«یوهان کبیر» اثر ماندگار دیگری در نوکمپ بر جای گذاشت.72سال پس از سرکوب کاتالان‌ها به دست «خنرال فرانکو» و سلطنت‌طلبان و 33سال پس از شکل‌گیری دوباره سمبل غرور و هویت آنها یعنی تیم ملی کاتالونیا، درست پس از مرگ دیکتاتور، یوهان کرویف نویدبخش اتفاقی بزرگ برای استقلال‌طلبان شد.
او که 33 سال پیش خود با جامه تیم ملی کاتالونیا مقابل تیم ملی شوروی بازی کرده بود تا همراه دیگر ستاره‌های آن روز بارسا، مرگ دیکتاتور را جشن بگیرد آرزو داشت در آستانه همه‌پرسی جدید کاتالان‌ها برای اعلام استقلال از اسپانیا، مجموعه‌ای به همان قدرت تیمی که از شوروی، غول فوتبال دهه‌های 80-70 تساوی گرفت بسازد اما شاید خود اسطوره هم باور نمی‌کرد تیم ملی کاتالونیای ساخته او چنین نمایش مقتدرانه‌ای داشته باشد. در شبی که مردم بندر شمال شرقی شبه‌جزیره ایبری جشنی مشابه جشن استقلال به راه انداخته بودند و در مسابقه‌ای که اگرچه از سوی هواداران آرژانتینی و کاتالان رویداد ملی محسوب می‌شد اما فیفا آن را به رسمیت نمی‌شناخت، کرویف ردپای خود را بار دیگر در تاریخ این مردم خواهان هویت مستقل از حکومت پادشاهی مادرید بر جای گذاشت و یک پیروزی بزرگ را مقابل آرژانتین به ثبت رساند. کاتالونیا 4- آرژانتین 2!
جشنی در غیاب پپ، سسک و مسیا
سه‌شنبه‌شب نوکمپ نورباران بود. برای نخستین‌بار پس از 3 دهه یک کاتالونیای قدرتمند روانه میدانی ملی شد. اگرچه فدراسیون فوتبال اسپانیا این مسابقه را یک دیدار استانی مرسوم در ایام کریسمس به حساب می‌آورد و فیفا هم آن را جزو سوابق ملی تیم ملی آرژانتین، میهمان بزرگ کاتالان‌ها ثبت نمی‌کند. پیش از آغاز مسابقه، نورافکن‌های عادی معبد فوتبال بارسلونا خاموش شدند تا در عوض نورافکن‌های گردان رنگارنگ و منورهایی به رنگ پرچم سرخ و زرد کاتالونیا آسمان نوکمپ را روشن کند. نام بازیکنان اصلی و ذخیره تیم ملی کاتالونیا یکی‌یکی خوانده می‌شد و آنها دست گردان همراه با هلهله هوادارانشان که به50هزار نفر بالغ می‌شدند به کانون روشن وسط چمن می‌آمدند. پیراهن سپیدی که 5 راه زرد و 4 راه سرخ موازی به نشانه پرچم کاتالونیا به شکل عمودی بر سمت راست آن نقش بسته بود با حاشیه‌های سرمه‌ای و تکرار پرچم روی سرشانه‌ها بالاتنه‌ای را شکل می‌داد که گفته می‌شود در آن از لباس ملوانان کاتالان در جنگ‌های داخلی دهه 1930 الهام گرفته شده است؛ لباسی که برای بسیاری از ساکنان 5 میلیونی ایالت کاتالونیا از پیراهن آبی‌واناری بارسا هم مقدس‌تر است، همان بارسایی که فراتر از یک باشگاه یا ارتش کاتالونیا خوانده می‌شود. بدین‌ترتیب والدس، پیکه، پویول، کاپدویا، برونو سالتور، سرجیو بوسکتس، سرجیو گارسیا، شاوی، بوژان و ژوان وردو با لهجه كاتالان خوانده شدند و این نام اولگر پرساس بازیکن شماره 4 بود که در آخر حتی پس از فراخوانده شدن ذخیره‌هایی چون هورتادو، لوپو، سرجیو گونسالس، اسکارسرانو و... در ورزشگاه پیچید