سیدعابدین نورالدیني فرد
قبل از پرداختن به جان این نوشتار، یک موضوع باید برای همیشه درباره آقای محسن رضایی حل و فصل شود و آن اینکه چرا در تحلیل رفتار سیاسی رضایی همواره نشانه‌های برجسته‌ای از تمایلات دیگران دیده می‌شود؟ قطعا یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های محسن رضایی و اطرافیانش، انتساب وی به برخی افراد است. در شماره امروز «وطن‌امروز» به تازه‌ترین اقدام سیاسی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام اشاره شده است.
واکنش‌ها به درخواست اخیر محسن رضایی از رهبر انقلاب عموما حول همین تحلیل از رفتار وی صورت گرفته است.
در این برهه، مهم‌ترین توصیه دوستانه به محسن رضایی و اطرافیانش، یافتن راهی در جهت تعریف یک «شخصیت مستقل» برای خود است.قطعاً تا این مهم محقق نشود، نمی‌توان انتظار داشت اهالی سیاست و نیز افکار عمومی درباره وی، رفتاری غیر از آنچه در انتخابات اخیر ریاست جمهوری رخ داد، اتخاذ کنند.اما مراد اصلی این کلام، هفدهمین بیانیه موسوی است که 5 روز پس از فاجعه‌آفرینی حامیانش در ظهر عاشورای امسال صادر شد که اگرچه واکنش‌های متفاوتی را به دنبال داشت اما متاسفانه به نظر می‌رسد، برخی دوستان، هدف پنهان و البته بسیار خطرناک 2 رخداد مهم روز جمعه (بیانیه موسوی و نامه رضایی) را درک نکرده‌اند. ماجرا چندان پیچیده نیست البته باید اذعان کرد، هوشمندانه طراحی شده است. حامیان موسوی در روز عاشورا مرتکب خطایی شدند که بهترین تعبیر هزینه این خطا برای موسوی، «فاجعه» است. به جرأت می‌توان گفت، این خطای استراتژیک، همه ماهیت بازماندگان حامی موسوی را هویدا کرد و همین موضوع سبب شد، در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ جمهوری اسلامی، میلیون‌ها ایرانی در سراسر کشور و حدود 3 میلیون نفر در تهران به خروش آیند و در واکنش به هتاکی حامیان موسوی، درخواست‌های مشابهی را فریاد بزنند. شدت خشم مردم از هتاکی حامیان موسوی به شعائر شیعی چنان بود که حتی در برخی بیانیه‌ها، نسبت به برخورد شدید قوه قضائیه با موسوی، «ضرب‌الاجل» تعیین شد. در چنین شرایطی میرحسین موسوی و حامیان بسیار بانفوذ وی با شرایطی مواجه شدند که نه‌تنها قابل کنترل نبود بلکه همه برنامه‌های آنان را نیز نقش برآب می‌کرد.
اهانت هواداران لائیک به عاشورا در سطح نخبگان نیز موجب تقویت اردوگاه مخالفان موسوی شد.این شرایط برای این جریان اصلا قابل تحمل نبود. از یک سو میلیون‌ها نفر از ملت به خشم آمده، خواهان مجازات سران فتنه شدند و از دیگر سو مراجع و برخی خواص نیز به واسطه حرمت‌شکنی روز عاشورا به جرگه مخالفان آنان پیوستند.
