هفته گذشته 5 مورد از بدترین پیراهن‌های فوتبال در نخستین دهه هزاره جدید را از نگاه سایت معتبر
Soccernet مرور کردیم و در اینجا به 5 مورد باقیمانده می‌پردازیم:
6- وردربرمن؛ طوطی (2)
جوانان امروز مسؤول خیلی چیزها قلمداد می‌شوند که شاید بدترین آنها این رنگ نارنجی جیغ باشد که پیراهن سنتی راه‌راه سپید و سبز وردربرمن را شبیه لباس رسمی گزمه‌های خاقان چین کرده است. قضیه از این قرار بود که حامی مالی پیراهن باشگاه در فصل 2004-2003 با نام یانگ اسپیریت (روح جوان) طرح لباسی برای نسل «جوان»تر هواداران را سفارش داد و برای رسیدن به دایره مخاطبان جوانش بر آن شد یک رنگ بسیار بسیار شاداب را با نوارهای سبز و سپید سنتی در‌آمیزد اما در حقیقت حاصل این سه‌گانه چشمگیر بود، چرا که بلافاصله پس از الحاق این نارنجی جیغ به رنگ‌های سبز و سپید برمن آنها یک دوگانه تاریخی را فتح کردند تا یک شعار روی سکوها به‌وجود آید و رنگ تازه‌وارد در لباس بندرنشینان شمالی آلمان ماندگار شود، شعار این بود: «به‌رنگ برنده دست نزن!» به دنبال این استقبال شرکت ایتالیایی طراح لباس مزبور برای فصل 6-2005 یک نوار جدید به نام پاپاگیتز که در زبان ژرمن طوطی (2) معنا می‌دهد را در لباس جدید وردربرمن گنجاند که جایگزین پیراهن سبز با آستین‌های نارنجی قبلی شد، یعنی همان پیراهن برنده کذایی! بدین ترتیب این نارنجی عجیب و غریب از وسط راه وارد تاریخ باشگاه شد و نه‌تنها روی بخشی از پیراهن اصلی ماندگار شد که لباس‌های دوم و سوم برمنی‌ها را به طور کامل به تسخیر خود درآورد آن هم در حالی که دیگر خبری از اسپانسر اولیه «یانگ اسپیریت» که باعث و بانی ورود این رنگ جدید به رنگ‌بندی سنتی پیراهن تیم بود، نیست.
7- پالرموی صورتی
دست کم یک مدل دیگر از این نوع لباس صورتی در دنیای فوتبال وجود دارد که آن هم متعلق به یوونتوس 1997 است اما در دهه 2000 افتخار بر تن کردن بدترین رنگ ممکن در طیف قرمزها به پالرموی صورتی رسید. البته آنها انصافا در سال‌های 2004 و 2006 پیراهن‌های چشمگیری بویژه برای بازی‌های خارج از خانه ابداع کردند، اما پیراهن فصل 7-2006 پالرمو که توسط «لوتو» طراحی شده بود به معنای واقعی جلف بود. ترکیب شوک‌برانگیز رنگ صورتی با نوارهای رعد و برقی شکل با رنگ سیاه واقعاً ارتباط برقرار نمی‌کرد. برای همین بود که این طرح بیش از یک فصل دوام نیاورد. پیراهن اصلی سیسیلی‌ها در واقع به رنگ‌های سرخ و آبی بود که در تاریخ 27 فوریه 1907 به صورتی و سیاه تغییر کرد، آن هم پس از آنکه کنت «جوزپه آیرولدی» یکی از موسسان شاخص باشگاه به این نتیجه رسید که «رنگ‌های غمگین و شیرین» یعنی به ترتیب سیاه و صورتی بهترین معرف افت و خیزهای باشگاه پالرمو هستند.