تا معلوم شود مدافع نه‌چندان مستحکم سابق بارسا که با هماهنگی کرویف حالا در آژاکس آمستردام به فوتبال حرفه‌ای‌اش ادامه می‌دهد محبوب‌ترین بازیکن تیم ملی کاتالونیاست. دلیلش هم روشن است. اولگر همان زمان که به‌عنوان شماره 4 بارسا لیگ قهرمانان را فتح می‌کرد دعوت تیم ملی اسپانیا را رد و ادعا کرد جایی را به اسم اسپانیا نمی‌شناسد. علاوه بر این، او تنها ستاره‌ای است که در هر شرایطی خود را به بازی‌های بي‌موقع تیم ملی کاتالونیا می‌رساند. این تعصب موجب شده شماره 4 او در تیم ملی کاتالونیا ابدی شود و این فوتبالیست روشنفکر اقتصاددان و قلم به‌دست در افکار عمومی کاتالان از جایگاهی حتی فراتر از ابرستاره‌های بارسا چون مسی، پویول و ژاوی برخوردار شود.
فرار به سوی تعطیلات
با این وجود، اهالی نوکمپ و هواداران اندک آرژانتینی تا آخرین لحظات منتظر ماندند که مسی را ببینند اما بهترین بازیکن جهان را با اینکه نامش در فهرست ذخیره‌های آرژانتین با شماره 10 ثبت شده بود هیچ‌کس در نوکمپ ندید که ندید تا ستاره محبوب بارسا هم مثل سسک فابرگاس و پپ گوآردیولا در این مراسم به‌یادماندنی غایب باشد. با اینکه نام مسی به‌عنوان شماره 10 آلبی چلستی اعلام شد اما این خبر هم پیچیده بود که مسیا برای پرهیز از رویارویی با هواداران دوآتشه کاتالونیا مصدومیت را بهانه کرده و پس از پایان جام جهانی باشگاهی در ابوظبی از خلیج‌فارس به بارسلونا نیامده و مستقیما راهی تعطیلات زمستانی شده است. این را ژوانژو برائو فیزیوتراپیست بارسا لحظاتی پیش از مسابقه فاش کرده بود. روزنامه اسپورت ارگان باشگاه بارسلونا هم فاش کرد که غیبت مسی از ترکیب آرژانتین 140 هزار یورو از درآمد فدراسیون فوتبال این کشور از مسابقه سه‌شنبه شب کاسته است؛ درآمدی که در مجموع تنها از محل بلیت‌فروشی بین 420 تا 560 هزار یورو پیش‌بینی می‌شد. پپ گوآردیولا هم ترجیح داد از امارات به قطر برود تا روزهایی گرم را در اوج سرمای اروپا سپری کند، آن هم در کنار دوستانی که از زمان بازی در لیگ قطر برای خود دست و پا کرده بود. از طرف دیگر فابرگاس و گابری هم نتوانستند اجازه باشگاه‌هایشان آرسنال و آژاکس را برای سفر به بارسلونا بگیرند تا کاتالان‌ها هم مثل آرژانتینی‌ها بهانه‌ای برای غیبت بهترین‌هایشان داشته باشند.
کاتالونیا بزرگ‌ترين غايب جام‌جهاني
... و کاتالونیای کرویف پیروز شد. او با اعتبارش برای نخستین‌بار بزرگ‌ترین ستاره‌های کاتالان را در قالب یک تیم جمع کرد تا دنیا دریابد که بزرگ‌ترین غایب جام جهانی 2010 نه روسیه، کرواسی، ترکیه، سوئد، بلژیک، اسکاتلند، کلمبیا یا مصر که تیم ملی کاتالونیاست؛ تیمی که از همان ابتدا با فوتبالی روان، تک‌ضرب و شناور بر آرژانتین مارادونا تسلط یافت و اگرچه در نیمه دوم با ورود بازیکنانی که در دنیای فوتبال کمتر نامی از آنها شنیده شده تسلطش بر مالکیت توپ و جریان بازی را از دست داد اما در نهایت پیروز شد.
