همزمان با ديدار میشل سلیمان، رئیس‌‌جمهوری لبنان با باراک اوباما، رئیس‌‌جمهوری ایالات متحده لازم است یادى از دیدارهاى رؤساى جمهوری سابق 2 کشور و روابط آنها با یکدیگر کنیم. در واقع تا قبل از بشیر جمیل نمى‌توان مطلب مهمى درباره روابط رؤساى جمهوری لبنان و ایالات متحده در گذشته و حال بیان کنیم. بشیر جمیل که فرمانده فالانژها بود، سعى کرد روابط شخصى با رئیس‌‌جمهور ایالات متحده ایجاد کند. وى تلاش‌هاى مستمر خود را حتى بعد از رسیدن به پست ریاست جمهورى در سال 1981 ادامه داد. وى تلاش کرد راه‌هاى ارتباطى مستقیم و بدون واسطه اسرائیل با رئیس‌‌جمهور آمریکا داشته باشد. وى سعى کرد با آمریکایى‌ها به زبان خودشان و با دیدگاه‌هاى استراتژیک و با استفاده از رویکرد پراگماتیک آمریکایى‌ها صحبت کند، اما وى در تلاش‌هایش برای ارتباط گیری با رونالد ریگان موفق نبود. پيش از ريگان و در زمان جیمى کارتر، بشیر جمیل در سال 1980 توانسته بود وقت یک ضيافت شام با مدیر دفتر لبنان در وزارت خارجه بگیرد، ولى جون گونتر، سفیر وقت آمریکا در لبنان مانع این دیدار شد. بشیر جمیل وقتى به لبنان بازگشت در رسانه‌ها گفت: «ما به آمریکایى‌ها گفتیم که پرچم آمریکا از لبنان همانند کامبوج خارج نخواهد شد». در واقع کامبوج همان کشورى است که جون گونتر قبلا سفیر آمریکا در آنجا بوده و این پیام، انتقادى به عملکرد سفیر آمریکا در لبنان نیز بود. جمیل امید زیادى داشت که روابط شخصی وى با ایالات متحده مثمر ثمر واقع شود و بالاخره توانست آمریکایى‌ها را قانع کند که تا زمانى که مسیحیان در لبنان هستند، آمریکا دوست صمیمى در لبنان خواهد داشت. بانرمان در آن زمان گفت آمریکا دیدگاه خود را نسبت به زمان سیاست‌هاى بروکراسى تغییر داده و به لبنان به دید یک نیروى منفى نگاه نمى‌کند ولى با ترور بشیر جمیل و ناکام ماندن طرح‌هاى سلطه‌طلبى وى در لبنان، روابط آمریکا با لبنان نیز فروریخت.امین جمیل 3 بار به ایالات متحده سفر کرد و هر بار نتایج ضعیف‌ترى دریافت مى‌کرد، با وجود اینکه وى اولین رئیس‌‌جمهورى است که با سمت رسمى خود به ایالات متحده سفر مى‌کند. امین جمیل در سفر اول خود، روابط با آمریکا را سنگ اساس لبنان جدید نامید و روابطش با ایالات متحده را عنصرى ضرورى براى رسیدن لبنان و منطقه به صلح دانست. وى تلاش دوطرفه‌اى براى رسیدن ایالات متحده به اهدافش انجام مى‌داد. امین جمیل بعد از سفر دوم خود در سال 1983 بیان کرد اهداف ريگان خیلى روشن بود و سیاست‌هاى آمريكا شامل عقب‌نشینى همه نیروهاى خارجى از لبنان، حمایت از دولت مرکزى و تقویت آن و حفظ امنیت مرزهاى شمالى رژیم صهیونیستى مى‌شود. در سفر سوم، امین جمیل توانست معاهده 17 مه را با رژیم صهیونیستى داشته باشد. ریگان در آن زمان جمیل را نشان‌دهنده امید و آرزوى لبنان برای رسیدن به صلح و سازش و امنیت دانست و معاهده 17 مه را بهترین راه‌حل براى عقب‌نشینى نیروهاى اسرائیلى از لبنان معرفى کرد. در آن سال ایالات متحده کمک‌هاى خود به لبنان را از 200 به 300 میلیون دلار افزایش داد. ولى مخالفت شیعیان طرفدار انقلاب اسلامى ایران در این زمان موجب شد معاهده 17 مه با رژیم صهیونیستى با تاخیر عملى شود و این امر به نوبه خود این فرصت را براى سوریه فراهم کرد که خود را تقویت کرده و جایگاه خود را در لبنان بهبود بخشد، اما با فروریختن معاهده 17 مه، ایالات متحده نیز مواضع خود را با لبنان تغییر داد. الیاس هراوى توانست در سال 1996 