8- ختافه؛ ماسک
سال گذشته ختافه و حامی مالی آمریکایی‌اش برگرکینگ دست به دست هم دادند تا ثابت کنند اسپانسر روی پیراهن حقیقتاً می‌تواند تا فراسوی مرز مزه‌ها هم برود، اما اینکه چه مزه‌ای خوب یا بد؟ خدا می‌داند! این پیراهن وقتی بیشتر جلب نظر می‌کرد که بازیکنان ختافه در اقدامی هماهنگ در هر یک از جشن‌های گلزنی پیراهنشان را به‌سبک فابریتزیو راوانلی روی سرشان می‌کشیدند تا کله معروف نماد برگرکینگ که پشت پیراهن چاپ شده بود درست مقابل صورتشان ظاهر شود. درست مثل شعبده‌بازی یا ویرایش جدید از فیلم ماسک. با این کار اغذیه‌فروشی زنجیره‌ای حامی مالی باشگاه مادریدی دست به تبلیغی مضاعف زد و علاوه بر این هواداران ختافه را که اهالی شهرکی کوچک به همین نام در حومه جنوبی پایتخت اسپانیا هستند صاحب این بخت بلند ساخت که بازیکنان تیمشان با انگیزه زدن ماسک پادشاه شروع به تمرین انواع و اقسام راه‌های گلزنی حتی از فاصله 30 متری کردند و اینگونه بود که ختافه در لالیگا ماندگار شد. با این وجود مشکل اصلی یعنی زشت بودن طرح پیراهن آبی ختافه (پیش از پشت و رو شدن و روی سر کشیده شدن!) لاینحل باقی ماند. اما سخنگوی برگرکینگ بی‌توجه به این زشتی از ماحصل تبلیغاتی این طرح راضی به نظر می‌رسید: «ما شادی، وفاداری و اعتبار را در قالب روح ختافه و شور وصف‌ناشدنی هوادارانش هویت بخشیدیم!»
9- نیوکاسل؛ زرد کردن
مجموعه‌ای از تصمیمات مفتضحانه طی سال‌های اخیر بود که به ادامه سقوط بزرگ سنت‌جیمز پارک در فصل گذشته انجامیده که شاید یکی از آنها طراحی بدون توجیه یک پیراهن زرد بی‌هویت به عنوان لباس دوم نیوکاسل یونایتد در فصل جاری 10-2009 باشد. لشکر تون‌ها (لقب نیوکاسل) پس از سقوط از لیگ برتر، این فصل را با پیراهن نامتعارف راه‌راه زرد قناری و نارنجی در لیگ دسته اول انگلستان آغاز کرد و کار هواداران لیگ‌یکی را برای مسخره کردنشان در بازی‌های خارج از خانه آسان کرد، چرا که هواداران رقیب حالا کلاغ‌ها را به خاطر رنگ زرد جدیدشان به زرد کردن متهم می‌کنند. آنها همچنین نیوکاسل را در لباس خارج از خانه به شربت لیمو تشبیه کردند و البته وقتی نیوکاسل به صدر جدول لیگ یک آمد و مدعی صعود به لیگ برتر نام گرفت می‌توان آنها را به موز تشبیه کرد!
از طرف دیگر این پیراهن زرد قناری از همان نخستین روز فروش رسمی در فروشگاه‌های ورزشی از یک شکست تجاری پرده برداشت، چرا که باشگاه حتی با تخفیف 20 درصدی هم به زحمت لباس دومش را می‌فروخت.
10- پاتریک تیستل؛ لباسی برای استتار
این فصل پاتریک تیستل به نخستین تیم در فوتبال اسکاتلند بدل شده است که با لباسی استتار شده پا به میادین می‌گذارد؛ لباسی که همانند لباس‌های فرم ارتش، رنگ‌هایش طوری درهم آمیخته است که بازیکنان استتار شده به نظر می‌آیند. پوما، طراح این لباس به این خاطر در همکاری با حامی مالی باشگاه «جنسیس» دست به این استتار زده که در واقع چنین طرحی در تاریخ 120 ساله لیگ اسکاتلند بی‌سابقه است و آنها با این کار می‌خواستند «خاص» جلوه کنند. به سال 1997 بازگردیم؛ زمانی که سرالکس فرگوسن در واکنش مشهور به شکست 1-3 شاگردانش در خانه ساوتهمپتون به بهانه آنکه شاگردانش نمی‌توانند یکدیگر را با آن پیراهن دوم خاکستری در زمین بدرستی پیدا کنند، بین 2 نیمه دستور تعویض