در ترکیب سپید و آسمانی‌ها نه تنها جای خالی مسی کاملا به چشم می‌آمد که بازیکنان دیگری که حکم ستون فقرات آلبی چلستی را داشتند مثل ماسچرانو، هاینتزه، زانتی، ته‌وس و آگوئرو هم غایب بودند. اگرچه دوستداران آرژانتین معتقدند کاتالان‌ها در این مسابقه بر سایه آرژانتین پیروز شده‌اند اما این دیدگاه تا حدودی به خاطر ناشناخته بودن تعریف تیم ملی کاتالونیا نیز هست چون در تیم میزبان هم بازیکنانی غایب بودند که به هیچ وجه نمی‌توان نادیده گرفتشان؛ فابرگاس که نتوانست رضایت ونگر را جلب کند، اینیستا که به بهانه متولد نشدن در کاتالونیا دعوت نشد (در حالی که اگر همین امروز فیفا و یوفا اجازه تشکیل تیم ملی کاتالونیا را بدهند اینیستا هم به‌خاطر اقامت 12ساله‌اش در بارسلونا و هم به‌خاطر علاقه قلبی به این شهر قطعا دیگر به پیراهن اسپانیا فکر نخواهد کرد)، په‌په‌‌رینا دروازه‌بان روزهای نه چندان دور بارسا هم به دلایلی شبیه به دعوت نشدن اینیستا فراخوانده نشد. علاوه بر اینها بسیاری از بازیکنان کاتالان شاغل در لالیگا که می‌توانستند در پست‌های هجومی بازی کنند مصدوم بودند؛ لوکه مهاجم بلندآوازه مالاگا، رائول تامودو و ایوان دلاپنیا شاخص‌ترین بازیکنان اسپانیول (همشهری بارسا) و گابری هافبک آژاکس.
نيمي از تركيب اسپانيا با سبك بارسا
بازی با برتری مشهود کاتالان‌ها شروع شد در حالی که کرویف روی نیمکت میزبان، آرام و خونسرد نشسته بود (و این آرامش را تا پایان حتی در لحظات چهارگانه گل‌های تیمش حفظ کرد) و مارادونا آن بالا از جایگاه ویژه بازی را نظاره می‌کرد. او می‌توانست به دلیل رسمی نبودن این مسابقه روی نیمکت آرژانتین هم بنشیند اما انگار می‌خواست برای بازی دوستانه بعدی مقابل نیوزیلند که نمی‌تواند کنار تیم باشد تمرین کند. پس خودش روی سکوها رفت و انریکه واسکس دستیارش را کنار نیمکت گذاشت، بدون گوشی، تلفن همراه یا هرگونه فرستنده و گیرنده دیگری. ژاوی در قلب تیم کاتالان هم مثل بارسلونا حضوری پررنگ داشت. پیکه ملقب به پیکن باوئر هم به تشخیص کرویف به پست هافبک دفاعی آمده بود تا هم در دفاع جا برای اولگر باز شود و هم نبود بازیکنان بزرگ در خط میانی احساس نشود. در ترکیب ابتدایی تیم او 5 بازیکن فیکس تیم ملی اسپانیا دیده می‌شدند؛ پویول، کاپدویا، پیکه، ژاوی و بوسکتس، یعنی همان‌هایی که کمتر از یک ماه پیش مقابل همین آرژانتینی‌ها 2-1 پیروز شده بودند. مارادونا هم تقریبا تلفیقی از بازیکنان فیکس و ذخیره را به زمین فرستاده بود در حالی که تیم او از انگیزه‌های ویژه گاگو و ایگوآین 2 بازیکن رئال مادرید سود می‌برد. این 2 بویژه ایگوآین در نوک حمله می‌خواستند هر طور