جریان ناسازگار باید از این انفعال کشنده خارج می‌شد، اما راهکار چه بود؟ پس از واکنش میلیونی مردم به فاجعه عاشورا، همگان در انتظار اصلاح رفتار فرماندهان جریان ناسازگار بودند. این مطالبه حداکثری اگر محقق نمی‌شد، قطعا برای آنها عواقبی غیرقابل پیش‌بینی در پی داشت.موسوی 5 روز پس از فاجعه عاشورا و کمتر از 48 ساعت پس از راهپیمایی میلیونی مردم تهران بیانیه داد و در آن 2 محور اساسی را مورد توجه قرار داد. مهم‌ترین محور، تلاش برای کاستن از خشم مردم بود. وی در این راستا «تلویحاً» دولتی را که پیش از این غیرقانونی می‌دانست، به رسمیت شناخت(!) تا از این طریق از خشم مردم کاسته شود. از سوی دیگر، در اقدامی عجیب، از هتاکان روز عاشورا تقدیر کرد و آنان را «مردمی خداجو» دانست! قطعا حمایت موسوی از هتاکان در جهت حفظ اندک بازماندگان حامی وی صورت گرفت، اما عدول «تلویحی» از ادعای «دروغ» تقلب در انتخابات، مهم‌ترین بخش بیانیه وی بود.وی در این بخش، از یک سو از اعتراف صریح به قانونی بودن دولت دوم احمدی‌نژاد اجتناب کرد تا بتواند مجرای افکار هوادارانش را حفظ کند و از دیگر سو که نکته کلیدی این بیانیه است، در پی آن است تا فضای جامعه را که اینک بشدت علیه وی است، تغییر دهد. به همین خاطر برداشت «پذیرش دولت دهم توسط موسوی» از پیشنهاد نخست وی، باید به صورت جدی برجسته می‌شد.در واقع، طراحان این استراتژی در پی آن هستند که اعتراف «تلویحی» موسوی به اشتباه خود را یک اتفاق بسیار بزرگ قلمداد کرده و با برجسته کردن آن، فضای ضدیت مردمی با موسوی را تا حدودی از بین ببرند. در همین راستاست که محسن رضایی بلافاصله پس از بیانیه موسوی، طی نامه‌ای موضوع از مد افتاده «وحدت» را مطرح می‌کند! این اقدام رضایی که در ادامه استراتژی نامه موسوی طراحی شده، در پی انحراف اذهان از اقدامات موسوی به سوی نظام و حاکمیت است تا مثلا اینگونه وانمود شود که موسوی از مواضع خود عدول کرده و اینک نوبت بخشش نظام است! استقبال بی‌سابقه رسانه‌های حامی موسوی از این اقدام نیز دقیقا در همین راستا ارزیابی می‌شود. در واقع هدف اصلی بیانیه موسوی و نامه رضایی، کم‌اثر کردن اعتراضات مردمی و متهم کردن نظام به عدم بخشش و مسامحه است.
قطعا آنچه در این رفتارها نمی‌توان مشاهده کرد، «صداقت» با مردم است؛ یا به دیگر تعبیر، اینگونه رفتارها، در پی «فریب» افکار عمومی و انحراف مطالبات آنان در برخورد با فتنه‌گران است.میرحسین موسوی به واسطه ادعایی که اکنون خود نیز بر بی‌اساس بودن آن معترف است، یک انتخابات بی‌نظیر در همه نظام‌های دموکراتیک دنیا را مخدوش کرد و سبب تحمیل هزینه‌های معنوی و مادی غیرقابل برآورد به نظام شد.