پیراهن‌ها را داد. لباس فصل گذشته پاتریک تیستل نمونه‌ای موفق از دلربایی برای هواداران بود و طراحان لباس پیش خودشان فکر کرده‌اند که بهتر است از همان رنگ‌های خاکستری و صورتی در لباس جدید الهام بگیرند اما حاصل کار افتضاح از آب درآمده است و کسی نبوده که به آنها گوشزد کند اگر می‌خواهید لباسی استتار شده طراحی کنید لااقل این کار را مثل طراح لباس باشگاه فرانسوی داسینگ استراسبورگ به شکل شایسته انجام دهید. نگاهي به بدترين لباس‌هاي دهه اخير فوتبال- 2
از زرد قناری تا لباس استتاری
هفته گذشته 5 مورد از بدترین پیراهن‌های فوتبال در نخستین دهه هزاره جدید را از نگاه سایت معتبر
Soccernet مرور کردیم و در اینجا به 5 مورد باقیمانده می‌پردازیم:
6- وردربرمن؛ طوطی (2)
جوانان امروز مسؤول خیلی چیزها قلمداد می‌شوند که شاید بدترین آنها این رنگ نارنجی جیغ باشد که پیراهن سنتی راه‌راه سپید و سبز وردربرمن را شبیه لباس رسمی گزمه‌های خاقان چین کرده است. قضیه از این قرار بود که حامی مالی پیراهن باشگاه در فصل 2004-2003 با نام یانگ اسپیریت (روح جوان) طرح لباسی برای نسل «جوان»تر هواداران را سفارش داد و برای رسیدن به دایره مخاطبان جوانش بر آن شد یک رنگ بسیار بسیار شاداب را با نوارهای سبز و سپید سنتی در‌آمیزد اما در حقیقت حاصل این سه‌گانه چشمگیر بود، چرا که بلافاصله پس از الحاق این نارنجی جیغ به رنگ‌های سبز و سپید برمن آنها یک دوگانه تاریخی را فتح کردند تا یک شعار روی سکوها به‌وجود آید و رنگ تازه‌وارد در لباس بندرنشینان شمالی آلمان ماندگار شود، شعار این بود: «به‌رنگ برنده دست نزن!» به دنبال این استقبال شرکت ایتالیایی طراح لباس مزبور برای فصل 6-2005 یک نوار جدید به نام پاپاگیتز که در زبان ژرمن طوطی (2) معنا می‌دهد را در لباس جدید وردربرمن گنجاند که جایگزین پیراهن سبز با آستین‌های نارنجی قبلی شد، یعنی همان پیراهن برنده کذایی! بدین ترتیب این نارنجی عجیب و غریب از وسط راه وارد تاریخ باشگاه شد و نه‌تنها روی بخشی از پیراهن اصلی ماندگار شد که لباس‌های دوم و سوم برمنی‌ها را به طور کامل به تسخیر خود درآورد آن هم در حالی که دیگر خبری از اسپانسر اولیه «یانگ اسپیریت» که باعث و بانی ورود این رنگ جدید به رنگ‌بندی سنتی پیراهن تیم بود، نیست.
7- پالرموی صورتی
دست کم یک مدل دیگر از این نوع لباس صورتی در دنیای فوتبال وجود دارد که آن هم متعلق به یوونتوس 1997 است اما در دهه 2000 افتخار بر تن کردن بدترین رنگ ممکن در طیف قرمزها به پالرموی صورتی رسید. البته آنها انصافا در سال‌های 2004 و 2006 پیراهن‌های چشمگیری بویژه برای بازی‌های خارج از خانه ابداع کردند، اما پیراهن فصل 7-2006 پالرمو که توسط «لوتو» طراحی شده بود به معنای واقعی جلف بود. ترکیب شوک‌برانگیز رنگ صورتی با نوارهای رعد و برقی شکل با رنگ سیاه واقعاً ارتباط برقرار نمی‌کرد. برای همین بود که این طرح بیش از یک فصل دوام نیاورد. پیراهن اصلی سیسیلی‌ها در واقع به رنگ‌های سرخ و آبی بود که در تاریخ 27 فوریه 1907 به صورتی و سیاه تغییر کرد، آن هم پس از آنکه کنت «جوزپه آیرولدی» یکی از موسسان شاخص باشگاه به این نتیجه رسید که «رنگ‌های غمگین و شیرین» یعنی به ترتیب سیاه و صورتی بهترین معرف افت و خیزهای باشگاه پالرمو هستند.