شده مقابل کاتالان‌ها زهری بریزند تا در بازگشت به مادرید حضورشان را در این مسابقه غیرضروری، توجیه کرده باشند اما ایگوآین دست‌کم 3موقعیت تک به تک را از دست داد. اسکیل لاوتزی که 2 سال پیش هم در قالب تیم المپیک آرژانتین با کاتالان‌ها بازی کرده بود نتوانست حضوری موثر در غیبت مسی داشته باشد در عوض این دی‌ماریا گوش چپ نوظهور تیم مارادونا بود که بارها و بارها دفاع میزبان را تهدید کرد و یک گل هم زد اما گلی که پیش گل استثنایی بوژان کرکوویچ رنگ باخت. جوان 2 رگه صرب- کاتالان گل دوم کاتالونیا را پس از دريبل کردن 4 بازیکن آرژانتین در عرض و عمق به ثمر رساند تا بهترین بازیکن زمین لقب بگیرد. سرجیو گارسیا، سرجیو گونسالس (پنالتی) و مویزس هورتادو زننده 3 گل دیگر تیم کرویف بودند که 2 گل را یکی پاستوره با ضربه روی پای دیدنی پای چپ از پشت هجده قدم و دیگری را دی‌ماریا پاسخ دادند. در حالی که کاتالان‌ها در سال‌های اخیر به تشکیل تیم‌هایی از بازیکنان متوسط و معمولی و صرفا حضور در بازی‌های دوستانه عادت کرده بودند، کرویف با این تیم بزرگ و نتیجه‌ای درخشان آینده‌ای روشن پیش روی فوتبال کاتالونیا گشود. کاتالونیایی که 2 سال پیش به المپیک آرژانتین 1- صفر باخته بود حالا با اقتدار تمام تیم ملی آرژانتین را چنین گلباران می‌کند. کاتالونیا4 ـ آرژانتین2
كاتالونيا بزرگ‌ترين غايب جام‌جهاني
«یوهان کبیر» اثر ماندگار دیگری در نوکمپ بر جای گذاشت.72سال پس از سرکوب کاتالان‌ها به دست «خنرال فرانکو» و سلطنت‌طلبان و 33سال پس از شکل‌گیری دوباره سمبل غرور و هویت آنها یعنی تیم ملی کاتالونیا، درست پس از مرگ دیکتاتور، یوهان کرویف نویدبخش اتفاقی بزرگ برای استقلال‌طلبان شد.
او که 33 سال پیش خود با جامه تیم ملی کاتالونیا مقابل تیم ملی شوروی بازی کرده بود تا همراه دیگر ستاره‌های آن روز بارسا، مرگ دیکتاتور را جشن بگیرد آرزو داشت در آستانه همه‌پرسی جدید کاتالان‌ها برای اعلام استقلال از اسپانیا، مجموعه‌ای به همان قدرت تیمی که از شوروی، غول فوتبال دهه‌های 80-70 تساوی گرفت بسازد اما شاید خود اسطوره هم باور نمی‌کرد تیم ملی کاتالونیای ساخته او چنین نمایش مقتدرانه‌ای داشته باشد. در شبی که مردم بندر شمال شرقی شبه‌جزیره ایبری جشنی مشابه جشن استقلال به راه انداخته بودند و در مسابقه‌ای که اگرچه از سوی هواداران آرژانتینی و کاتالان رویداد ملی محسوب می‌شد اما فیفا آن را به رسمیت نمی‌شناخت، کرویف ردپای خود را بار دیگر در تاریخ این مردم خواهان هویت مستقل از حکومت پادشاهی مادرید بر جای گذاشت و یک پیروزی بزرگ را مقابل آرژانتین به ثبت رساند. کاتالونیا 4- آرژانتین 2!
