حسين قدياني
نه برای همه، اما اینجا برای عده‌ای کوفه است. بدتر از کوفه است. ما اینجا نامردمانی داریم که به جای عزا، اقامه جشن می‌کنند و به جای سینه، سوت می‌زنند. صبح عاشورا فکرش را هم نمی‌کردیم که این ناجوانمردان از نجابت ما سوءاستفاده کنند.... نه، نگویید کم بودند. یک نفرشان هم زیاد بود. شاید تقصیر ما باشد. زیادی که باحیا باشی، همین می‌شود. در حرم حضرت معصومه(س) به ولایت بد و بیراه می‌گویند و در روز عاشورا در شرایطی که هنوز حسین(ع) و اباالفضل(ع) به شهادت نرسیده‌اند و هنوز جنگ جاری است، جنگ شادی راه می‌اندازند و کف می‌زنند. آخر اینجا برای عده‌ای کوفه است. بدتر از کوفه است. هنوز خورشید روز عاشورا بالای سرمان بود که شام غریبان گرفتیم. جالب اینجاست؛ در اکثریت هم هستیم. آری، شام غریبان ما از نخستین ساعات روز عاشورا شروع شد و پای ما، پای برهنه ما روی خار شعار‌های یزیدیان رفت و شلاق سوت و کف‌‌‌‌شان تن رنجور ما را نواخت و تازیانه دست‌زدن‌هایشان بر سرو‌روی‌مان فرود آمد و باز هم از نجابت ما سوءاستفاده کردند و عاشورا را هتک‌حرمت کردند و ما.... ما برادر! الگویمان در پاسداری از حریم ولایت، قمربنی‌هاشم است. کاش به جای سینه‌زنی در هیأت، از همان ابتدای صبح، هیبت پرابهت خود را به رخ‌شان کشیده بودیم و نمی‌گذاشتیم حریم مقدس‌ترین روز ما را بشکنند والا ایستادن در برابر این جماعت کار سهلی است که از عهده جمعیت حاضر در یک شبستان مساجد ما برخواهد آمد. چه، سخن سر تعداد هتاکین به روز عاشورا نیست. مراد، بزرگی جرم این جماعت است. مگر سبزپوشانی که شب عاشورا زیر عبای سید خندان به تمسخر قیام حسین(ع) پرداختند و برای خاتمی، دست زدند و هورا کشیدند، چند نفر بودند؟! آقای خاتمی! آیا این اهانت را هم تکذیب می‌کنید؟! آیا رویتان می‌شود که بگویید شادی هواداران‌تان در شب عاشورا دروغ بود؟! آقای خاتمی! ما صدای هلهله اطرافیانت در شب عاشورا را شنیدیم. این صدا برایمان غریب نبود. با همین هلهله و هیاهو، با همین کف و سوت، با همین پرچم سبز و با همین مزدوری، بر کاروان اسرای حسینی، طعنه زدند و یتیمان سید‌الشهدا را درست با همین صدا سرزنش کردند. جناب خاتمی! باور کن نسل هوادارانت به کوفه و شام بازمی‌گردد والا حرمت شام‌غریبان حسین(ع) را نگه می‌داشتند والا حرمت شب عاشورا را نگه می‌داشتند. آقایان خواص بی‌بصیرت! امان‌نامه دشمن را اگر الگویتان عباس است، پاره می‌کردید. لابد امان دشمن را پذیرفته‌اید که اینچنین موجبات سرور رسانه‌های‌شان را موجب گشته‌اید. حضرات فتنه! شما در شب عاشورا هم مردود شدید. باور کنید نسل این پرچم‌های سبز شما، نه به سیادت که به خلافت شام و کاخ سبز دمشق بازمی‌گردد. باور کنید عشق شما به قمربنی‌هاشم نم کشیده والا مایه خوشحالی دشمن نمی‌شدید و جانب وفا را پاس می‌داشتید. ما برادر! اسوه‌مان در پاسداری از حریم ولایت، قمربنی‌هاشم است و الا در همان تکایا و مساجد خودمان نشسته بودیم و چه حاجت بود که ولایتمداری خود را به رخ کوفیان بکشیم و در خیابان، به جای مرثیه خواندن، حماسه حضور بیافرینیم؟... آری، اینجا تنها برای عده‌ای معدود کوفه است. عاشورا