8- ختافه؛ ماسک
سال گذشته ختافه و حامی مالی آمریکایی‌اش برگرکینگ دست به دست هم دادند تا ثابت کنند اسپانسر روی پیراهن حقیقتاً می‌تواند تا فراسوی مرز مزه‌ها هم برود، اما اینکه چه مزه‌ای خوب یا بد؟ خدا می‌داند! این پیراهن وقتی بیشتر جلب نظر می‌کرد که بازیکنان ختافه در اقدامی هماهنگ در هر یک از جشن‌های گلزنی پیراهنشان را به‌سبک فابریتزیو راوانلی روی سرشان می‌کشیدند تا کله معروف نماد برگرکینگ که پشت پیراهن چاپ شده بود درست مقابل صورتشان ظاهر شود. درست مثل شعبده‌بازی یا ویرایش جدید از فیلم ماسک. با این کار اغذیه‌فروشی زنجیره‌ای حامی مالی باشگاه مادریدی دست به تبلیغی مضاعف زد و علاوه بر این هواداران ختافه را که اهالی شهرکی کوچک به همین نام در حومه جنوبی پایتخت اسپانیا هستند صاحب این بخت بلند ساخت که بازیکنان تیمشان با انگیزه زدن ماسک پادشاه شروع به تمرین انواع و اقسام راه‌های گلزنی حتی از فاصله 30 متری کردند و اینگونه بود که ختافه در لالیگا ماندگار شد. با این وجود مشکل اصلی یعنی زشت بودن طرح پیراهن آبی ختافه (پیش از پشت و رو شدن و روی سر کشیده شدن!) لاینحل باقی ماند. اما سخنگوی برگرکینگ بی‌توجه به این زشتی از ماحصل تبلیغاتی این طرح راضی به نظر می‌رسید: «ما شادی، وفاداری و اعتبار را در قالب روح ختافه و شور وصف‌ناشدنی هوادارانش هویت بخشیدیم!»
9- نیوکاسل؛ زرد کردن
مجموعه‌ای از تصمیمات مفتضحانه طی سال‌های اخیر بود که به ادامه سقوط بزرگ سنت‌جیمز پارک در فصل گذشته انجامیده که شاید یکی از آنها طراحی بدون توجیه یک پیراهن زرد بی‌هویت به عنوان لباس دوم نیوکاسل یونایتد در فصل جاری 10-2009 باشد. لشکر تون‌ها (لقب نیوکاسل) پس از سقوط از لیگ برتر، این فصل را با پیراهن نامتعارف راه‌راه زرد قناری و نارنجی در لیگ دسته اول انگلستان آغاز کرد و کار هواداران لیگ‌یکی را برای مسخره کردنشان در بازی‌های خارج از خانه آسان کرد، چرا که هواداران رقیب حالا کلاغ‌ها را به خاطر رنگ زرد جدیدشان به زرد کردن متهم می‌کنند. آنها همچنین نیوکاسل را در لباس خارج از خانه به شربت لیمو تشبیه کردند و البته وقتی نیوکاسل به صدر جدول لیگ یک آمد و مدعی صعود به لیگ برتر نام گرفت می‌توان آنها را به موز تشبیه کرد!
از طرف دیگر این پیراهن زرد قناری از همان نخستین روز فروش رسمی در فروشگاه‌های ورزشی از یک شکست تجاری پرده برداشت، چرا که باشگاه حتی با تخفیف 20 درصدی هم به زحمت لباس دومش را می‌فروخت.
10- پاتریک تیستل؛ لباسی برای استتار
این فصل پاتریک تیستل به نخستین تیم در فوتبال اسکاتلند بدل شده است که با لباسی استتار شده پا به میادین می‌گذارد؛ لباسی که همانند لباس‌های فرم ارتش، رنگ‌هایش طوری درهم آمیخته است که بازیکنان استتار شده به نظر می‌آیند. پوما، طراح این لباس به این خاطر در همکاری با حامی مالی باشگاه «جنسیس» دست به این استتار زده که در واقع چنین طرحی در تاریخ 120 ساله لیگ اسکاتلند بی‌سابقه است و آنها با این کار می‌خواستند «خاص» جلوه کنند. به سال 1997 بازگردیم؛ زمانی که سرالکس فرگوسن در واکنش مشهور به شکست 1-3 شاگردانش در خانه ساوتهمپتون به بهانه آنکه شاگردانش نمی‌توانند یکدیگر را با آن پیراهن دوم خاکستری در زمین بدرستی پیدا کنند، بین 2 نیمه دستور تعویض پیراهن‌ها را داد. لباس فصل گذشته پاتریک تیستل نمونه‌ای موفق از دلربایی برای هواداران بود و طراحان لباس پیش خودشان فکر کرده‌اند که بهتر است از همان رنگ‌های خاکستری و صورتی در لباس جدید الهام بگیرند اما حاصل کار افتضاح از آب درآمده است و کسی نبوده که به آنها گوشزد کند اگر می‌خواهید لباسی استتار شده طراحی کنید لااقل این کار را مثل طراح لباس باشگاه فرانسوی داسینگ استراسبورگ به شکل شایسته انجام دهید. ارسال نظر
پربیننده