با بیل کلینتون دیدار کند. وى براى سخنرانى به نمایندگى از کشور لبنان در مجمع عمومى سازمان ملل به نیویورک سفر کرده بود. در آن زمان کلینتون راه‌حل مشکلات لبنان را به صلح و سازش در کل منطقه مرتبط دانسته بود. الیاس هراوى با ساده‌لوحى در جواب سؤالى درباره علت شلیک موشک توسط حزب‌الله به اسرائیل جمله‌اى را در ایالات متحده گفت که براى وى گران تمام شد؛ وى گفت امید داشتم ارتش لبنان و نیروهاى امنیتى و انتظامى در این بخش از لبنان حضور داشتند و اگر بودند، مى‌توانستم جواب بهترى بدهم زیرا ارتش اسرائیل این بخش را اشغال کرده و ما نمى‌توانیم در آنجا حضور داشته باشیم. کمیل نوفل که براى سال‌ها مترجم کاخ سفید بود و در دوره‌هاى آیزنهاور، جان اف کندى، لیندون جانسون، ریچارد نیکسون و جرالد فورد در کاخ سفید حضور داشت، خاطرات زیادى را از آن دوره نقل مى‌کند. کمیل نوفل مى‌گوید، بین سال های 1953 تا 1977 روابط لبنان و ایالات متحده یک روابط بسیار عادى بود و تنها موردى که مى‌توان بیان کرد این بود که کاردینال پولس معوشى در سال 1962 به واشنگتن سفر و با جان کندى دیدار کرد. وى در این سفر اصرار داشت که ایالات متحده از انتخاب مجدد فؤاد شهاب جلوگیرى کند. در آن جلسه جان کندى اظهارنظرى نکرد ولى به نظر مى‌رسد با عدم انتخاب مجدد فؤاد شهاب به ریاست جمهورى لبنان، این خواسته معوشى تحقق یافته است. شارل مالک، رئیس‌‌جمهور اسبق لبنان روابط خوبى با جان فاستر دالس، وزیر خارجه ایالات متحده داشت، زیرا دالس پروتستان و فرزندش راهب و شارل مالک نیز ارتدکس بود و برادرش نیز راهب بود. وى در حقیقت پایه‌گذار روابط سیاسى با ایالات متحده است.
منبع: السفیر روابط رؤساى‌جمهوری لبنان و آمریکا در گذشته و حال
همزمان با ديدار میشل سلیمان، رئیس‌‌جمهوری لبنان با باراک اوباما، رئیس‌‌جمهوری ایالات متحده لازم است یادى از دیدارهاى رؤساى جمهوری سابق 2 کشور و روابط آنها با یکدیگر کنیم. در واقع تا قبل از بشیر جمیل نمى‌توان مطلب مهمى درباره روابط رؤساى جمهوری لبنان و ایالات متحده در گذشته و حال بیان کنیم. بشیر جمیل که فرمانده فالانژها بود، سعى کرد روابط شخصى با رئیس‌‌جمهور ایالات متحده ایجاد کند. وى تلاش‌هاى مستمر خود را حتى بعد از رسیدن به پست ریاست جمهورى در سال 1981 ادامه داد. وى تلاش کرد راه‌هاى ارتباطى مستقیم و بدون واسطه اسرائیل با رئیس‌‌جمهور آمریکا داشته باشد. وى سعى کرد با آمریکایى‌ها به زبان خودشان و با دیدگاه‌هاى استراتژیک و با استفاده از رویکرد پراگماتیک آمریکایى‌ها صحبت کند، اما وى در تلاش‌هایش برای ارتباط گیری با رونالد ریگان موفق نبود. پيش از ريگان و در زمان جیمى کارتر، بشیر جمیل در سال 1980 توانسته بود وقت یک ضيافت شام با مدیر دفتر لبنان در وزارت خارجه بگیرد، ولى جون گونتر، سفیر وقت آمریکا در لبنان مانع این دیدار شد. بشیر جمیل وقتى به لبنان بازگشت در رسانه‌ها گفت: «ما به آمریکایى‌ها گفتیم که پرچم آمریکا از لبنان همانند کامبوج خارج نخواهد شد». در واقع کامبوج همان کشورى است که جون گونتر قبلا سفیر آمریکا در آنجا بوده و این پیام، انتقادى به عملکرد سفیر آمریکا در لبنان نیز بود. جمیل امید زیادى داشت که روابط شخصی وى با ایالات متحده مثمر ثمر واقع شود و بالاخره توانست آمریکایى‌ها را قانع کند که تا زمانى که مسیحیان در لبنان هستند، آمریکا دوست صمیمى در لبنان خواهد داشت. بانرمان در آن زمان گفت آمریکا دیدگاه خود را نسبت به زمان سیاست‌هاى بروکراسى تغییر داده و به لبنان به دید یک نیروى منفى نگاه نمى‌کند ولى با ترور بشیر جمیل و ناکام ماندن طرح‌هاى سلطه‌طلبى وى در لبنان، روابط آمریکا با لبنان نیز فروریخت.