هم گذشت و باز کوفیان فتنه‌آفرین، نتوانستند پنجه بر چهره خورشید کشند. چه بسیار که گفتند و نوشتند کار انقلاب را در روز عاشورا و در خیابان انقلاب یکسره می‌کنیم! چه بسیار که اغیار برای ما رجز خواندند که این بار دیگر کارشان تمام است! اما باز کوفیان دیار ما تنها زورشان به سطل‌های زباله رسید!! اینجا، آن عده قلیل را رها کن، برای ملت ما کربلاست. مگر قرار است در این کربلای واپسین نیز، سر خورشید، تنها بر بالای نیزه قرآن بخواند؟! ... هیهات! یزیدیان فتنه‌آفرین این آرزو را به گور خواهند برد. اصل و نسب این هلهله‌ها، به همان حلقوم‌های ناپاکی بازمی‌گردد که روزگاری، آموزگار ایثار و شهادت را تنها رها کردند. حلقوم‌های ناپاکی که ابی‌عبدالله گفت از بس حرام خورده‌اند، تاب شنیدن سخن حق را ندارند. حرام‌خواری، ویژه‌خواری، سوءاستفاده از بیت‌المال، آری، قصه درازی دارد. رمز و راز مخالفت با ولایت، در همین نکته نهفته است. مگر جز این است که امروز، مخالفان مولای ما خامنه‌ای، از کوتاه شدن دست‌شان از بیت‌المال مسلمین نگران و ناراحتند؟! کلفتی رگ گردن آقازاده‌ها، پس برای چیست؟! آیا اگر به حق خود قانع بودند و لقمه حرام از گلوی‌شان پایین نداده بودند، در شب عاشورا و در روز عاشورا و در شام غریبان، باز هم به هلهله می‌نشستند؟!
***
ملت ما با یک چشم برای مظلومیت مولای شهید خود می‌گرید و با دیگر چشم، نظاره‌گر رفتار کوفیان است و به سران فتنه و هوادارانشان می‌نگرد. ملت ما این روزها تنها با یک دست، سینه می‌زند و دست دیگر را گذاشته تا به سینه این کینه‌جویان پر هیاهو دست رد بزند. ملت ما البته مردمان نجیبی هستند اما اگر این خویشتنداری و صبر، ترجمه به سکوت و احیاناً بی‌غیرتی شود، ترجمان اشتباهی است. ملت ما مدت‌ها منتظر بود تا محرم شود. ملت ما مَحرم مُحرم است و هیهات اگر از کنده عاشورا، دودی برای کوفیان بلند شود. کوفیان اگر بنا دارند صبر ملت ما را لبریز کنند و خون‌شان را به جوش بیاورند، اشکالی ندارد. ما نشان داده‌ایم حادثه نمی‌آفرینیم مگر حماسه خلق کنیم و این وسط، عاشورا خط قرمز ما است. سرخ‌ترین خط قرمز ما. این را کوفیان این دیار،خوب فهمیدند. آنجا که بعد از چند ماه کری خواندن، کر‌کره فتنه‌شان توسط ملت پایین آورده شد و فهمیدند عاشورا روز خوبی برای هلهله و هیاهو نیست. آری، آنکه این بار در شام غریبان باید عزا بگیرد،سپاه فتنه است نه جبهه حق. کربلا برای ما داستانی از سر تفنن نیست. رمان نیست که از خواندنش به وجد بیاییم. ما کربلا را، عاشورا را همه وجود خود می‌دانیم و از یاد نمی‌بریم که در غوغای فتنه، تنها با یک چشم باید گریست و با یک دست باید به سینه زد. چشمی برای نگریستن و دستی برای کوفیان را پس زدن بدیهی‌ترین نیاز امروز ما است. باورم هست بصیرت ملت نبود این «جنبش» تبدیل به «فرقه» نمی‌شد. کار این جنبش، از مردان با نقاب و عناصر ضد انقلاب،به مردان با حجابی کشیده که از مردانگی و جوانمردی، بویی‌نبرده‌اند و اندک نشانه‌های ظاهری مرد بودن را نیز از سیمای خود پنهان می‌کنند. خلاصه کنم، «عاشورا» چه زیبا نقاب از چهره پرنفاق جبهه فتنه کشید. عاشورا، خط قرمز ماست