جرم‌های موسوی اینک مورد اطلاع همه ملت است. آیا اینک که لجاجت تهی از خِرَد وی باعث اهانت حامیانش به مقدسات شیعی شده و اکثریت مردم به همین واسطه و نیز رفتار 6 ماه اخیر وی، خواهان برخورد شدید قوه قضائیه با او هستند، می‌توان با به راه انداختن این بازی کودکانه، فضای به‌وجود آمده علیه فتنه‌گر را به انحراف کشاند و متهم اصلی حوادث دلخراش پس از انتخابات را فراری داد؟
البته این مهم نیز نباید از نظر مغفول بماند که این تقلا، نشان‌دهنده تاثیر عمیق اعتراضات و خشم مردم، بر آشوبگران است. خشم مردمی علیه حامیان اهانت‌کنندگان به عاشورای حسینی و ولایت فقیه اکنون منجر به آشکار شدن نیات واقعی برخی افراد شده است.قطعا اگر فشار مردم به دستگاه‌های ذی‌ربط، تداوم داشته باشد، زمان نابودی تفکرات فریبکارانه، قریب است. و اما نکته دیگر که البته متوجه محسن رضایی است، اینکه آیا رضایی دارای جایگاهی است که چنین نامه‌ای با چنین محتوایی به رهبر انقلاب نگارش کند؟! عملکرد رضایی در حوادث پس از انتخابات حاکی از آن است که وی در روزهای نخستین التهاب‌آفرینی موسوی، با طرح ادعای تقلب همراهی کرد و می‌توان رضایی را در زمره خواص مردود به شمار آورد. رضایی پس از بازشماری آرا در برخی حوزه‌های مورد توافق و در حالی که سلامت انتخابات برای وی ثابت شده بود، نه‌تنها به این موضوع اذعان نکرد که با بیان عباراتی عجیب، مدعی شد به‌خاطر نظام، از «حق» [نداشته] خود می‌گذرد. البته با توجه به آگاهی بیشتر رضایی از قدرت نظام، وی دیگر ادعای موسوی را مطرح نکرد اما هیچگاه در مقابل ادعای دروغ تقلب موضع نگرفت.بنابراین چنین شخصیتی نمی‌تواند اینک داعیه‌دار وحدت شود. اگر ادعای انشقاق پذیرفته شود- که رفتار مردم واقعیتی غیر از آن را نشان می‌دهد - می‌توان گفت، عملکرد رضایی در روزهای پس از انتخابات در این موضوع دخیل بوده است. البته ورود محسن رضایی به ماجرايي که 2 طرف کاملا مشخص دارد، ضرب‌المثل معروفی را درباره حکایت آن 3 نفر تداعی می‌کند! و اما نکته پایانی اینکه برخی دوستان که تا قبل از این، سکوت اختیار کرده و به ناحق و ناجوانمردانه واقعیات را بازگو نمی‌کردند؛ این روزها و پس از مشاهده جمعیت میلیونی مردم، زبان باز کرده و از مدافعان ولایت نیز گام جلوتر نهاده‌اند!
این روزها اتفاقات جالبی رخ می‌دهد! آقایان سوء‌تفاهم شده است!
سیدعابدین نورالدیني فرد
قبل از پرداختن به جان این نوشتار، یک موضوع باید برای همیشه درباره آقای محسن رضایی حل و فصل شود و آن اینکه چرا در تحلیل رفتار سیاسی رضایی همواره نشانه‌های برجسته‌ای از تمایلات دیگران دیده می‌شود؟ قطعا یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های محسن رضایی و اطرافیانش، انتساب وی به برخی افراد است. در شماره امروز «وطن‌امروز» به تازه‌ترین اقدام سیاسی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام اشاره شده است.
واکنش‌ها به درخواست اخیر محسن رضایی از رهبر انقلاب عموما حول همین تحلیل از رفتار وی صورت گرفته است.
در این برهه، مهم‌ترین توصیه دوستانه به محسن رضایی و اطرافیانش، یافتن راهی در جهت تعریف یک «شخصیت مستقل» برای خود است.قطعاً تا این مهم محقق نشود، نمی‌توان انتظار داشت اهالی سیاست و نیز افکار عمومی درباره وی، رفتاری غیر از آنچه در انتخابات اخیر ریاست جمهوری رخ داد، اتخاذ کنند.اما مراد اصلی این کلام، هفدهمین بیانیه موسوی است که 5 روز پس از فاجعه‌آفرینی حامیانش در ظهر عاشورای امسال صادر شد که اگرچه واکنش‌های متفاوتی را به دنبال داشت اما متاسفانه به نظر می‌رسد، برخی دوستان، هدف پنهان و البته بسیار خطرناک 2 رخداد مهم روز جمعه (بیانیه موسوی و نامه رضایی) را درک نکرده‌اند. ماجرا چندان پیچیده نیست البته باید اذعان کرد، هوشمندانه طراحی شده است. حامیان موسوی در روز عاشورا مرتکب خطایی شدند که بهترین تعبیر هزینه این خطا برای موسوی، «فاجعه» است. به جرأت می‌توان گفت، این خطای استراتژیک، همه ماهیت بازماندگان حامی موسوی را هویدا کرد و همین موضوع سبب شد، در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ جمهوری اسلامی، میلیون‌ها ایرانی در سراسر کشور و حدود 3 میلیون نفر در تهران به خروش آیند و در واکنش به هتاکی حامیان موسوی، درخواست‌های مشابهی را فریاد بزنند. شدت خشم مردم از هتاکی حامیان موسوی به شعائر شیعی چنان بود که حتی در برخی بیانیه‌ها، نسبت به برخورد شدید قوه قضائیه با موسوی، «ضرب‌الاجل» تعیین شد. در چنین شرایطی میرحسین موسوی و حامیان بسیار بانفوذ وی با شرایطی مواجه شدند که نه‌تنها قابل کنترل نبود بلکه همه برنامه‌های آنان را نیز نقش برآب می‌کرد.