جشنی در غیاب پپ، سسک و مسیا
سه‌شنبه‌شب نوکمپ نورباران بود. برای نخستین‌بار پس از 3 دهه یک کاتالونیای قدرتمند روانه میدانی ملی شد. اگرچه فدراسیون فوتبال اسپانیا این مسابقه را یک دیدار استانی مرسوم در ایام کریسمس به حساب می‌آورد و فیفا هم آن را جزو سوابق ملی تیم ملی آرژانتین، میهمان بزرگ کاتالان‌ها ثبت نمی‌کند. پیش از آغاز مسابقه، نورافکن‌های عادی معبد فوتبال بارسلونا خاموش شدند تا در عوض نورافکن‌های گردان رنگارنگ و منورهایی به رنگ پرچم سرخ و زرد کاتالونیا آسمان نوکمپ را روشن کند. نام بازیکنان اصلی و ذخیره تیم ملی کاتالونیا یکی‌یکی خوانده می‌شد و آنها دست گردان همراه با هلهله هوادارانشان که به50هزار نفر بالغ می‌شدند به کانون روشن وسط چمن می‌آمدند. پیراهن سپیدی که 5 راه زرد و 4 راه سرخ موازی به نشانه پرچم کاتالونیا به شکل عمودی بر سمت راست آن نقش بسته بود با حاشیه‌های سرمه‌ای و تکرار پرچم روی سرشانه‌ها بالاتنه‌ای را شکل می‌داد که گفته می‌شود در آن از لباس ملوانان کاتالان در جنگ‌های داخلی دهه 1930 الهام گرفته شده است؛ لباسی که برای بسیاری از ساکنان 5 میلیونی ایالت کاتالونیا از پیراهن آبی‌واناری بارسا هم مقدس‌تر است، همان بارسایی که فراتر از یک باشگاه یا ارتش کاتالونیا خوانده می‌شود. بدین‌ترتیب والدس، پیکه، پویول، کاپدویا، برونو سالتور، سرجیو بوسکتس، سرجیو گارسیا، شاوی، بوژان و ژوان وردو با لهجه كاتالان خوانده شدند و این نام اولگر پرساس بازیکن شماره 4 بود که در آخر حتی پس از فراخوانده شدن ذخیره‌هایی چون هورتادو، لوپو، سرجیو گونسالس، اسکارسرانو و... در ورزشگاه پیچید تا معلوم شود مدافع نه‌چندان مستحکم سابق بارسا که با هماهنگی کرویف حالا در آژاکس آمستردام به فوتبال حرفه‌ای‌اش ادامه می‌دهد محبوب‌ترین بازیکن تیم ملی کاتالونیاست. دلیلش هم روشن است. اولگر همان زمان که به‌عنوان شماره 4 بارسا لیگ قهرمانان را فتح می‌کرد دعوت تیم ملی اسپانیا را رد و ادعا کرد جایی را به اسم اسپانیا نمی‌شناسد. علاوه بر این، او تنها ستاره‌ای است که در هر شرایطی خود را به بازی‌های بي‌موقع تیم ملی کاتالونیا می‌رساند. این تعصب موجب شده شماره 4 او در تیم ملی کاتالونیا ابدی شود و این فوتبالیست روشنفکر اقتصاددان و قلم به‌دست در افکار عمومی کاتالان از جایگاهی حتی فراتر از ابرستاره‌های بارسا چون مسی، پویول و ژاوی برخوردار شود.