امین جمیل 3 بار به ایالات متحده سفر کرد و هر بار نتایج ضعیف‌ترى دریافت مى‌کرد، با وجود اینکه وى اولین رئیس‌‌جمهورى است که با سمت رسمى خود به ایالات متحده سفر مى‌کند. امین جمیل در سفر اول خود، روابط با آمریکا را سنگ اساس لبنان جدید نامید و روابطش با ایالات متحده را عنصرى ضرورى براى رسیدن لبنان و منطقه به صلح دانست. وى تلاش دوطرفه‌اى براى رسیدن ایالات متحده به اهدافش انجام مى‌داد. امین جمیل بعد از سفر دوم خود در سال 1983 بیان کرد اهداف ريگان خیلى روشن بود و سیاست‌هاى آمريكا شامل عقب‌نشینى همه نیروهاى خارجى از لبنان، حمایت از دولت مرکزى و تقویت آن و حفظ امنیت مرزهاى شمالى رژیم صهیونیستى مى‌شود. در سفر سوم، امین جمیل توانست معاهده 17 مه را با رژیم صهیونیستى داشته باشد. ریگان در آن زمان جمیل را نشان‌دهنده امید و آرزوى لبنان برای رسیدن به صلح و سازش و امنیت دانست و معاهده 17 مه را بهترین راه‌حل براى عقب‌نشینى نیروهاى اسرائیلى از لبنان معرفى کرد. در آن سال ایالات متحده کمک‌هاى خود به لبنان را از 200 به 300 میلیون دلار افزایش داد. ولى مخالفت شیعیان طرفدار انقلاب اسلامى ایران در این زمان موجب شد معاهده 17 مه با رژیم صهیونیستى با تاخیر عملى شود و این امر به نوبه خود این فرصت را براى سوریه فراهم کرد که خود را تقویت کرده و جایگاه خود را در لبنان بهبود بخشد، اما با فروریختن معاهده 17 مه، ایالات متحده نیز مواضع خود را با لبنان تغییر داد. الیاس هراوى توانست در سال 1996 با بیل کلینتون دیدار کند. وى براى سخنرانى به نمایندگى از کشور لبنان در مجمع عمومى سازمان ملل به نیویورک سفر کرده بود. در آن زمان کلینتون راه‌حل مشکلات لبنان را به صلح و سازش در کل منطقه مرتبط دانسته بود. الیاس هراوى با ساده‌لوحى در جواب سؤالى درباره علت شلیک موشک توسط حزب‌الله به اسرائیل جمله‌اى را در ایالات متحده گفت که براى وى گران تمام شد؛ وى گفت امید داشتم ارتش لبنان و نیروهاى امنیتى و انتظامى در این بخش از لبنان حضور داشتند و اگر بودند، مى‌توانستم جواب بهترى بدهم زیرا ارتش اسرائیل این بخش را اشغال کرده و ما نمى‌توانیم در آنجا حضور داشته باشیم. کمیل نوفل که براى سال‌ها مترجم کاخ سفید بود و در دوره‌هاى آیزنهاور، جان اف کندى، لیندون جانسون، ریچارد نیکسون و جرالد فورد در کاخ سفید حضور داشت، خاطرات زیادى را از آن دوره نقل مى‌کند. کمیل نوفل مى‌گوید، بین سال های 1953 تا 1977 روابط لبنان و ایالات متحده یک روابط بسیار عادى بود و تنها موردى که مى‌توان بیان کرد این بود که کاردینال پولس معوشى در سال 1962 به واشنگتن سفر و با جان کندى دیدار کرد. وى در این سفر اصرار داشت که ایالات متحده از انتخاب مجدد فؤاد شهاب جلوگیرى کند. در آن جلسه جان کندى اظهارنظرى نکرد ولى به نظر مى‌رسد با عدم انتخاب مجدد فؤاد شهاب به ریاست جمهورى لبنان، این خواسته معوشى تحقق یافته است. شارل مالک، رئیس‌‌جمهور اسبق لبنان روابط خوبى با جان فاستر دالس، وزیر خارجه ایالات متحده داشت، زیرا دالس پروتستان و فرزندش راهب و شارل مالک نیز ارتدکس بود و برادرش نیز راهب بود. وى در حقیقت پایه‌گذار روابط سیاسى با ایالات متحده است.
منبع: السفیر ارسال نظر
پربیننده