اهانت هواداران لائیک به عاشورا در سطح نخبگان نیز موجب تقویت اردوگاه مخالفان موسوی شد.این شرایط برای این جریان اصلا قابل تحمل نبود. از یک سو میلیون‌ها نفر از ملت به خشم آمده، خواهان مجازات سران فتنه شدند و از دیگر سو مراجع و برخی خواص نیز به واسطه حرمت‌شکنی روز عاشورا به جرگه مخالفان آنان پیوستند.
جریان ناسازگار باید از این انفعال کشنده خارج می‌شد، اما راهکار چه بود؟ پس از واکنش میلیونی مردم به فاجعه عاشورا، همگان در انتظار اصلاح رفتار فرماندهان جریان ناسازگار بودند. این مطالبه حداکثری اگر محقق نمی‌شد، قطعا برای آنها عواقبی غیرقابل پیش‌بینی در پی داشت.موسوی 5 روز پس از فاجعه عاشورا و کمتر از 48 ساعت پس از راهپیمایی میلیونی مردم تهران بیانیه داد و در آن 2 محور اساسی را مورد توجه قرار داد. مهم‌ترین محور، تلاش برای کاستن از خشم مردم بود. وی در این راستا «تلویحاً» دولتی را که پیش از این غیرقانونی می‌دانست، به رسمیت شناخت(!) تا از این طریق از خشم مردم کاسته شود. از سوی دیگر، در اقدامی عجیب، از هتاکان روز عاشورا تقدیر کرد و آنان را «مردمی خداجو» دانست! قطعا حمایت موسوی از هتاکان در جهت حفظ اندک بازماندگان حامی وی صورت گرفت، اما عدول «تلویحی» از ادعای «دروغ» تقلب در انتخابات، مهم‌ترین بخش بیانیه وی بود.وی در این بخش، از یک سو از اعتراف صریح به قانونی بودن دولت دوم احمدی‌نژاد اجتناب کرد تا بتواند مجرای افکار هوادارانش را حفظ کند و از دیگر سو که نکته کلیدی این بیانیه است، در پی آن است تا فضای جامعه را که اینک بشدت علیه وی است، تغییر دهد. به همین خاطر برداشت «پذیرش دولت دهم توسط موسوی» از پیشنهاد نخست وی، باید به صورت جدی برجسته می‌شد.در واقع، طراحان این استراتژی در پی آن هستند که اعتراف «تلویحی» موسوی به اشتباه خود را یک اتفاق بسیار بزرگ قلمداد کرده و با برجسته کردن آن، فضای ضدیت مردمی با موسوی را تا حدودی از بین ببرند. در همین راستاست که محسن رضایی بلافاصله پس از بیانیه موسوی، طی نامه‌ای موضوع از مد افتاده «وحدت» را مطرح می‌کند! این اقدام رضایی که در ادامه استراتژی نامه موسوی طراحی شده، در پی انحراف اذهان از اقدامات موسوی به سوی نظام و حاکمیت است تا مثلا اینگونه وانمود شود که موسوی از مواضع خود عدول کرده و اینک نوبت بخشش نظام است! استقبال بی‌سابقه رسانه‌های حامی موسوی از این اقدام نیز دقیقا در همین راستا ارزیابی می‌شود. در واقع هدف اصلی بیانیه موسوی و نامه رضایی، کم‌اثر کردن اعتراضات مردمی و متهم کردن نظام به عدم بخشش و مسامحه است.