فرار به سوی تعطیلات
با این وجود، اهالی نوکمپ و هواداران اندک آرژانتینی تا آخرین لحظات منتظر ماندند که مسی را ببینند اما بهترین بازیکن جهان را با اینکه نامش در فهرست ذخیره‌های آرژانتین با شماره 10 ثبت شده بود هیچ‌کس در نوکمپ ندید که ندید تا ستاره محبوب بارسا هم مثل سسک فابرگاس و پپ گوآردیولا در این مراسم به‌یادماندنی غایب باشد. با اینکه نام مسی به‌عنوان شماره 10 آلبی چلستی اعلام شد اما این خبر هم پیچیده بود که مسیا برای پرهیز از رویارویی با هواداران دوآتشه کاتالونیا مصدومیت را بهانه کرده و پس از پایان جام جهانی باشگاهی در ابوظبی از خلیج‌فارس به بارسلونا نیامده و مستقیما راهی تعطیلات زمستانی شده است. این را ژوانژو برائو فیزیوتراپیست بارسا لحظاتی پیش از مسابقه فاش کرده بود. روزنامه اسپورت ارگان باشگاه بارسلونا هم فاش کرد که غیبت مسی از ترکیب آرژانتین 140 هزار یورو از درآمد فدراسیون فوتبال این کشور از مسابقه سه‌شنبه شب کاسته است؛ درآمدی که در مجموع تنها از محل بلیت‌فروشی بین 420 تا 560 هزار یورو پیش‌بینی می‌شد. پپ گوآردیولا هم ترجیح داد از امارات به قطر برود تا روزهایی گرم را در اوج سرمای اروپا سپری کند، آن هم در کنار دوستانی که از زمان بازی در لیگ قطر برای خود دست و پا کرده بود. از طرف دیگر فابرگاس و گابری هم نتوانستند اجازه باشگاه‌هایشان آرسنال و آژاکس را برای سفر به بارسلونا بگیرند تا کاتالان‌ها هم مثل آرژانتینی‌ها بهانه‌ای برای غیبت بهترین‌هایشان داشته باشند.
کاتالونیا بزرگ‌ترين غايب جام‌جهاني
... و کاتالونیای کرویف پیروز شد. او با اعتبارش برای نخستین‌بار بزرگ‌ترین ستاره‌های کاتالان را در قالب یک تیم جمع کرد تا دنیا دریابد که بزرگ‌ترین غایب جام جهانی 2010 نه روسیه، کرواسی، ترکیه، سوئد، بلژیک، اسکاتلند، کلمبیا یا مصر که تیم ملی کاتالونیاست؛ تیمی که از همان ابتدا با فوتبالی روان، تک‌ضرب و شناور بر آرژانتین مارادونا تسلط یافت و اگرچه در نیمه دوم با ورود بازیکنانی که در دنیای فوتبال کمتر نامی از آنها شنیده شده تسلطش بر مالکیت توپ و جریان بازی را از دست داد اما در نهایت پیروز شد.
در ترکیب سپید و آسمانی‌ها نه تنها جای خالی مسی کاملا به چشم می‌آمد که بازیکنان دیگری که حکم ستون فقرات آلبی چلستی را داشتند مثل ماسچرانو، هاینتزه، زانتی، ته‌وس و آگوئرو هم غایب بودند. اگرچه دوستداران آرژانتین معتقدند کاتالان‌ها در این مسابقه بر سایه آرژانتین پیروز شده‌اند اما این دیدگاه تا حدودی به خاطر ناشناخته بودن تعریف تیم ملی کاتالونیا نیز هست چون در تیم میزبان هم بازیکنانی غایب بودند که به هیچ وجه نمی‌توان نادیده گرفتشان؛ فابرگاس که نتوانست رضایت ونگر را جلب کند، اینیستا که به بهانه متولد نشدن در کاتالونیا دعوت نشد (در حالی که اگر همین امروز فیفا و یوفا اجازه تشکیل تیم ملی کاتالونیا را بدهند اینیستا هم به‌خاطر اقامت 12ساله‌اش در بارسلونا و هم به‌خاطر علاقه قلبی به این شهر قطعا دیگر به پیراهن اسپانیا فکر نخواهد کرد)، په‌په‌‌رینا دروازه‌بان روزهای نه چندان دور بارسا هم به دلایلی شبیه به دعوت نشدن اینیستا فراخوانده نشد. علاوه بر اینها بسیاری از بازیکنان کاتالان شاغل در لالیگا که می‌توانستند در پست‌های هجومی بازی کنند مصدوم بودند؛ لوکه مهاجم بلندآوازه مالاگا، رائول تامودو و ایوان دلاپنیا شاخص‌ترین بازیکنان اسپانیول (همشهری بارسا) و گابری هافبک آژاکس.
