رها داوودی: برگ‌های تقویم که یکی پس از دیگری ورق می‌خورند و به ماه محرم می‌رسیم، هنر ایرانی نیز جلوه‌ای دیگر پیدا می‌کند. عاشورا در فرهنگ ما ایرانی‌ها بیش از یک حادثه مهم تاریخی اهمیت دارد؛ پدیده‌ای است عجین شده با هنر که در آثار هنرمندان عرصه‌های مختلف از سینما، تئاتر و نقاشی گرفته تا مجسمه‌سازی بارها مطرح شده است. موسیقیدانان نیز در سال‌های گذشته از این موضوع غافل نبوده‌اند، چنان‌که آیین‌های عاشورایی بیشترین تنوع و بیشترین قسمت موسیقی دینی ایران را دربر می‌گیرد. موسیقی عاشورایی به تبعیت از آیین‌های عاشورایی از لحن و آوازی باشکوه و حماسی‌گونه برخوردار است. از جمله موسیقی یا نواهای عاشورایی که در آن نوحه‌خوان، ذاکر یا مداح «سوگ سروده»ها را در قالبی موسیقایی اجرا کرده تا با هارمونی ایجاد شده، هم به طبیعت سوگواری نزدیک شود و هم هارمونی خاص سوگواری همگانی را به‌وجود آورد باید به آلبوم «نی نوا» ساخته حسین علیزاده اشاره کرد. آلبوم «نی نوا» که نشر ماهور آن را منتشر کرده و شامل 13 قطعه به نام‌های درآمد، نغمه، جامه‌دران، فرود، رقص سماع، سواران دشت امید، نوروز، آوای مهر، طلوع، عمق فاجعه، آوای مهر، عروج و جست‌وجو است، در نوع خود نقطه عطفی در تاریخ موسیقی ایران به حساب می‌آید؛ اثری که چه از دیدگاه موزیکال و چه از منظر کاملاً جامعه‌شناختی یکی از آثار مهم شمرده شده و همواره از سوی منتقدان به عنوان یکی از برجسته‌ترین آثار علیزاده نام برده می‌شود. علیزاده در این سوییت برای ارکستر زهی و سولوی نی، برای دومین بار به سراغ دستگاه نوا می‌رود که همواره دستگاه مورد علاقه‌اش به حساب می‌آمده و می‌آید. علیزاده در نی نوا از ارکستر زهی به شیوه‌ای کاملاً مدرن و با استفاده از آکوردهای ویژه و خاص در کنار سولوی نی به عنوان نمادی از یکی از سنتی‌ترین سازهای موسیقی ایرانی به شیوه‌ای بسیار هوشمندانه استفاده می‌کند. محبوبیت قطعه «نی‌نوا» در زمان انتشارش فروش بالایی را برای آن رقم زد که برای یک آلبوم موسیقی در ایران بعد از انقلاب تا آن زمان بی‌سابقه بود. برخی کارشناسان میزان محبوبیت این قطعه را با قطعه «ای ایران» روح‌الله خالقی برابر دانسته‌اند. در توصیف این آلبوم که هم نوای ِ نی است و هم قطعه‌ای که نی در دستگاه نوا می‌نوازد، همین بس که بگوییم «نی نوا» هم‌آوایی من با من است. نگاهی به آلبوم «نی نوا» ساخته استاد حسین علیزاده
این چنین پیدا و پنهان دست کیست...
رها داوودی: برگ‌های تقویم که یکی پس از دیگری ورق می‌خورند و به ماه محرم می‌رسیم، هنر ایرانی نیز جلوه‌ای دیگر پیدا می‌کند. عاشورا در فرهنگ ما ایرانی‌ها بیش از یک حادثه مهم تاریخی اهمیت دارد؛ پدیده‌ای است عجین شده با هنر که در آثار هنرمندان عرصه‌های مختلف از سینما، تئاتر و نقاشی گرفته تا مجسمه‌سازی بارها مطرح شده است. موسیقیدانان نیز در سال‌های گذشته از این موضوع غافل نبوده‌اند، چنان‌که آیین‌های عاشورایی بیشترین تنوع و بیشترین قسمت موسیقی دینی ایران را دربر می‌گیرد. موسیقی عاشورایی به تبعیت از آیین‌های عاشورایی از لحن و آوازی باشکوه و حماسی‌گونه برخوردار است. از جمله موسیقی یا نواهای عاشورایی که در آن نوحه‌خوان، ذاکر یا مداح «سوگ سروده»ها را در قالبی موسیقایی اجرا کرده تا با هارمونی ایجاد شده، هم به طبیعت سوگواری نزدیک شود و هم هارمونی خاص سوگواری همگانی را به‌وجود آورد باید به آلبوم «نی نوا» ساخته حسین علیزاده اشاره کرد. آلبوم «نی نوا» که نشر ماهور آن را منتشر کرده و شامل 13 قطعه به نام‌های درآمد، نغمه، جامه‌دران، فرود، رقص سماع، سواران دشت امید، نوروز، آوای مهر، طلوع، عمق فاجعه، آوای مهر، عروج و جست‌وجو است، در نوع خود نقطه عطفی در تاریخ موسیقی ایران به حساب می‌آید؛ اثری که چه از دیدگاه موزیکال و چه از منظر کاملاً جامعه‌شناختی یکی از آثار مهم شمرده شده و همواره از سوی منتقدان به عنوان یکی از برجسته‌ترین آثار علیزاده نام برده می‌شود. علیزاده در این سوییت برای ارکستر زهی و سولوی نی، برای دومین بار به سراغ دستگاه نوا می‌رود که همواره دستگاه مورد علاقه‌اش به حساب می‌آمده و می‌آید. علیزاده در نی نوا از ارکستر زهی به شیوه‌ای کاملاً مدرن و با استفاده از آکوردهای ویژه و خاص در کنار سولوی نی به عنوان نمادی از یکی از سنتی‌ترین سازهای موسیقی ایرانی به شیوه‌ای بسیار هوشمندانه استفاده می‌کند. محبوبیت قطعه «نی‌نوا» در زمان انتشارش فروش بالایی را برای آن رقم زد که برای یک آلبوم موسیقی در ایران بعد از انقلاب تا آن زمان بی‌سابقه بود. برخی کارشناسان میزان محبوبیت این قطعه را با قطعه «ای ایران» روح‌الله خالقی برابر دانسته‌اند. در توصیف این آلبوم که هم نوای ِ نی است و هم قطعه‌ای که نی در دستگاه نوا می‌نوازد، همین بس که بگوییم «نی نوا» هم‌آوایی من با من است. ارسال نظر
پربیننده