قطعا آنچه در این رفتارها نمی‌توان مشاهده کرد، «صداقت» با مردم است؛ یا به دیگر تعبیر، اینگونه رفتارها، در پی «فریب» افکار عمومی و انحراف مطالبات آنان در برخورد با فتنه‌گران است.میرحسین موسوی به واسطه ادعایی که اکنون خود نیز بر بی‌اساس بودن آن معترف است، یک انتخابات بی‌نظیر در همه نظام‌های دموکراتیک دنیا را مخدوش کرد و سبب تحمیل هزینه‌های معنوی و مادی غیرقابل برآورد به نظام شد.
جرم‌های موسوی اینک مورد اطلاع همه ملت است. آیا اینک که لجاجت تهی از خِرَد وی باعث اهانت حامیانش به مقدسات شیعی شده و اکثریت مردم به همین واسطه و نیز رفتار 6 ماه اخیر وی، خواهان برخورد شدید قوه قضائیه با او هستند، می‌توان با به راه انداختن این بازی کودکانه، فضای به‌وجود آمده علیه فتنه‌گر را به انحراف کشاند و متهم اصلی حوادث دلخراش پس از انتخابات را فراری داد؟
البته این مهم نیز نباید از نظر مغفول بماند که این تقلا، نشان‌دهنده تاثیر عمیق اعتراضات و خشم مردم، بر آشوبگران است. خشم مردمی علیه حامیان اهانت‌کنندگان به عاشورای حسینی و ولایت فقیه اکنون منجر به آشکار شدن نیات واقعی برخی افراد شده است.قطعا اگر فشار مردم به دستگاه‌های ذی‌ربط، تداوم داشته باشد، زمان نابودی تفکرات فریبکارانه، قریب است. و اما نکته دیگر که البته متوجه محسن رضایی است، اینکه آیا رضایی دارای جایگاهی است که چنین نامه‌ای با چنین محتوایی به رهبر انقلاب نگارش کند؟! عملکرد رضایی در حوادث پس از انتخابات حاکی از آن است که وی در روزهای نخستین التهاب‌آفرینی موسوی، با طرح ادعای تقلب همراهی کرد و می‌توان رضایی را در زمره خواص مردود به شمار آورد. رضایی پس از بازشماری آرا در برخی حوزه‌های مورد توافق و در حالی که سلامت انتخابات برای وی ثابت شده بود، نه‌تنها به این موضوع اذعان نکرد که با بیان عباراتی عجیب، مدعی شد به‌خاطر نظام، از «حق» [نداشته] خود می‌گذرد. البته با توجه به آگاهی بیشتر رضایی از قدرت نظام، وی دیگر ادعای موسوی را مطرح نکرد اما هیچگاه در مقابل ادعای دروغ تقلب موضع نگرفت.بنابراین چنین شخصیتی نمی‌تواند اینک داعیه‌دار وحدت شود. اگر ادعای انشقاق پذیرفته شود- که رفتار مردم واقعیتی غیر از آن را نشان می‌دهد - می‌توان گفت، عملکرد رضایی در روزهای پس از انتخابات در این موضوع دخیل بوده است. البته ورود محسن رضایی به ماجرايي که 2 طرف کاملا مشخص دارد، ضرب‌المثل معروفی را درباره حکایت آن 3 نفر تداعی می‌کند! و اما نکته پایانی اینکه برخی دوستان که تا قبل از این، سکوت اختیار کرده و به ناحق و ناجوانمردانه واقعیات را بازگو نمی‌کردند؛ این روزها و پس از مشاهده جمعیت میلیونی مردم، زبان باز کرده و از مدافعان ولایت نیز گام جلوتر نهاده‌اند!
این روزها اتفاقات جالبی رخ می‌دهد! ارسال نظر
پربیننده