نيمي از تركيب اسپانيا با سبك بارسا
بازی با برتری مشهود کاتالان‌ها شروع شد در حالی که کرویف روی نیمکت میزبان، آرام و خونسرد نشسته بود (و این آرامش را تا پایان حتی در لحظات چهارگانه گل‌های تیمش حفظ کرد) و مارادونا آن بالا از جایگاه ویژه بازی را نظاره می‌کرد. او می‌توانست به دلیل رسمی نبودن این مسابقه روی نیمکت آرژانتین هم بنشیند اما انگار می‌خواست برای بازی دوستانه بعدی مقابل نیوزیلند که نمی‌تواند کنار تیم باشد تمرین کند. پس خودش روی سکوها رفت و انریکه واسکس دستیارش را کنار نیمکت گذاشت، بدون گوشی، تلفن همراه یا هرگونه فرستنده و گیرنده دیگری. ژاوی در قلب تیم کاتالان هم مثل بارسلونا حضوری پررنگ داشت. پیکه ملقب به پیکن باوئر هم به تشخیص کرویف به پست هافبک دفاعی آمده بود تا هم در دفاع جا برای اولگر باز شود و هم نبود بازیکنان بزرگ در خط میانی احساس نشود. در ترکیب ابتدایی تیم او 5 بازیکن فیکس تیم ملی اسپانیا دیده می‌شدند؛ پویول، کاپدویا، پیکه، ژاوی و بوسکتس، یعنی همان‌هایی که کمتر از یک ماه پیش مقابل همین آرژانتینی‌ها 2-1 پیروز شده بودند. مارادونا هم تقریبا تلفیقی از بازیکنان فیکس و ذخیره را به زمین فرستاده بود در حالی که تیم او از انگیزه‌های ویژه گاگو و ایگوآین 2 بازیکن رئال مادرید سود می‌برد. این 2 بویژه ایگوآین در نوک حمله می‌خواستند هر طور شده مقابل کاتالان‌ها زهری بریزند تا در بازگشت به مادرید حضورشان را در این مسابقه غیرضروری، توجیه کرده باشند اما ایگوآین دست‌کم 3موقعیت تک به تک را از دست داد. اسکیل لاوتزی که 2 سال پیش هم در قالب تیم المپیک آرژانتین با کاتالان‌ها بازی کرده بود نتوانست حضوری موثر در غیبت مسی داشته باشد در عوض این دی‌ماریا گوش چپ نوظهور تیم مارادونا بود که بارها و بارها دفاع میزبان را تهدید کرد و یک گل هم زد اما گلی که پیش گل استثنایی بوژان کرکوویچ رنگ باخت. جوان 2 رگه صرب- کاتالان گل دوم کاتالونیا را پس از دريبل کردن 4 بازیکن آرژانتین در عرض و عمق به ثمر رساند تا بهترین بازیکن زمین لقب بگیرد. سرجیو گارسیا، سرجیو گونسالس (پنالتی) و مویزس هورتادو زننده 3 گل دیگر تیم کرویف بودند که 2 گل را یکی پاستوره با ضربه روی پای دیدنی پای چپ از پشت هجده قدم و دیگری را دی‌ماریا پاسخ دادند. در حالی که کاتالان‌ها در سال‌های اخیر به تشکیل تیم‌هایی از بازیکنان متوسط و معمولی و صرفا حضور در بازی‌های دوستانه عادت کرده بودند، کرویف با این تیم بزرگ و نتیجه‌ای درخشان آینده‌ای روشن پیش روی فوتبال کاتالونیا گشود. کاتالونیایی که 2 سال پیش به المپیک آرژانتین 1- صفر باخته بود حالا با اقتدار تمام تیم ملی آرژانتین را چنین گلباران می‌کند. ارسال نظر
پربیننده