رنگارنگ ننشینم. غذای تجملاتی جلوی من نگذارند. صاحبان هیات عزاداری کسانی نباشند که در طول سال برای درآمد کلان دست به هر کاری بزنند و حقوق ضعیف‌ترین افراد جامعه را پایمال کنند، نه حلال بفهمند و نه حرام، و موقع محرم بیایند مثلا چند تا گوسفند و چند گونی برنج و حواشی آن را با نوعی جلوه‌گری و تبختر به زمین بزنند و عزاداران میل کنند. همیشه از آنها می‌گریخت و به تعبیر خودش از آن همه عوام‌فریبی حالش به هم می‌خورد. دوست داشت جایی عزاداری کند که نه زنجیر باشد و نه علامت و کتل! یعنی چیزهای وارداتی که برای انحراف از خلوص نیت و گریز از مسیر درست حسین دوستی از ناکجاهای جهان وارد ایران شد. جایی برود که دست‌های بی‌ریای جوانان، عاشقانه و عارفانه بر سینه‌هایشان فرود بیاید. جایی عزاداری کند که تنها تماشاگر آنها خدا و حسین(ع) و یارانش باشند. نه عده‌ای که به نام حسین (ع) اما به کام هوا و هوس خود و دیگران گوشه خیابان‌ها را اشغال کنند که مثلا تفرج و تفرح خاطری به دست آورده باشند و راضی به خانه برگردند اما نه از فلسفه کربلا جمله‌ای بلد باشند و نه گامی در مسیر قیام حسین (ع) بگذارند.امسال هم مثل هر سال تصمیم گرفته بود یا از خانه بیرون نرود و بنشیند پای تلویزیون و عزاداری کند یا برود جنوبی‌ترین قسمت شهر و چادری پیدا کند که روح امام حسین(ع) حاکم باشد. چادری که عده‌ای عزادار را نه برای خوشایند تماشاگران حاشیه خیابان و نه برای نمایش تیپ و قدرت و مدل‌های ضدحسینی در خود پناه داده باشد و رفت و جایی را که می‌خواست پیدا کرد.و چقدر راضی به نظر می‌آمد از اینکه فقط در چادر عزاداری کرد و عزاداران به خیابان نیامدند تا مبادا مزاحمت و ترافیک برای خلق ایجاد کنند و خدای نکرده عده‌ای زیر لب، ناسزا نثارشان کنند. خوشحال بود که عده‌ای جوان پیشاپیش صف با لباس‌ها و مدل‌های تبلیغی سردمداری نمی‌کردند و اگر کسی خواستار عبور از آنجا می‌شد، پاسخی آزاردهنده از مسؤولان هیات نمی‌شنید تا اجر و پاداش آنها از بین برود.سال قبل هم تا روز شهادت آقا، در یکی از حسینیه‌های جنوب شهر شرکت کرده بود و هر شب که به خانه برمی‌گشت از رفتار و برخوردش پیدا بود که چقدر به سمت تکامل اوج می‌گرفت. کم‌حرف‌تر شده بود. ته چشم‌هایش هرگز خشک نبود، نم اشکی همیشه گوشه چشم‌هایش جاخوش کرده بود که بوی خوش حسین(ع)می‌داد. خبر از غربت کربلائیان می‌داد. نشان از دست بریده عباس (ع) گلوی سرخ علی‌اصغر(ع) و خبر از پیکر در خون شناور حماسه‌ساز کربلا می‌داد.اشکی که غربت و حماسه را در خود جمع کرده بود. اما نه غربت حسین(ع) که غربت ما که بی‌آن قهرمان حماسه عشق و معرفت، غریب شده‌ایم و حماسه‌ای که دیگر هرگز تکرار نشد. حماسه‌ای که خود باقی ماند و حماسه‌سازش را به ابدیت، به افتخار و به عشق پیوند زد و جای خالی او را برای ما به یادگار گذاشت که هرگز با هیچ کسی پر نخواهد شد. رسیده بود به ایمانی که فریاد می‌زد، آبروی تاریخ 2 بال دارد، حسین(ع) و زینب (س) بی این دو، تاریخ آزادگی و غیرت و مردانگی برای همیشه از حیثیت و افتخار بی‌نصیب بود. پس چگونه می‌توان برابر این عظمت‌ها با کم‌التفاتی به درد خویش بیندیشیم نه... ارسال نظر
پربیننده