حسين قدياني
نه برای همه، اما اینجا برای عده‌ای کوفه است. بدتر از کوفه است. ما اینجا نامردمانی داریم که به جای عزا، اقامه جشن می‌کنند و به جای سینه، سوت می‌زنند. صبح عاشورا فکرش را هم نمی‌کردیم که این ناجوانمردان از نجابت ما سوءاستفاده کنند.... نه، نگویید کم بودند. یک نفرشان هم زیاد بود. شاید تقصیر ما باشد. زیادی که باحیا باشی، همین می‌شود. در حرم حضرت معصومه(س) به ولایت بد و بیراه می‌گویند و در روز عاشورا در شرایطی که هنوز حسین(ع) و اباالفضل(ع) به شهادت نرسیده‌اند و هنوز جنگ جاری است، جنگ شادی راه می‌اندازند و کف می‌زنند. آخر اینجا برای عده‌ای کوفه است. بدتر از کوفه است. هنوز خورشید روز عاشورا بالای سرمان بود که شام غریبان گرفتیم. جالب اینجاست؛ در اکثریت هم هستیم. آری، شام غریبان ما از نخستین ساعات روز عاشورا شروع شد و پای ما، پای برهنه ما روی خار شعار‌های یزیدیان رفت و شلاق سوت و کف‌‌‌‌شان تن رنجور ما را نواخت و تازیانه دست‌زدن‌هایشان بر سرو‌روی‌مان فرود آمد و باز هم از نجابت ما سوءاستفاده کردند و عاشورا را هتک‌حرمت کردند و ما.... ما برادر! الگویمان در پاسداری از حریم ولایت، قمربنی‌هاشم است. کاش به جای سینه‌زنی در هیأت، از همان ابتدای صبح، هیبت پرابهت خود را به رخ‌شان کشیده بودیم و نمی‌گذاشتیم حریم مقدس‌ترین روز ما را بشکنند والا ایستادن در برابر این جماعت کار سهلی است که از عهده جمعیت حاضر در یک شبستان مساجد ما برخواهد آمد. چه، سخن سر تعداد هتاکین به روز عاشورا نیست. مراد، بزرگی جرم این جماعت است. مگر سبزپوشانی که شب عاشورا زیر عبای سید خندان به تمسخر قیام حسین(ع) پرداختند و برای خاتمی، دست زدند و هورا کشیدند، چند نفر بودند؟! آقای خاتمی! آیا این اهانت را هم تکذیب می‌کنید؟! آیا رویتان می‌شود که بگویید شادی هواداران‌تان در شب عاشورا دروغ بود؟! آقای خاتمی! ما صدای هلهله اطرافیانت در شب عاشورا را شنیدیم. این صدا برایمان غریب نبود. با همین هلهله و هیاهو، با همین کف و سوت، با همین پرچم سبز و با همین مزدوری، بر کاروان اسرای حسینی، طعنه زدند و یتیمان سید‌الشهدا را درست با همین صدا سرزنش کردند. جناب خاتمی! باور کن نسل هوادارانت به کوفه و شام بازمی‌گردد والا حرمت شام‌غریبان حسین(ع) را نگه می‌داشتند والا حرمت شب عاشورا را نگه می‌داشتند. آقایان خواص بی‌بصیرت! امان‌نامه دشمن را اگر الگویتان عباس است، پاره می‌کردید. لابد امان دشمن را پذیرفته‌اید که اینچنین موجبات سرور رسانه‌های‌شان را موجب گشته‌اید. حضرات فتنه! شما در شب عاشورا هم مردود شدید. باور کنید نسل این پرچم‌های سبز شما، نه به سیادت که به خلافت شام و کاخ سبز دمشق بازمی‌گردد. باور کنید عشق شما به قمربنی‌هاشم نم کشیده والا مایه خوشحالی دشمن نمی‌شدید و جانب وفا را پاس می‌داشتید. ما برادر! اسوه‌مان در پاسداری از حریم ولایت، قمربنی‌هاشم است و الا در همان تکایا و مساجد خودمان نشسته بودیم و چه حاجت بود که ولایتمداری خود را به رخ کوفیان بکشیم و در خیابان، به جای مرثیه خواندن، حماسه حضور بیافرینیم؟... آری، اینجا تنها برای عده‌ای معدود کوفه است. عاشورا هم گذشت و باز کوفیان فتنه‌آفرین، نتوانستند پنجه بر چهره خورشید کشند. چه بسیار که گفتند و نوشتند کار انقلاب را در روز عاشورا و در خیابان انقلاب یکسره می‌کنیم! چه بسیار که اغیار برای ما رجز خواندند که این بار دیگر کارشان تمام است! اما باز کوفیان دیار ما تنها زورشان به سطل‌های زباله رسید!! اینجا، آن عده قلیل را رها کن، برای ملت ما کربلاست. مگر قرار است در این کربلای واپسین نیز، سر خورشید، تنها بر بالای نیزه قرآن بخواند؟! ... هیهات! یزیدیان فتنه‌آفرین این آرزو را به گور خواهند برد. اصل و نسب این هلهله‌ها، به همان حلقوم‌های ناپاکی بازمی‌گردد که روزگاری، آموزگار ایثار و شهادت را تنها رها کردند. حلقوم‌های ناپاکی که ابی‌عبدالله گفت از بس حرام خورده‌اند، تاب شنیدن سخن حق را ندارند. حرام‌خواری، ویژه‌خواری، سوءاستفاده از بیت‌المال، آری، قصه درازی دارد. رمز و راز مخالفت با ولایت، در همین نکته نهفته است. مگر جز این است که امروز، مخالفان مولای ما خامنه‌ای، از کوتاه شدن دست‌شان از بیت‌المال مسلمین نگران و ناراحتند؟! کلفتی رگ گردن آقازاده‌ها، پس برای چیست؟! آیا اگر به حق خود قانع بودند و لقمه حرام از گلوی‌شان پایین نداده بودند، در شب عاشورا و در روز عاشورا و در شام غریبان، باز هم به هلهله می‌نشستند؟!
***
ملت ما با یک چشم برای مظلومیت مولای شهید خود می‌گرید و با دیگر چشم، نظاره‌گر رفتار کوفیان است و به سران فتنه و هوادارانشان می‌نگرد. ملت ما این روزها تنها با یک دست، سینه می‌زند و دست دیگر را گذاشته تا به سینه این کینه‌جویان پر هیاهو دست رد بزند. ملت ما البته مردمان نجیبی هستند اما اگر این خویشتنداری و صبر، ترجمه به سکوت و احیاناً بی‌غیرتی شود، ترجمان اشتباهی است. ملت ما مدت‌ها منتظر بود تا محرم شود. ملت ما مَحرم مُحرم است و هیهات اگر از کنده عاشورا، دودی برای کوفیان بلند شود. کوفیان اگر بنا دارند صبر ملت ما را لبریز کنند و خون‌شان را به جوش بیاورند، اشکالی ندارد. ما نشان داده‌ایم حادثه نمی‌آفرینیم مگر حماسه خلق کنیم و این وسط، عاشورا خط قرمز ما است. سرخ‌ترین خط قرمز ما. این را کوفیان این دیار،خوب فهمیدند. آنجا که بعد از چند ماه کری خواندن، کر‌کره فتنه‌شان توسط ملت پایین آورده شد و فهمیدند عاشورا روز خوبی برای هلهله و هیاهو نیست. آری، آنکه این بار در شام غریبان باید عزا بگیرد،سپاه فتنه است نه جبهه حق. کربلا برای ما داستانی از سر تفنن نیست. رمان نیست که از خواندنش به وجد بیاییم. ما کربلا را، عاشورا را همه وجود خود می‌دانیم و از یاد نمی‌بریم که در غوغای فتنه، تنها با یک چشم باید گریست و با یک دست باید به سینه زد. چشمی برای نگریستن و دستی برای کوفیان را پس زدن بدیهی‌ترین نیاز امروز ما است. باورم هست بصیرت ملت نبود این «جنبش» تبدیل به «فرقه» نمی‌شد. کار این جنبش، از مردان با نقاب و عناصر ضد انقلاب،به مردان با حجابی کشیده که از مردانگی و جوانمردی، بویی‌نبرده‌اند و اندک نشانه‌های ظاهری مرد بودن را نیز از سیمای خود پنهان می‌کنند. خلاصه کنم، «عاشورا» چه زیبا نقاب از چهره پرنفاق جبهه فتنه کشید. ارسال نظر
پربیننده